ก้าวแรกสู่รั้วอาร์เคเทีย

"สิทธิ์ในการเข้าเรียนของเด็กที่แม้แต่ประกายไฟปลายเล็บยังจุดไม่ติด... ถูกบัญญัติไว้ในมาตราที่เท่าไหร่ของกฎบัตรอาร์เคเทียรึ ผู้คุมสอบ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นก้องห้องโถงหินอ่อนทรงโดมขนาดมหึมา แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกสีลายวิจิตรสะท้อนลงบนพื้นขัดเงา เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับร้อยคู่จากเหล่าว่าที่นักเรียนปีหนึ่งต่างพุ่งเป้ามาที่จุดเดียวกัน—จุดที่เด็กหนุ่มเรือนผมสีดำสนิทกำลังยืนหยัดอยู่ลำพัง เรย์ (Ray) ไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตากลạoหาและเหยียดหยามเหล่านั้น เขายังคงยืนหลังตรง มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมเรียบง่าย ดวงตาสนสีนิลกวาดมองแผ่นศิลาเวทมนตร์ตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา แผ่นศิลาวงกลมขนาดใหญ่สลักอักษรรูนโบราณที่กำลังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน มันคือ "เครื่องมือวัดระดับแก่นเวท" อุปกรณ์มาตรฐานที่ใช้คัดแยกธาตุและปริมาณมานาของผู้สมัครเข้าสู่สถาบันเวทมนตร์อาร์เคเทีย สถาบันอันดับหนึ่งของทวีป ปัญหาเดียวก็คือ... มันกำลังแสดงผลเป็น "ความว่างเปล่า" ไร้ซึ่งประกายไฟ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นน้ำ ไร้ซึ่งกระแสลม หรือแม้แต่เศษดินสักเม็ด "เด็กไร้ธาตุ..." เสียงกระซิบกระซาบดังระงมขึ้นจากฝูงชน "นั่นมันพวก 'ตัวประหลาดพิการ' ชัดๆ กล้าดียังไงถึงสอบติดรอบสุดท้ายมาได้?" เรย์เหลือบมองชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม ผู้ดำรงตำแหน่งผู้คุมสอบประจำเขตทิศเหนือ ชายคนนั้นกำลังใช้หางตามองเขาคล้ายกับมองแมลงสาบที่น่ารังเกียจบนโต๊ะอาหาร "มาตราที่ 108 วรรคสองครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ผู้มีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือก คือผู้ผ่านบททดสอบภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติขั้นพื้นฐานด้วยคะแนนรวมติดหนึ่งในสิบของประเทศ และถ้าความจำของท่านผู้คุมสอบยังไม่เลอะเลือน ผมทำคะแนนรวมเป็นอันดับที่สาม... จากผู้สมัครเจ็ดหมื่นคน" ผู้คุมสอบแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้ายับย่นด้วยความไม่พอใจ "คะแนนทฤษฎีจะมีประโยชน์อะไรถ้าร่างกายของเจ้าไม่สามารถรองรับหรือขับเคลื่อนพลังธาตุธรรมชาติได้? อาร์เคเทียไม่ต้อนรับคนไร้ประโยชน์ที่แม้แต่คาถาจุดไฟสร้างความอบอุ่นยังทำไม่ได้หรอกนะ เจ้าหนู เจ้าไม่มีทางผ่านการทดสอบคัดแยกนี้ไปได้—ถือว่าสิทธิ์ของเจ้าเป็นโมฆะ กลับบ้านไปซะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก หลายคนเริ่มมองเรย์ด้วยสายตาสมเพชเวทนา บางคนถึงกับหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ปิดบัง ในโลกที่เวทมนตร์คือรากฐานของทุกสิ่ง ผู้ที่ไร้ธาตุเวทก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะในสายตาของชนชั้นสูง เรย์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางระบบ แต่เป็นการ "จงใจ" กีดกันจากขั้วอำนาจเบื้องบนที่หวังจะสกัดดาวรุ่งนอกตระกูลขุนนางอย่างเขา ทว่า... เรย์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อยอมแพ้ เขาก้าวเข้าไปใกล้แผ่นศิลาเวทมนตร์อีกก้าวหนึ่ง ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย โครงสร้างเวทมนตร์ที่ซับซ้อนนับล้านเส้นที่มนุษย์ทั่วไปมองไม่เห็น ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาผ่าน 'เนตรวิเคราะห์โครงสร้าง' พลังพิเศษติดตัวที่เขาไม่เคยบอกใคร โครงสร้างของแผ่นศิลาไม่ได้พังทัพ แต่มันถูก "ตั้งค่า" ให้ปฏิเสธการตอบสนองต่อคลื่นมานาที่ไม่มีรหัสธาตุพื้นฐาน... พูดง่ายๆ ก็คือ มันถูกเขียนโปรแกรมมาเพื่อกลั่นแกล้งเขาโดยเฉพาะ "ท่านผู้คุมสอบครับ" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เริ่มกลับมาเยือน "ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่า... 'ความว่างเปล่า' ที่ท่านเห็น คือการไม่มีพลัง?" "เจ้ากล้าดียังไงมาเถียงข้า!" ผู้คุมสอบตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ผมไม่ได้เถียงครับ ผมแค่วิเคราะห์" เรย์ยิ้มละไม มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่พื้นผิวเย็นเฉียบของแผ่นศิลาเวทมนตร์โดยไม่มีใครคาดคิด "กฎเหล็กของหอคอยทิศเหนือระบุไว้ชัดเจนว่า หากอุปกรณ์ทดสอบเกิดความผิดพลาด ผู้เข้าสอบมีสิทธิ์ร้องขอการตรวจสอบระบบด้วยมานาบริสุทธิ์... และเนื่องจากผมไม่มีธาตุ ผมจึงขอใช้ 'มานาไร้รูปแบบ' ในการตรวจสอบแทน" สิ้นคำพูดของเรย์ แผ่นศิลาเวทมนตร์ที่เคยนิ่งสนิทพลացสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! จากแสงสีฟ้าอ่อนที่เคยไร้ชีวิตชีวา กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา อักษรรูนโบราณนับหมื่นตัวบนศิลาแตกกระจายออกเป็นละอองแสง ก่อนจะเรียงตัวใหม่กลายเป็นแผนผังโครงสร้างเวทที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครในห้องโถงนี้จะจินตนาการได้ สีหน้าของผู้คุมสอบเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความซีดเผือกในพริบตาเดียว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เรย์กระซิบเบาๆ 100 เมตรข้างหูของผู้คุมสอบที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ โดยที่ไม่มีใครได้ยินเสียงนั้น นอกจากพวกเขา "ระบบป้องกันการโกงของท่าน... มีช่องโหว่เยอะเกินไปนะครับ" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนกังวานต่ำและเย็นเยียบก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์คนเดียว— *[ ตรวจพบการแทรกแซงระบบแก่นเวทระดับ SSS ]* *[ ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้ควบคุมกฎแห่งความว่างเปล่า ]* *[ ยินดีต้อนรับสู่หอคอยทิศเหนือ, เรย์. มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นบนสุด... ]* ประตูกระจกบานใหญ่ที่ปิดตายมานานนับร้อยปี ณ เบื้องบนสุดของหอคอยทิศเหนือค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างปริศนาของใครบางคนก้าวออกมา ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคนในสถาบัน --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกนี้นะครับ **"อาร์เธอร์มนตราสวรรค์"**