ประจันหน้าในความมืด

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคินมาพร้อมกับแรงกระชากมหาศาล ร่างบางของรินรดาถูกเหวี่ยงหลบพ้นวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างห้องนั่งเล่นเข้ามาอย่างเฉียดฉิว เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเกล็ดน้ำแข็ง สะเก็ดคมกริบกรีดเข้าที่ผิวแก้มเนียนจนเกิดรอยแดงซิบ น้ำอุ่นสีชาดซึมออกมาช้าๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมวาววับด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่ตื่นตัวเต็มพิกัด ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังสนั่นขึ้นอีกสองนัดติด กระสุนฝังลงบนวงกบประตูไม้เนื้อแข็งอย่างแม่นยำ บ่งบอกว่ามือสังหารไม่ได้มาเล่นๆ และมันรู้พิกัดของพวกเขาอย่างแม่นยำเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ "เวรเอ๊ย..." รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ มือเรียวคว้าปืนพกสั้นคู่ใจออกจากซองสะพายข้างอย่างคล่องแคล่ว "บอกฉันทีว่านายไม่ได้พาแขกไม่ได้รับเชิญพวกนี้มาเป็นของแถมในการเช่าเซฟเฮาส์ราคาแพงนี่นะ คิน" "ถ้าไม่อยากสมองไหลเป็นจุกคอร์ก หุบปากแล้วหมอบต่ำไว้ รินรดา" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อขยับตัวอย่างเงียบเชียบยิ่งกว่าเงา เขาย่อตัวลงต่ำแล้วใช้มือหนาดึงแขนเรียวให้ขยับตามมาหลบหลังเคาน์เตอร์ครัวปูนเปลือยที่หนาพอจะกันกระสุนปืนพกได้ กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนที่เพิ่งซาลง บรรยากาศในห้องมืดสนิทเพราะคินจงใจกดสวิตช์ตัดไฟหลักตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยินเสียงฝีเท้าผิดปกติภายนอก ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นเฉียบคมขึ้น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันโดยอัตโนมัติจากพื้นที่จำกัด ความร้อนจาก30กายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนรินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นมั่นคง ผิดกับสถานการณ์รอบตัวที่กำลังระอุเป็นไฟ "ข้างนอกมีกี่คน" เสียงกระซิบของหญิงสาวดังชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอแกร่งจนคินต้องขยับตัวถอยเล็กน้อยอย่างเสียอาการ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว "สองคน มืออาชีพ ใช้ปืนติดกระบอกเก็บเสียงระยะไกล และพวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาทางระเบียงด้านหลัง" คินตอบสั้นกระชับ สายตาคมจับจ้องเงาดำที่ทาบทับผ่านผ้าม่านโปร่งแสง "เป้าหมายไม่ใช่แค่ขู่... พวกมันตั้งใจเก็บเราให้พ้นทาง" "นทีสินะ..." รินรดากัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววกรุ่นโกรธ "ไอ้สารเลวนั่นคงรู้ว่าฉันเข้าใกล้เอกสารลับชิ้นนั้นมากเกินไป ถึงได้ส่งหมาล่าเนื้อมาไวขนาดนี้" "รู้ตอนนี้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้รอดกระสุนหรอกครับ คุณนักสืบ" คินปรายตามองหญิงสาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "ถ้าอยากมีชีวิตอยู่จนถึงพรุ่งนี้เช้าเพื่อไปเอาคืนมัน แปลว่าเราต้องร่วมมือกัน... แบบไม่มีข้อแม้" รินรดาแค่น "หอะ" ในลำคอ ดวงตาดื้อรั้นตวัดมองชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ "ใครขอความช่วยเหลือจากนายไม่ทราบ ฉันจัดการเองได้" "อ๋อเหรอ มือสั่นขนาดนี้คงเพราะตื่นเต้นสินะครับ" คินเอ่ยแซะพลางใช้ปลายนิ้วแกร่งแตะเบาๆ ที่ข้อมือเรียวของเธอเพื่อเช็กอาการ ปรากฏว่ามันนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความนิ่งที่พร้อมสวนกลับต่างหากที่ซ่อนอยู่ รินรดายอดหญิงจอมพยศถลึงตาใส่ในความมืด "มือฉันไม่ได้สั่นเว้ย แค่กำลังคำนวณวิถีกระสุนต่างหากเล่า! นายต่างหากที่เอาแต่พูดยียวน ถ้ากระสุนเจาะหัวนายขึ้นมา ฉันคงต้องแบกศพนายออกไปเอง ซึ่งบอกเลยว่าเปลืองแรงชะมัด" "ปากดีแบบนี้ค่อยน่าร่วมมือหน่อย" คินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างน่าประหลาด "ฟังให้ดี... ผมจะล่อมันออกไปทางห้องนั่งเล่น ให้คุณยิงสกัดจากมุมมืดนี้ ห้ามพลาดเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "แล้วนายล่ะ?" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว ความห่วงใยเจืออยู่ในน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบ "ผมจะจัดการพวกมันให้จบในหมัดเดียว" คินตอบเสียงต่ำอย่างมั่นใจ ก่อนจะส่งสายตาเชิงคำสั่งให้เธอเตรียมพร้อม "นับสาม... หนึ่ง... สอง... สาม!" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบังราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นพุ่งตรงไปยังประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังทันที มือสังหารคนแรกที่เพิ่งงัดกระจกเข้ามาถึงกับผะหนีบเมื่อเห็นเป้าหมายพุ่งเข้าประชิดตัวเร็วกว่าที่คำนวณไว้ มันเหนี่ยวไกหวังปลิดชีพ แต่คินเร็วกว่า มือหนาคว้าข้อมือที่ถือปืนบิดหักอย่างรุนแรงจนเสียงกระดูกลั่นกรอบ ตามด้วยการกระแทกศอกเข้าที่ลิ้นปี่จนร่างนั้นทรุดฮวบทันที ในเสี้ยววินาทีเดียวกัน มือสังหารคนที่สองที่ซุ่มอยู่มุมห้องยกกระบอกปืนเล็งตรงมาที่แผ่นหลังของคินที่กำลังติดพันกับคนแรก! "ระวัง!" ปัง! เสียงปืนจากรินรดาดังสนั่นลั่นห้อง กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของมือสังหารคนที่สองอย่างแม่นยำจนมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ปืนในมือหลุดร่วงลงพื้น คินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาสביดตัวกลับไปเตะก้านคอซ้ำจนมันหมดสติแน่นิ่งไปในทันที ความเงียบงันกลับคืนสู่เซฟเฮาส์อีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นควันปืนและคราบเขม่า คินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงถือปืนค้างไว้ในท่าเตรียมพร้อม ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจปนโล่งอก รินรดาลดปืนลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจร่างสูงเพื่อเช็กว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า "นาย... ไม่เป็นไรนะ?" น้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว คินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างบางจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นยันกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "เป็นห่วงผมเหรอครับ คุณนักสืบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาเจ้าเล่ห์เจือความอบอุ่นฉายชัดในความมืดที่สลัวราง เคมีระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุขึ้นจนกลบความหนาวเย็นของคราบเลือดและเศษกระจกไปจนหมดสิ้น รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนดวลปืนเมื่อครู่ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาแม้ใบหน้าจะร้อนผ่าว "ใครจะไปห่วงนาย บ้าหรือเปล่า ฉันแค่กลัวว่าถ้าแท็กซี่ส่วนตัวของฉันตาย ไร้คนขับรถพาหนี ฉันจะซวยไปด้วยต่างหากเล่า" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าประหลาด โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ปากแข็งจังนะครับ... งั้นพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิ ว่าปากเก่งๆ ของคุณจะยังแข็งอยู่ไหม ถ้าผม..." กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูหน้าบ้านดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาทางโถงทางเดิน ก่อนที่ร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดจะก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนก "รินรดา! เกิดอะไรขึ้น เสียงปืนมาจากในนี้..." คินและรินรดาชะงักกึก หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เพิ่งมาเยือนชัดเจน ขณะที่ดวงตาคมของคินหรี่ลงอย่างอันตรายเมื่อตระหนักว่าเกมนี้... กำลังจะพลิกโฉมหน้าไปสู่อีกระดับที่อันตรายกว่าเดิม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันตรายนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ