มาเฟียสายการเมือง

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แนบอยู่ตรงขมับไม่ได้ทำให้รินรดาสะท้านเท่ากับรอยยิ้มเยдяือกของคนที่กุมไพ่เหนือกว่าในห้องทำงานมืดทึบนี้ ความเงียบงันทำหน้าที่ราวกับเครื่องมือทรมานชั้นดี มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่พยายามรักษาจังหวะให้สม่ำเสมอท่ามกลางกลิ่นอายของกาแฟราคาแพงและบุหรี่มวนบาง "เกมโอเวอร์แล้วครับ... บอดี้การ์ดคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงกดที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยบนลาดไหล่ของคิน ซึ่งถูกตรึงตัวไว้ด้วยชายชุดดำสองคนในมุมห้อง สภาพของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษผู้เคยนิ่งขรึมและเยือกเย็น บัดนี้มีคราบเลือดจางตรงมุมปากจากการปะทะกันสั้นๆ ก่อนที่พวกเขาจะเสียท่าให้แก่จำนวนคนที่มากกว่า รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Sharp jawline เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มในชุดสูททําเนียบนักการเมืองรุ่นใหม่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานี แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี "นที..." รินรดาเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอ น้ำเสียงของเธอไม่ได้สั่นเครือ แม้ในใจจะรู้ดีว่าพวกเธอกำลังเหยียบอยู่บนปากเหว "เบื้องหลังภาพนักการเมืองผู้สร้างภาพลักษณ์แสนดี ที่แท้ก็คือไอ้ฆาตกรที่คอยเก็บกวาดคนที่ขวางทางธุรกิจสีเทาของตระกูลสินะครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดนิสัยพูดความจริงแรงไปหน่อย" นทีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่ชวนขนลุก เขาวางปากกาลงบนโต๊ะก่อนจะประสานมือไว้ที่หน้าตัก ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนแล้วก้าวช้าๆ เข้ามาหารินรดาที่ถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียเนื้อหนา "คุณรินรดานี่ปากกล้าไม่เปลี่ยนเลยนะครับ สมแล้วที่เป็นนักสืบเอกชนผู้ไม่เคยกลัวตาย... แต่ก็น่าเสียดาย ที่ความอวดดีมันมักจะมีอายุสั้นกว่าที่คิด" นทีก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "คุณตามหาความจริงเรื่องพ่อของคุณไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมไม่ถามผมตรงๆ ล่ะ... ในเมื่อผมคือคนสุดท้ายที่ได้คุยกับเขาก่อนที่รถของเขาจะตกหน้าาผา" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจรินรดาราวกับมีดกรีด ร่างกายของเธอชาดิก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตีตื้นจนจุกอก ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่พ่อของเธอหายลับไปตลอดกาลกลับมาเด่นชัดอีกครั้ง "แก..." รินรดาพยายามจะพุ่งตัวเข้าใส่ แต่อีกฝ่ายไวกว่า เขากลับใช้นิ้วเรียวยาวดึงคางเธอขึ้นให้สบตาบังคับให้เธอยอมรับความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า "อย่าใจร้อนสิครับคนสวย" นพีกระซิบเสียงพร่า "ในเมื่อคุณอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่เพื่อหาคำตอบ ผมก็จะใจดีเล่าให้ฟัง... แต่ก่อนอื่น คงต้องจัดการ 'สุนัขเฝ้าบ้าน' ของคุณให้เรียบร้อยเสียก่อน" นทีส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว ชายชุดดำคนหนึ่งก็เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของคินให้เงยหน้าขึ้น ปลายกระบอกปืนถูกเปลี่ยนเป้าหมายไปจ่อตรงหน้าผากของอดีตบอดี้การ์ดหนุ่มทันที "คิน!" รินรดาอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดทางระเบิดออกในเสี้ยววินาทีนั้น เธอกลัว... ไม่ใช่กลัวตาย แต่กลัวว่าความดื้อรั้นของตัวเองจะลากผู้ชายคนนี้ให้ต้องมาจบชีวิตลง คินเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดา นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันยังคงมีความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ทว่าลึกลงไปในความเงียบงันนั้น กลับมีประกายบางอย่างที่สื่อความหมายชัดเจน—*เชื่อใจผม* "คุณมันสารเลว นที!" รินรดาหันกลับมาตวาดใส่ผู้บงการเบื้องหลังสุดเสียง หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมให้มันร่วงหล่น "ถ้าฆ่าพวกเรา ความลับที่แกซ่อนไว้มันก็จะเน่าตายไปพร้อมกับศพพวกนี้อยู่ดี!" "ใครบอกว่าผมจะฆ่าพวกคุณตอนนี้ล่ะครับ?" นทียืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "การทำให้คนตายมันง่ายเกินไป... แต่การเห็นคนที่รักต้องทรมานกับความจริงที่ไม่มีวันแก้ไขได้ต่างหาก คือศิลปะที่ผมโปรดปราน" เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว ชักปืนพกเก็บเสียงออกจากซองสูทอย่างใจเย็น เป้าหมายไม่ใช่รินรดา แต่เป็น... *ปัง!* เสียงกระสุนแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ยืนคุมตัวคินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ก่อนที่ความโกลาหลในห้องทำงานจะเริ่มต้นขึ้นในเสี้ยววินาที ไม่ใช่ฝีมือของคิน และไม่ใช่ฝีมือของรินรดา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ที่ควรจะถูกล็อกแน่นหนา กลับถูกถีบกระเด็นเปิดผางด้วยแรงมหาศาล ควันจางๆ จากดินปืนลอยฟุ้ง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเงาร่างที่ทอดยาว นทีหน้าถอดสีเป็นครั้งแรกเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ