การปะทะที่ไม่มีวันจบ

เสียงระเบิดกัมปนาทสั่นสะเทือนไปทั่วโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของโกดังร้าง แรงอัดอากาศพัดกระชากเศษปูนและฝุ่นคละคลุ้งจนแทบมองไม่เห็นทางเบื้องหน้า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างบางของรินรดากำลังจะทรุดฮวบลงไปตามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับเศษเหล็กชิ้นมหึมาที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับกิโยตินประหารชีวิต "ระวังครับ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งทะยานเข้ามาคว้าเอวเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงกระแทกจากการพุ่งตัวทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบเศษซากปรักหักพังไปกระแทกเข้ากับเสาปูนด้านในอย่างจัง คินใช้แผ่นหลังหนาของตัวเองเป็นเกราะกำบังรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนรินรดา ขณะที่แขนแกร่งอีกข้างกอดรัดศีรษะของเธอแน่นแนบอก "โอ๊ย..." รินรดาครางแผ่วเบา ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังและข้อเท้าจากการหลบหนีสุดชีวิตเมื่อครู่ "เจ็บตรงไหนไหมครับคุณนักสืบ" คินกัดฟันกรอด ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ไอร้อนจากร่างกายที่แนบชิดกันทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ไม่ไกล "นาย... นายบ้าหรือเปล่า ผลักฉันออกมาทำไม ทำไมไม่หลบคนเดียวเล่า!" รินรดาตวาดแว้ดใส่ ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือดและดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะผลักแผงอกอีกฝ่ายออก แต่ทันทีที่ขยับ ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าก็แล่นริ้วจนเธอต้องนิหน้าสูดปาก "ถ้าผมไม่รับไว้ คุณคงกลายเป็นปาท่องโก๋อยู่ใต้ซากปูนไปแล้วครับ เลิกเถียงแล้วอยู่นิ่งๆ สักวินาทีจะได้ไหม" คินดุเสียงเข้ม แววตาคมกริบฉายแววกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นอย่างแนบเนียน รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อก้มลงมองสำรวจสภาพของตัวเองและเขา เสื้อเชิ้ตสีเข้มของคินบริเวณหัวไหล่และแผ่นหลังขาดวิ่น มีคราบเลือดซึมออกมาผสมกับรอยเขม่าควันไฟ ขณะที่ข้อศอกของเธอเองก็มีแผลถลอกยาว เลือดสีสดไหลซึมเปื้อนเสื้อผ้า แต่ความเจ็บปวดทางกายยังไม่น่ากลัวเท่ากับสถานการณ์ตรงหน้า "พวกมันตามมาไม่เลิกแน่... นทีมันไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ หรอก" รินรดาเอ่ยเสียงเครียด สัญชาตญาณนักสืบเตือนภัยวิกฤตว่าเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนของลูกน้องนทีกำลังใกล้เข้ามาทุกที "รู้ครับ... ถึงได้บอกให้อยู่เงียบๆ" คินขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เขายันมือกับพื้นคอนกรีต ใบหน้าคมคายเหเกเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บที่ซี่โครง แต่สายตายังคงระแวดระวังภัยรอบด้านอย่างเฉียบคม "ขาคุณเจ็บ เดินไหวไหม" "ไหวสิ ฉันไม่ใช่คุณหนูนะ... อ๊ะ!" รินรดากัดฟันฝืนยืนขึ้น แต่ทันทีที่น้ำหนักตัวลงบนข้อเท้าขวา ความเจ็บปวดก็แล่นแปลบจนเข่าทรุด ดีที่คินคว้าเอวเธอไว้ได้ทันอีกครั้ง "อย่าอวดเก่งในเวลาแบบนี้เลยครับ" คินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะตัดสินใจย่อตัวลงตรงหน้าเธอ "ขึ้นมาสิครับ" "นายจะทำอะไร" "แบกคุณหนีไงครับ หรือจะรอให้ลูกน้องนทีเดินมาเสิร์ฟกาแฟต้อนรับเราตรงนี้" คินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความกวนประสาทเล็กน้อย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เวลาที่เขาต้องการกลบเกลื่อนความตึงเครียด รินรดากลืนก้อนสะอื้นและทิฐิลงคอ ยอมขึ้นขี่หลังกว้างของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษอย่างจำยอม อ้อมแขนเรียวเกี่ยวรอบคอเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่หนาที่มีกลิ่นอายเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นเขม่าควันและเหงื่อจางๆ หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความกลัว กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ คินกัดฟันแบกร่างของรินรดาพุ่งตัวหลบเข้าไปในซอกมุมอับสายตาของโกดัง อาศัยความมืดและกองสินค้าเก่าอำพรางตัว ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนเดินผ่านจุดที่พวกเขาเพิ่งซ่อนตัวไปหมาดๆ "แยกย้ายหากันให้ทั่ว! นายท่านสั่งมาว่าต้องเอาตัวเป็นๆ กลับไปให้ได้ โดยเฉพาะผู้หญิง!" เสียงตะโกนสั่งการของหัวหน้าชุดไล่ล่าดังสะท้อนก้อง รินรดาตัวเกร็งโดยอัตโนมัติ ใบหน้าแนบชิดกับต้นคอของคินจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดผิวแก้ว เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พยายามกัดฟันไม่ให้หลุดเสียงร้องออกมา คินรับรู้ถึงแรงสั่นน้อยๆ จากตัวเธอ มือหนาที่ประคองเรียวขาของเธออยู่จึงบีบกระชับเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน—สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาดในสถานการณ์เฉียดตาย "อดทนหน่อยนะครับ อีกนิดเดียวเราจะถึงรถแล้ว" คินกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยเนื่องจากความเหนื่อยล้าและเสียเลือดมาก "นาย... เลือดออกเยอะมากเลยนะคิน" รินรดากระซิบตอบ มือเรียวเอื้อมไปแตะแผ่นหลังของเขาที่ชุ่มไปด้วยเลือด ความอุ่นร้อนของของเหลวสีแดงทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าว "ปล่อยฉันลงเถอะ นายตัวคนเดียวอาจจะหนีพ้น แต่วิ่งแบกฉันไปด้วย นายจะตายนะ" คินหยุดชะงักฝีเท้า เขาหันมามองหน้าเธอผ่านความมลสลัวของโกดัง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สื่อความหมายบางอย่างที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ผมไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลังอีกแล้ว... และยิ่งไม่ใช่คุณด้วยครับ รินรดา" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มันกระแทกเข้ากลางใจของนักสืบสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใครอย่างจัง กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนทึบและอันตราย แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเท้าออกจากมุมอับเพื่อมุ่งหน้าสู่ทางออก แสงไฟฉาบฉายจ้าสาดส่องเข้ามาทางประตูโกดัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังขึ้นอย่างน่าขนลุก แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ บอดี้การ์ดผู้จงรักภักดีกับนักสืบผู้ดื้อรั้น" เสียงทุ้มหวานแต่เย็นเยียบจนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี นที ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำติดอาวุธครบมือที่เดินปิดล้อมทางหนีทุกด้าน คินวางรินรดาลงอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะบาดเจ็บหนักและยืนแทบไม่ไหว แต่เขากลับก้าวออกมาon guard ขวางหน้าหญิงสาวไว้ทันที สายตาดุดันจ้องมองศัตรูราวกับพญาอินทรีที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขตของตน "เกมไล่จับสนุกพอหรือยังครับ คุณนที" คินเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา ไร้ความเกรงกลัว "สนุกมากเลยล่ะครับ..." นทียิ้มมุมปาก กวาดสายตามองสภาพสะินซมของทั้งคู่ด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเปลี่ยนเป็นแววตาอำมหิต "โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นพวกแกดิ้นรนเนี่ย... แต่น่าเสียดายนะคิน ที่ความพยายามทั้งหมดของแก มันกำลังจะจบลงตรงนี้" นทียกปืนพกเก็บเสียงขึ้นเล็งตรงมาที่คิน รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอเตรียมจะพุ่งตัวออกไปรับกระสุนแทนเขา แต่ทว่า— เสียงคลิกโลหะขึ้นลำกล้องอีกกระบอกดังขึ้นจากด้านหลังของนที พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของนักการเมืองหนุ่มพอดิบพอดี "ถ้าไม่อยากสมองกระจายตอนนี้... สั่งให้ลูกน้องแกวางอาวุธซะ นที" เสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นที่ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังทำให้นทีชะงักรอยยิ้มค้าง รินรดาและคินหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจระคนแปลกใจ เมื่อพบว่าเงาร่างนั้นคือใคร... บุคคลที่พวกเขาคิดว่าไม่มีทางมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้เด็ดขาด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้ครับ