บอดี้การ์ดตามหาหัวใจ

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศ นทีก็ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มจอมปลอมบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างของบุคคลที่ก้าวผ่านกรอบประตูกระจกบานใหญ่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหน่วยจู่โจมเฉพาะกิจที่เขาคิดว่าจัดการพับเก็บก้าวขาไม่พ้นทางไปแล้ว... ทว่ามันไม่ใช่เรื่องของนทีในวินาทีนี้ "รินรดาอยู่ที่ไหน?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงไปด้วยไอสังหารและโทสะพรั่งพรูจนอุณหภูมิในห้องทำงานหรูหราลดฮวบลง คินในสภาพเสื้อสูทหลุดลุ่ยและรอยแผลจากการปะทะ นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องไปยังนทีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ปืนในมือไม่ได้เล็งไปที่เป้าหมายรอบตัว แต่ความนิ่งงันของอดีตบอดี้การ์ดผู้ไร้ความปรานีกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่ากระสุนนัดไหนๆ นทีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเรียกความสุขุมกลับคืนมา "คุณพูดเรื่องอะไร... คิน? รินรดาอะไรกัน ผมไม่เห็น..." หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่โหนกแก้มของนักการเมืองหนุ่มจนเซถลาล้มฟาดไปกับโต๊ะทำงานกระจก เสียงข้าวของตกแตกกระจายไม่เป็นท่า คินไม่ได้ให้โอกาสอีกฝ่ายได้แก้ตัว เขากระชากคอเสื้อสูทราคาแพงของนทีขึ้นมาประชิดตัวด้วยมือข้างเดียว แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดหลายชั่วโมงระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว "ผมถามว่า... เธออยู่ที่ไหน! ถ้าคุณทำอะไรเธอแม้แต่ปลายเส้นผมเดียว วันนี้คุณจะไม่ได้เดินออกจากตึกนี้แน่!" "ผม... ผมไม่รู้!" นทีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว "พวกเราแค่... แค่วางแผนให้เธอถอนตัวจากคดีนี้ ไม่ได้คิดจะเอาชีวิต! แต่ยัยนั่นมันรั้นเอง... มันหนีลงไปทางชั้นใต้ดินตอนที่ไฟไหม้..." คินผลักร่างของนทีกระเด็นไปกระแทกกับชั้นหนังสือจนล้มระเนระนาด เขาไม่สนใจเศษซากการเมืองปลอมๆ หรืออำนาจมืดใดๆ อีกต่อไปแล้ว หัวใจที่เคยถูกปิดตายด้วยกฎเกณฑ์และวินัยทางทหาร บัดนี้กำลังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว—ความกลัวที่ว่าเขาจะสูญเสียผู้หญิงปากจัดคนนั้นไปตลอดกาล ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว พยานปากสำคัญที่เขาเคยปกป้องพลาดท่าเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาหลายปีพยายามจะดึงรั้งเขาไว้ แต่ชื่อของ 'รินรดา' กลับเป็นชื่อเดียวที่ฉุดกระชากสติของเขากลับมาสู่ความเป็นจริง *เธอไม่อนุญาตให้ฉันตาย... แล้วเธอก็ไม่มีสิทธิ์ตายก่อนที่ฉันจะบอกความจริงเหมือนกัน* คินหันหลังขวับ สาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานนั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองนทีที่นอนไอโขลกอยู่กับพื้น เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไร้ซึ่งความลังเล "ทีมอัลฟา ปิดทางออกทุกด้านของตึกนี้ ค้นหาทุกซอกทุกมุม ชั้นใต้ดิน โกดังเก็บของ... ใครเจอเธอก่อน ผมมีรางวัลให้ แต่ถ้าใครปล่อยให้เธอเป็นอะไรไป... เตรียมตัวรับโทษสถานหนัก!" บรรยากาศภายนอกเซฟเฮาส์และตึกทำการเต็มไปด้วยความโกลาหล ควันไฟจากการระเบิดเล็กๆ ที่ชั้นล่างยังคงพวยพุ่ง คินฝ่ากลุ่มควันและเปลวเพลิงที่ยังดับไม่สนิทลงมายังชั้นใต้ดินซึ่งเป็นเขตหวงห้าม หยดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากแกร่ง ไม่ใช่เพราะความร้อนจากไฟ แต่เป็นเพราะความร้อนรุ่มในอกที่สุมด้วยความเป็นห่วง ที่นี่เงียบสงบเกินไป เงียบจนน่ากลัว... "รินรดา!" เสียงเรียกของเขาตะโกนก้องไปทั่วโถงทางเดินอับชื้น มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมาและเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นคอนกรีต รองเท้าคอมแบตย่ำไปบนพื้นเปียกชื้น สัญชาตญาณดิบของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษทำงานเต็มพิกัด สายตาสสาดส่องมองหาความผิดปกติ จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นรอยเลือดหยดเล็กๆ ที่พื้นทางเดินใกล้กับประตูห้องเก็บเอกสารเก่า หัวใจของคินกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เขารemoveความลังเลทั้งหมด พุ่งเข้าไปกระแทกประตูไม้บานเก่าที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนaด้วยแรงทั้งหมดที่มี *ปัง!* ไม้สนผุกร่อนหักกระจาย แรงถีบทำให้เขาเซถลาเข้าไปข้างใน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะทะจมูก ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวับๆ สลัวราง ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังคุ้นตา นอนหมดสติอยู่ข้างกองลังกระดาษ ศีรษะมีรอยแผลแตกและคราบเลือดเปรอะเปื้อนใบหน้าอันซีดเผือด "รินรดา!" คินพุ่งเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ ร่างนั้นอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอื้อมไปแตะชีพจรที่ลำคอระหง ความรู้สึกโล่งอกที่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นอันแผ่วเบาทำให้เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เขาช้อนร่างเธอขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ร่างกายของเธอยังอุ่นอยู่ แต่ลมหายใจโรยรินเต็มที "ลืมตาสิ... ไหนบอกว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมานอนสภาพนี้ล่ะ หืม?" คินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ความเย็นชาทั้งหมดที่มีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกร้อนรนและหวงแหนที่ระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่ เขากระชับอ้อมแขนอุ้มร่างเธอขึ้นแนบอก เตรียมจะเดินออกจากห้องมืดทึบนี้เพื่อพาไปส่งมือแพทย์ให้เร็วที่สุด ทว่าในจังหวะที่เขาก้าวเท้าหันหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องที่พังเสียหาย "วางเธอลงซะ... อดีตผู้กองคิน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงหลายดวงที่สาดส่องเข้ามาจนคินต้องหรี่ตาลงมอง ร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนในชุดสูทสีดำสนิท พร้อมอาวุธปืนครบมือ ยืนปิดกั้นทางออกไว้ทุกทาง และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดคือชายวัยกลางคนสวมแหวนหัวกะโหลกที่รินรดาเคยตามสืบข้อมูลมาตลอดสัปดาห์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายปริศนาคนนั้น ขณะที่เขายกปืนเก็บเสียงขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของคินพอดิบพอดี "คิดเหรอว่าจะพาหนูรินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ... เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความคลั่งรักแบบมึนซึมของพระเอกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ!