ทางเลือกสุดท้ายคือเขา

"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้ คุณไม่มีสิทธิ์กักขังผมไว้ในที่แบบนี้!" เสียงตะโกนของรินรดาดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หินกลางป่าที่ถูกดัดแปลงเป็นเซฟเฮาส์ เธอสะบัดข้อมือออกจากมือหนาที่จับกุมไว้แน่น ความโกรธเคืองพุ่งพล่านจนใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อ คินไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขายืนนิ่งสงบดั่งรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบสีนิลมองสำรวจเธอเพียงชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ชายหนุ่มวางปืนพกคู่ใจลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงเหล็กกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่มันกลับฟังดูเป็นสัญญาณเตือนที่ทรงพลังกว่าคำขู่ใดๆ "ถ้าผมปล่อยคุณกลับไปตอนนี้ สิ่งที่คุณจะเจอไม่ใช่แค่คำถามจากนที แต่มันคือกระสุนที่เจาะทะลุหน้าผากคุณต่างหากครับ รินรดา" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกเข้าไปในใจคนฟัง "คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมต้องช่วย? แล้วทำไมถึงรู้เรื่องของพ่อฉัน!" รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงเย็นเฉียบ เธอพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ คินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พื้นที่ส่วนตัวของหญิงสาวถูกรุกล้ำในพริบตา เขากักขังเธอไว้ด้วยการวางแขนทั้งสองข้างพาดกับผนังข้างลำตัวเธอ บีบให้เธอต้องเงยหน้าสบตากับดวงตาที่แฝงไปด้วยเรื่องราวมากมายที่เธอไม่อาจเข้าใจ "ผมคือคนที่ได้รับคำสั่งให้มีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องคุณ... แม้ว่าจะต้องแลกด้วยความเกลียดชังจากคุณก็ตาม" คินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ส่วนเรื่องพ่อของคุณ... ถ้าคุณอยากรู้ความจริง คุณต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อใจผม ไม่ใช่เอาแต่ใช้สัญชาตญาณพยศเหมือนแมวป่าแบบนี้" รินรดานิ่งงัน กลิ่นอายความเย็นเยือกจากกายชายหนุ่มและสัมผัสจากลมหายใจที่รดรินอยู่ตรงหน้าทำให้เธอใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก นี่ไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดธรรมดา แต่เขาคือผู้ชายที่อันตรายและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่เคยเชื่อใจคนแปลกหน้า โดยเฉพาะคนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตคนอื่นแบบคุณ" เธอกัดฟันตอบโต้ มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามข่มอารมณ์หวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ คินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่ทว่ากลับทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาแตะปลายคางของเธอ บังคับให้เธอยังคงสบตาเขาไว้ "งั้นก็ดีครับ... เรามีเวลาอีกมากให้คุณหัดเชื่อใจผม ตั้งแต่วินาทีนี้ไป คุณห้ามห่างจากสายตาผมแม้แต่นิ้วเดียว ไม่ว่าจะอาบน้ำ นอน หรือแม้แต่ตอนคุณจะหายใจทิ้ง" "คุณมันบ้า!" "ครับ ผมบ้าที่รับงานนี้" คินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการจนน่าขนลุก "และถ้าคุณยังไม่เลิกพยศ ผมคงต้องใช้วิธีที่รุนแรงกว่าการกักบริเวณ" ขณะที่รินรดากำลังจะโต้ตอบกลับด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนกว่าเดิม เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย คินผละออกจากเธอทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งนักล่า เขาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาฟังเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอหยุดหายใจ "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' จะตามมาถึงเร็วกว่าที่คิด" คินคว้าเสื้อแจ็คเก็ตสีดำมาสวม ก่อนจะคว้ามือเธอแน่น "วิ่งไปที่ห้องใต้ดิน ถ้าผมไม่กลับมาภายในสิบนาที... ให้เปิดกล่องเหล็กใต้โต๊ะทำงานนั่นซะ ความจริงทั้งหมดที่พ่อคุณทิ้งไว้จะอยู่ในนั้น" เขากำลังจะผลักประตูออกไป ทว่ามือเล็กของรินรดากลับดึงแขนเขาไว้แน่นด้วยความสับสนและหวาดหวั่น "คิน... คุณจะกลับมาใช่ไหม?" คินหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนเงาของเธออย่างชัดเจนก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปใกล้และจูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างที่ไม่เคยคาดคิด "ผมตายไม่ได้หรอกครับ... เพราะตราบใดที่ผมยังไม่เฉลยความจริงเรื่องพ่อคุณ ผมก็ยังไม่มีสิทธิ์ตาย" เขาสะบัดตัวออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องคนเดียว แต่ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวขาออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินวนอยู่หน้าประตูเซฟเฮาส์ก็ทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ฝีเท้าของคิน... และดูเหมือนว่าคนที่อยู่หลังประตูบานนั้น จะไม่ใช่คนที่เธอกำลังรอคอย แต่เป็นใครบางคนที่เธอรู้จักดีที่สุด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ