กฎสามข้อที่ไม่น่ารื่นรมย์

กระดาษแผ่นA4สีขาวสะอาดตาถูกวางลงบนโต๊ะไม้กลางห้องนั่งเล่นด้วยแรงกระแทกเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะดึงสายตาของรินรดาให้ละออกจากรอยฟกช้ำจางๆ บนข้อมือของตัวเอง หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาสีสนิมที่นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ของคิน อดีตเจ้าหน้าที่พิเศษผู้ดูราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเหล็กกล้าและกฎเกณฑ์ "นี่มันอะไร" เสียงห้วนสั้นหลุดจากริมฝีปากของนักสืบสาว "ข้อตกลงในการใช้ชีวิตร่วมกันใต้ชายคาเดียวกัน... ในฐานะที่ผมถูกจ้างมาเพื่อปกป้องคุณ ไม่ใช่เพื่อเป็นพี่เลี้ยงเด็ก" คินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า เขายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีที่ประกาศชัดเจนว่าเขาคือกฎหมาย ณ ที่แห่งนี้ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพะว้าพะวังระคนกรุ่นโกรธ เธอลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไม้ส่งเสียงครูดกับพื้นดังสนั่น ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันแม้แต่น้อย ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของชายหนุ่มปะทะเข้ากับโสตประสาท แต่มันไม่ได้ทำให้เธอลดความดุดลงเลยสักนิด "พี่เลี้ยงเด็กงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร คิน? ผู้บัญชาการทหารสูงสุดหรือไง ถึงได้กล้าออกคำสั่งกับฉัน" นิ้วเรียวบางจิ้มลงบนอกแกร่งของอีกฝ่ายเน้นๆ ทุกถ้อยคำถูกพ่นออกมาด้วยความเผ็ดร้อนสมฉายานักสืบสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "จำไว้นะครับ... เอ้ย! จำไว้เลยว่าฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และที่นี่ก็ไม่ใช่ค่ายทหาร!" คินก้มมองปลายนิ้วที่จิ้มหน้าอกตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ความใกล้ชิดนี้ทำให้ห้องรับแขกขนาดกะทัดรัดแคบลงถนัดตา อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นผิดปกติเมื่อความดุดันของทั้งสองปะทะกันอย่างจัง ชายหนุ่มไม่ถอยหลังหนี เขากลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรดาต้องเงยหน้ามองจนคอตั้งบ่า แรงกดดันจากความเป็นมืออาชีพและออร่าความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ข้อแรก... ห้ามออกนอกพื้นที่เซฟเฮาส์โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีผมติดตาม" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุก นิ้วเรียวของเขาเอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่หลุดล่วงลงมาทรกหน้าผากของหญิงสาวออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รินรดาชะงักไปชั่วขณะโดยไม่ทันตั้งตัว "ข้อสอง... ห้ามแตะต้องอุปกรณ์สื่อสารส่วนตัวเพื่อติดต่อใครก็ตาม ยกเว้นกรณีฉุกเฉินที่ผมอนุมัติ และข้อสาม..." เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย "เชื่อฟังผม... ทุกกรณี" รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่ฉับพลันและสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่มันรุกรานพื้นที่หัวใจเธอยิ่งกว่ากระสุนปืน เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น ขยับถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด พร้อมกับตวัดสายตาดุดันกลับไปทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ไร้สาระสิ้นดี!" เธอสะบัดหน้าหนี คว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาขยำเป็นก้อนกลมแล้วปาใส่หน้าอกแกร่งเต็มแรง "กฎสามข้อนี้เก็บเอาไปใช้กับหุ่นยนต์ของคุณเถอะคิน ฉันมีคดีของพ่อที่ต้องสะสาง และไม่มีเวลามาเล่นเกมบ้านี่กับคุณ!" คินรับก้อนกระดาษที่กระเด็นโดนอกได้อย่างง่ายดาย ดวงตาสีสนิมมองการกระทำพยศนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและอันตรายต่อหัวใจคนมองเสียยิ่งกว่าปืนในมือเขา "คุณไม่มีทางเลือกอื่นหรอก รินรดา..." คินก้าวเท้าเข้าหาอีกครั้งด้วยจังหวะมั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "เพราะตอนนี้... นทีส่งคนมาปูพรมค้นหาคุณทั่วเมืองแล้ว และคนที่ขวางทางมันอยู่ ก็มีแค่ผมคนเดียว" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีเมื่อชื่อของศัตรูตัวฉกาจถูกเอ่ยขึ้น ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดัง เธอมองหน้าอดีตบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนขวางประตูทางออกไว้อย่างมิดชิด ความดื้อรั้นเมื่อครู่ถูกความจริงอันโหดร้ายดึงกลับมา แต่ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยวาจาเผ็ดร้อนเช่นเคย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—จังหวะหนักแน่นและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นเพื่อนบ้านทั่วไป ทั้งคู่ชะงัก คินเปลี่ยนท่าทีจากความผ่อนคลายกลายเป็นนักล่าในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งตัวมาคว้าแขนรินรดาให้หลบไปอยู่ด้านหลัง พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมไปปลดเซฟตี้ปืนพกใต้เสื้อแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว เสียงเลื่อนกลอนประตูหน้าห้องดังแกร็ก... ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่หน้าห้อง! ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่อบอุ่นเสมอมาครับ หวังว่าจะสนุกไปกับเกมไล่ล่าและหัวใจที่เต้นผิดจังหวะนี้นะครับ