แผนการที่ผิดพลาด

“โยนแฟลชไดรฟ์ทิ้งซะ รินรดา!” เสียงคำรามต่ำของคินดังแทรกผ่านเสียงหอบหายใจของเขาเอง มือหนาคว้าข้อมือหญิงสาวไว้แน่นจนรอยเล็บเขาจมลงไปบนผิวเนื้อ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่ดวงตาที่เคยฉายแววทระนงกลับสั่นระริกเมื่อเห็นแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ วิ่งพล่านอยู่บนผนังห้องทำงานส่วนตัวของนที “คุณพูดอะไร! ข้อมูลนี้คือสิ่งเดียวที่ฉันตามหามาตลอดสามปี!” รินรดาตวาดกลับ แม้จะรู้ว่าความตายกำลังคลานเข้ามาใกล้ “มันคือเหยื่อ!” คินดึงตัวเธอเข้าหาอกแกร่งในจังหวะเดียวกับที่กระจกหน้าต่างแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระสุนเก็บเสียง เปรี้ยง! เศษกระจกคมกริบบาดเข้าที่แก้มของคินจนเลือดซึม แต่เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาดันร่างของรินรดาลงไปหลบหลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหนาหนัก กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอทำให้นาทีนี้ทุกอย่างรอบตัวดูบิดเบี้ยวไปหมด คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีน้ำตาคลอ “คุณมันโง่ที่เอาตัวมาเสี่ยงเพื่อข้อมูลขยะพวกนี้” คินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเขาติดขัด “ฟังผมให้ดี เราจะออกไปทางช่องระบายอากาศข้างหลังนั่น ถ้าผมบอกให้วิ่ง คุณห้ามหยุด ห้ามหันกลับมามองเด็ดขาด เข้าใจไหม?” “คิน... ฉันขอโทษ” เสียงของเธอสั่นเครือ มือเรียวพยายามจะยัดแฟลชไดรฟ์ใส่มือเขา แต่เขาปัดทิ้งราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูล “เก็บปากคุณไว้หายใจตอนหนีเถอะ อย่าเพิ่งมาสำนึกผิดตอนนี้!” คินคว้าปืนพกคู่ใจออกมาจากสายคาดไหล่ ก่อนจะดีดตัวขึ้นยิงสกัดเงาดำที่พุ่งเข้ามาทางประตูห้องทำงาน เขายิงแม่นยำอย่างกับจับวาง เสียงปืนดังสะท้อนก้องในห้องที่หรูหราแต่กำลังกลายเป็นหลุมศพของพวกเขา ทั้งคู่มุดตัวผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาทำให้รินรดาสำลัก แต่ไม่มีเวลาให้หยุดพัก คินนำหน้า เขารู้ดีว่าแผนผังอาคารนี้เป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อปิดตาย แต่ความฉลาดของเขาก็เป็นสิ่งเดียวที่รินรดามีเป็นที่พึ่ง “หยุด!” คินกดไหล่เธอไว้กะทันหันก่อนจะถึงทางออกสู่ดาดฟ้า “ทำไม...” “ฟังนะ” เขาเงี่ยหูฟัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายกลุ่มกำลังล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง “เราถูกต้อนเหมือนหนูในกรง รินรดา... ผมอาจจะเอาตัวรอดได้ แต่คุณ...” “อย่าพูดเหมือนเราจะไม่ได้ไปต่อด้วยกันสิ!” รินรดาคว้าปกเสื้อเขาไว้ ดวงตาเธอแข็งกร้าวขึ้น “ฉันเป็นคนพาคุณมาที่นี่ ฉันจะพาคุณออกไปเอง!” คินมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นและคราบน้ำตาของหญิงสาวที่เขาเผลอใจให้ไปโดยไม่รู้ตัว ความเย็นชาที่เขาสร้างมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา เขาเชิดคางเธอขึ้น กดจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากนุ่มราวกับจะเป็นครั้งสุดท้าย มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันคือการถ่ายทอดลมหายใจและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด “ถ้าผมตาย... คุณต้องทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปให้ไกลที่สุด” เขาผละออกเพียงนิด แต่หน้าผากยังชนกันอยู่ “จำคำสั่งผมไว้” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้ตอบ ประตูเหล็กกั้นโซนดาดฟ้าก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิด แสงไฟจากสปอร์ตไลท์สาดส่องเข้ามาจนตาพร่า เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบของนทีดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มชายชุดดำที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ “เก่งมากที่หนีมาได้ไกลขนาดนี้” นทีเดินก้าวเข้ามาในแสงไฟ รอยยิ้มของเขาดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต “แต่เสียใจด้วยนะคุณรินรดา ข้อมูลที่คุณได้ไปน่ะ... มันคือรายการบัญชีรายชื่อคนที่จะต้องตาย... ซึ่งชื่อแรกบนนั้น ก็คือชื่อของคุณเอง” คินกระชับปืนในมือแน่น เลือดไหลหยดลงบนพื้นกระเบื้อง รินรดาคว้าแขนเขาไว้ เธอรู้ดีว่ากระสุนที่เหลืออยู่ไม่พอจะจัดการคนนับสิบตรงหน้า ทว่า ในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังครอบงำ ทันใดนั้น ไฟทั้งตึกก็ดับพรึบลง มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นจากตำแหน่งที่ไม่มีใครคาดคิด พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหูของรินรดา “หมอบลง!” เงาดำที่พุ่งเข้ามาฉุดรินรดาไม่ได้มาจากกลุ่มของนที แต่มันคือมือของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก... คนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรูมาโดยตลอด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความผิดพลาดครั้งใหญ่ของรินรดาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ