รอยร้าวในความเย็นชา

"เงียบ..." เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของคินดังก้องอยู่ในความมืด สัญชาตญาณดิบของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษตื่นตัวเต็มพิกัด ร่างสูงใหญ่ขยับบดบังร่างบางของรินรดาไว้มิดชิด ไออุ่นจากแผ่นหลังกว้างปะทะเข้ากับอกเสื้อของหญิงสาวจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผสมกับกลิ่นเขม่าปืนจางๆ ลอยกรุ่นอยู่รอบตัว สร้างความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในเวลาเดียวกัน ประตูหน้าห้องพักวีไอพีของโรงแรมม่านหมอกถูกดันเปิดออกช้าๆ บานพับเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูในความเงียบสงบ แสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอกทาบทับลงบนพื้นห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทว่ามั่นคง รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนมุมปากของแขกยามวิกาลผู้นั้นไม่ได้สร้างความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อติดกับดักเข้าให้แล้ว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเผลอกำชายเสื้อแจ็คเก็ตของคินไว้โดยไม่รู้ตัว สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอแอบสืบคดีของพ่อและแกะรอยข้อมูลลับเกี่ยวกับเครือข่ายของนทีมาถึงที่นี่ได้อย่างไร้รอยต่อแล้วแท้ๆ แต่ทำไม... ทำไมพวกเขาถึงตามมาเจอเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ หรือว่าข้อมูลในแฟลชไดรฟ์นั้นจะมีระบบติดตามตัวที่เธอพลาดไป "ถอยไปข้างหลัง..." คินกระซิบสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูอย่างเลือดเย็น นิ้วชี้เรียวยาวแตะอยู่ที่ไกปืนใต้ร่มผ้าพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ หากอีกฝ่ายขยับตัวเกินกว่าขอบเขตที่ประเมินไว้ แต่ชายชุดดำกลับหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงแสดงว่าไม่ได้พกอาวุธร้ายแรง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงแววเย้ยหยัน "ไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้นหรอกครับคุณคิน... หรือผมควรเรียกว่าอดีตผู้หมวดผู้สูญเสียพยานในความคุ้มครองดีล่ะ?" คินชะงักไปเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างสูงโปร่งทวีความรุนแรงขึ้นจนรินรดารู้สึกได้ถึงความกดดันรอบตัว ชื่อและความหลังที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความรู้สึกผิดถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางวงสนทนาอย่างไม่เกรงใจ "แกเป็นใคร..." คินถามลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ผมก็แค่คนส่งสาร... และบังเอิญว่าเจ้านายของผมมีความสนใจในตัวแม่นักสืบคนสวยคนนี้เป็นพิเศษ" ชายชุดดำปรายตามองเลยไหล่กว้างของคินมาสบตากับรินรดาที่หลบอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มบนใบหน้านั้นยิ่งกว้างขึ้น "คุณรินรดาครับ การเล่นสนุกกับของเล่นชิ้นใหญ่มันอันตรายเกินไปนะ บางที... การยอมคืนข้อมูลชิ้นนั้นมาแต่โดยดี อาจจะช่วยต่ออายุให้คุณได้หายใจต่อไปอีกสักระยะ" รินรดาขบกรามแน่น ความโกรธผสมผสานกับความดื้อรั้นพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ แม้สถานการณ์จะตกเป็นรองก็ตาม หญิงสาวก้าวพ้นเงาร่างของบอดี้การ์ดหนุ่มออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูโดยตรง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "บอกเจ้านายแกด้วยนะ ว่าข้อมูลชุดนั้นมันถูกส่งต่อไปยังที่ปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่พวกแกส่งคนกระจอกๆ มาสะกดรอยตามฉันที่ร้านกาแฟเมื่อวานนี้ซะอีก!" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ คินขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาคมหันกลับมามองหญิงสาวด้วยแววตาตำหนิระคนตกใจ "นี่เธอ... ไปทำอะไรมาอีก?" "ฉันแค่วางแผนล่อเสือออกจากถ้ำต่างหากเล่า นายไม่เห็นรึไงว่าพวกมันส่งสัญญาณมาให้เราเล่นด้วยแล้ว" รินรดาตอบเสียงกระซิบกระชับอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ "ความมั่นใจโง่ๆ ของเธอมันกำลังจะทำให้เราตายกันหมด!" คินตวาดลอดไรฟันด้วยความโมโหที่ปะปนกับความห่วงใยที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ สถานการณ์ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และความดื้อรั้นของรินรดากำลังผลักดันให้พวกเขาก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความตาย "ก็ดีกว่ายืนรอให้พวกมันมาเด็ดหัวไปทีละคนก็แล้วกัน!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตาดื้อรั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มอย่างไม่ยอมลดละ เคมีอันร้อนแรงและความขัดแย้งระหว่างคนทั้งคู่พวยพุ่งขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของความเป็นความตาย ชายในชุดสูทสีดำหัวנסในลำคอเบาๆ กับภาพการปะทะคารมของคนทั้งคู่ "ช่างเป็นคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกินเสียจริง... น่าเสียดายนะครับที่ความรักของพวกคุณจะต้องจบลงตรงนี้" สิ้นเสียงคำพูดนั้น ชายชุดดำก็ชักอาวุธปืนเก็บเสียงที่ซ่อนอยู่ออกมาอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงมาที่ร่างของรินรดาในเสี้ยววินาที! "ระวัง!" คินไม่รอช้า ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวรินรดาแล้วกระโจนหลบวิถีกระสุนไปด้านข้าง เสียงกระบอกปืนเก็บเสียงดัง *ฟึบ!* เจาะทะลุกำแพงด้านหลังเสียงดังสนั่นหู เศษปูนและฝุ่นละอองกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปกับความตื่นตระหนกที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด รินรดาล้มลงไปกองกับพื้นในอ้อมแขนของคิน ร่างหนาโอบกอดปกป้องเธอไว้แนบอก ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกันและกัน หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความโกรธ ความกลัว และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินบรรยายกำลังก่อตัวขึ้นในความเงียบงัน "เจ็บตรงไหนรึเปล่า..." คินถามเสียงพร่ามัว ก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความเย็นชาสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนหวาดกลัวที่จะสูญเสีย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน รินรดาส่ายหัวช้าๆ ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาคมเข้มที่อยู่ใกล้แค่คืบ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินรดากลีบปากนุ่มจนสติของหญิงสาวกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ท่ามกลางอันตรายที่ยังคงคุกคามอยู่เบื้องหน้า ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูปังใหญ่ที่ดังสนั่นหวั่นไหว "เปิดประตู! ตำรวจตรวจคนเข้าเมืองและกองปราบปราม! ขอตรวจค้นห้องพักเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนประกาศกร้าวจากเจ้าหน้าที่ด้านนอกทำเอาคินและรินรดาต้องผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าสถานการณ์ซับซ้อนกว่าที่คิด ไม่ใช่แค่คนของนที... แต่พวกมันเล่นเกมใหญ่กว่านั้นด้วยการแจ้งตำรวจให้ปิดล้อมที่นี่! คินหันขวับมามองรินรดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นแล้วออกวิ่งพุ่งไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านหลังทันที "เกาะฉันไว้ให้แน่น..." คินหันมาสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด!" รินรดากำมือแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครง ขณะที่คินกระชากผ้าม่านออกแล้วใช้ด้ามปืนกระแทกกระจกห้องพักแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความมืดมิดของค่ำคืนและสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเบื้องล่าง—และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ทั้งคู่จะกระโดดออกไปสู่ความเสี่ยงเบื้องหน้า ประตูห้องพักด้านหลังก็พังผางเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... นที ที่ยืนถือปืนรอต้อนรับพวกเขาอยู่พร้อมรอยยิ้มพิฆาต! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ