จังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"เจอตัวแล้วล่ะ... เจ้าหน้าที่คิน" เสียงกระซิบที่แหบพร่าทว่าเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นชิดริมใบหู ในเสี้ยววินาทีนั้น คินไม่แม้แต่จะเสียเวลาหันไปมอง เขากระชากข้อมือของรินรดาแล้วเหวี่ยงร่างบางเข้าไปชิดกับผนังห้องน้ำแคบๆ ของเซฟเฮาส์ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประกบ ล็อกตัวเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกับกำแพงทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในพื้นที่จำกัดที่อบอวลไปด้วยลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นกายเฉพาะตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจชั่วขณะ ก่อนที่ประกายความท้าทายจะกลับมาวาวโรจน์ในดวงตาคู่นั้น เธอยิ้มเยาะทั้งที่แผ่นหลังแนบติดกับกระเบื้องเย็นเฉียบ "ปฏิกิริยาไวสมเป็นอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษดีนี่คะ... เอ๊ย... ดีนี่ครับ" รินรดาแกล้งเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้ากระตุกเข้าหากัน เธอจงใจลากเสียงกวนประสาท "ตกใจจนเผลอใช้กำลังเลยเหรอครับ คุณบอดี้การ์ด" "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคินลอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ราวกับต้องการค้นหาว่าเบื้องหลังรอยยิ้มกวนประสาทนั้นซ่อนแผนการบ้าบออะไรไว้อีก "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะมาเดินเกมตลกคาเฟ่แบบนี้" "แล้วใครบอกว่าฉันเล่นล่ะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยภายใต้อกเสื้อจะกำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาหลุดจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสจากไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขาต่างหากที่กำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "ในเมื่อคุณไม่ยอมปริปากเรื่องคำสั่งลับของนที ฉันก็ต้องหาทางบีบให้คุณพูดด้วยวิธีของฉันเอง" "วิธีของคุณคือการรelocate ตัวเองมาอยู่ในระยะประชิดที่พร้อมจะถูกยิงได้ทุกเมื่อเนี่ยนะ?" คินแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงโดยไม่ตั้งใจ ไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอึดอัดระคนเย้ายวนอย่างประหลาด รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเขา หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อฝ่ามือหนาที่เคยยันผนังข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่กรอบหน้าของเธอ นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ผ่านโหนกแก้มแผ่วเบา สัมผัสนั้นสั่นสะเทือนเส้นประสาททุกเส้นในร่างกายของเธอให้ชาดิ่ง "คิน..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความดื้อรั้นเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความสับสนที่ฉายชัดในแววตา "คุณนี่มันดื้อด้านที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยรินรดา" คินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความดุดันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาที่พังทลายลงทีละน้อย "รู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน... ที่จะไม่ลากคุณกลับไปส่งกรมตำรวจแล้วขังไว้ไม่ให้เจอใครอีก" "ถ้าคุณทำแบบนั้น... คุณก็จะไม่เจอฉันอีกเลยนะ" เธอยังคงพยายามหาทางโต้กลับ แม้ว่าน้ำเสียงจะเริ่มสั่นพร่า "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมควรทำ... แต่ร่างกายมันดันไม่ยอมเชื่อคำสั่งสมองซะนี่" สิ้นคำพูดนั้น คินก็ก้มลงปิดกั้นเสียงเถียงทั้งหมดของเธอด้วยริมฝีปาก รินรดาเบิกตาโพรงด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาแรกเธอตั้งใจจะผลักอกเขาออก แต่ความนุ่มนวลและเย้ายวนที่ถูกส่งผ่านรสสัมผัสกลับทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีละลายหายไปในอากาศ เรียวปากอุ่นจัดที่บด Cลึงลงมาไม่ได้มีความรุนแรง แต่เต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน ความลังเล ความโกรธ และความดื้อรั้นถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในจูบที่ลึกซึ้งและดึงดูดใจจนแทบหยุดหายใจ มือบางที่เคยดันแผงอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ส่วนวงแขนแกร่งของคินก็รวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับเขา ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งเขตทำให้เซฟเฮาส์หลังนี้แคบลงไปถนัดตา อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันอย่างบ้าคลั่ง แต่แล้ว... ในวินาทีที่เคมีและความเร่าร้อนกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด สัญชาตญาณดิบของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษก็ทำงานขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน คินผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตื่นตัวเต็มที่ในเสี้ยววินาที เขาดึงรินรดามาหลบไว้ด้านหลังลำตัวทันที พร้อมกับมืออีกข้างที่ชักปืนพกออกจากซองใต้ร่มผ้าขึ้นมาเล็งตรงไปยังประตูทางเข้า ตึง! ตึง! ตึง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงพังกรอบประตูที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ ก่อนที่ร่างของชายชุดดำสามคนจะพุ่งทะลวงเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่เดินปิดท้ายเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นคือนที ทายาทตระกูลใหญ่ผู้กุมความลับทั้งหมด "ว้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานซะแล้วสิ เจ้าหน้าที่คิน... คุณรินรดา" นทีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกวาดมองสภาพที่เสื้อผ้าและผมเผ้าของทั้งคู่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยด้วยแววตาสสมเพชแกมดูแคลน "หวังว่าพวกคุณคงจะสนุกกันพอแล้วนะ เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป... จะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้นอีกแล้วล่ะครับ" รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบในอกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบทันทีที่เห็นหน้าศัตรูตัวฉกาจ เธอกระชับปืนในมือตัวเองบ้างพร้อมที่จะลั่นไก แต่คินกลับยกมืออีกข้างขึ้นกันเธอไว้เบาๆ สายตาของเขายังคงจดจ้องนทีเขม็ง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ!