คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น

เสียงเหล็กกระทบกันเบา ๆ เมื่อปลายกระบอกปืนเก็บเสียงเคลื่อนตัวปรับองศาอย่างเลือดเย็น รัศมีแห่งความตายทาบทับอยู่บนโครงหน้าคมคายของคิน ขณะที่นทียืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่ฉาบไว้บนความอำมหิต รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ตีรัวด้วยความตื่นตระหนก ทว่าสัญชาตญาณนักสืบกลับทำงานเร็วกว่าความกลัว มือเรียวคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะข้างตัวเตรียมเหวี่ยงเข้าใส่เป้าหมาย ทว่าทุกอย่างกลับหยุดชะงักลงด้วยเสียงคำรามต่ำในลำคอของชายหนุ่มร่างสูง "อย่าขยับ ริน" คำสั่งนั้นไม่ได้ราบเรียบเหมือนเคย แต่มันเจือด้วยกระแสความร้อนรนที่คินมักซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มองปืนที่จ่อขมับอยู่ แต่กลับพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความห่วงใยที่ยากจะปิดมิด นทีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนพองสยองเกล้าดังสะท้อนไปทั่วห้องรับแขกของเซฟเฮาส์ "ภาพบาดตาบาดใจเสียจริง อดีตหน่วยรบพิเศษผู้ไร้พ่าย กลับต้องมาตายเพราะผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว... น่าสมเพชเป็นบ้า" นทีกระดิกนิ้วบนไกปืน เล็งเป้าหมายนิ่งสนิท "แกน่าจะรู้ดีนะคิน ว่าความลับบางอย่าง... รู้มากเกินไปมันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิต" "ถ้านายอยากได้ตัวฉัน ก็น่าจะคุยกันดี ๆ ไม่ใช่ใช้วิธีหมาลอบกัดแบบนี้!" รินรดากระแทกเสียงกร้าว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอไม่ยอมให้ใครมาตัดสินชะตากรรมของตัวเองเด็ดขาด และยิ่งไม่ยอมให้คินต้องมารับกระสุนแทนเธอจากความสะשלของไอ้สารเลวคนนี้ "หมาลอบกัดเหรอ? คำก็สวยดีนี่ริน" นทีปรายตามองเธอด้วยแววตาสمเพช "แต่คนที่เธอควรจะด่าว่าโง่เง่า ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นผู้ชายที่ยืนบังกระสุนให้เธออยู่ต่างหากล่ะ ถามเขาสิ... ว่าคืนวันที่พ่อเธอตาย เขาอยู่ที่ไหน!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง รินรดาร่างกายชาวาบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าคินที่ตอนนี้ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมเข้มหลบเลี่ยงการสบตาเธอไปเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวที่ทำให้น้ำหนักความสงสัยพุ่งดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจ "คิน..." เสียงของเธั่นเครือโดยไม่รู้ตัว "มันพูดเรื่องอะไร... นทีมันโกหกใช่ไหม?" "ริน ฟังผมก่อน..." คินขยับตัวเล็กน้อย แต่กระบอกปืนที่จ่ออยู่ทำได้เพียงหยุดชะงัก เขาพยายามใช้น้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเพื่ออธิบาย "เรื่องในอดีตมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด..." "ซับซ้อนเหรอ? หึ! แกไม่ต้องเสียเวลาอธิบายแทนมันหรอกริน!" นทีแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ก็พ่อของเธอเป็นคนกุมหลักฐานลับเรื่องการทุจริตโครงการใหญ่ของพรรคฉันไงล่ะ และไอ้คินนี่แหละ... คือคนที่ได้รับคำสั่งให้ไป ‘จัดการ’ เก็บกวาดพยานปากเอกคนนั้นให้เรียบร้อย! แต่บังเอิญว่าลูกสาวตัวน้อยของเป้าหมาย ดันเป็นผู้หญิงที่มันดัน... รู้สึกผิดจนต้องตามมาปกป้องในชาตินี้ไงล่ะ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกถ้อยคำของนทีร่วงหล่นลงมาทับถมจิตใจของรินรดาจนแทบแหลกสลาย เธอส่ายหน้าช้า ๆ ถอยหลังกรูดออกห่างจากชายหนุ่มที่เธอเพิ่งมอบความไว้วางใจให้หมดหัวใจ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงหัวใจ "จริงเหรอ..." เสียงกระซิบของเธอเบาหวิวราวกับขนนก แต่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีด "ที่นทีพูด... มันคือเรื่องจริงเหรอคิน?" คินหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่ถืออาวุธเตรียมพร้อมลดระดับลงเล็กน้อย เขาพยายามก้าวเข้าไปหาเธอเพื่อเอื้อมมือคว้าแขนเรียวไว้ "ริน... มันไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้ตั้งใจจะ..." "อย่าเข้ามา!" รินรดากรีดร้องลั่น น้ำใส ๆ เอ่อล้นคลอหน่วยตาคู่สวยแต่ไม่มีทางไหลยศลงมา เธอกลั้นมันไว้ด้วยความหยิ่งทะนงและหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ "ถอยไป! อย่าเอาความสกปรกของนายมาแตะต้องตัวฉัน!" "ริน... ฟังผมอธิบายก่อน ผมยอมรับว่าผมอยู่ในที่เกิดเหตุในวันนั้น แต่ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าพ่อเธอ!" คินพยายามเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความร้อนรน สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นคงมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขาก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าวอย่างลืมตัว "คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น!" รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่น่าสมเพชและเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเธอ "นายอยู่ในเหตุการณ์ นายคืออดีตหน่วยรบพิเศษที่ทำงานให้พรรคพวกมัน แล้วจะให้ฉันเชื่อคำพูดของฆาตกรที่ใส่ชุดสูทหล่อ ๆ อย่างนายเนี่ยนะ? ฉันมันโง่เอง... โง่ที่คิดว่านายเป็นคนปกป้อง โง่ที่เผลอใจไปให้ผู้ชายไร้หัวใจอย่างนาย!" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง นทียืนมองฉากดราม่าตรงหน้าด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังชมภาพยนตร์แอ็กชันเรื่องโปรด นิ้วเรียวยังคงแตะอยู่บนไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ "ซึ้งกินใจกันพอหรือยัง?" นทีหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบมองทั้งคู่อย่างเหี้ยมเกรียม "ในเมื่อเธอก็รู้ความจริงแล้ว รินรดา... ฉันคงปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ส่วนแก คิน... ในฐานะที่ทรยศองค์กร แกก็ควรจะตายไปพร้อมกับผู้หญิงคนนี้ซะเลย!" นิ้วของนทีเริ่มออกแรงกดลงบนไกปืน คินแวตาเปลี่ยนเป็นดุร้ายในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบเถื่อนของอดีตทหารรับจ้างตื่นขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ เขาพุ่งตัวเข้าใส่รินรดาเพื่อผลักเธอให้พ้นวิถีปืน พร้อมกับชักอาวุธพกของตัวเองสวนกลับไปในทิศทางของนทีทันที ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังทุ้มขึ้นท่ามกลางความชุลมุน ร่างของคินเซถอยหลังไปสองก้าว เลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้อเชิร์ตสีเข้มบริเวณหัวไหล่ขวา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่อบอวลด้วยความตึงเครียด รินรดากรกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นหยาดโลหิตไหลรินจากร่างของชายหนุ่มที่เอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเธอเป็นครั้งที่สอง "คิน!" เธอพุ่งเข้าไปประคองร่างสูงที่กำลังทรุดตัวลงด้วยความตกใจลาน ลืมสิ้นทุกความโกรธแค้นและคำโกหกที่เพิ่งได้ยิน นทียิ้มเยาะเมื่อเห็นเป้าหมายล้มลง แต่มุมปากของเขากลับต้องชะงัก เมื่อจู่ ๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงส้มทั่วทั้งตึกเซฟเฮาส์ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้นทีต้องหุบยิ้ม... เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนบันได พร้อมกับเสียงตะโกนก้องผ่านโทรโข่งที่ดังมาจากด้านนอกหน้าต่าง "นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ! ปิดล้อมพื้นที่ไว้หมดแล้ว วางอาวุธแล้วมอบตัวซะ!" นทีหน้าถอดสีทันที เขากวาดสายตามองไปที่ประตูทางออกซึ่งถูกประชิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองคินและรินรดาด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย "พวกแกเก่งมาก... แต่เกมนี้ยังไม่จบแค่นี้แน่!" เขากระโดดถอยหลังพุ่งตัวออกไปทางระเบียงเพื่อหลบหนี ทิ้งให้รินรดานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าร่างของคินที่กำลังหายใจรวยริน ร่างสูงใช้มือข้างที่เหลือเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนของเธอเบา ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว "ผม... ไม่ได้โกหกเรื่องที่... รักเธอนะ... ริน" สิ้นเสียงกระแอกนั้น ดวงตาคมเข้มก็ค่อย ๆ ปิดลง น้ำหนักของร่างหนาทิ้งดิ่งลงสู่อ้อมแขนของเธอ ท่ามกลางเสียงทุบประตูห้องที่ดังกระหน่ำจากเจ้าหน้าที่ภายนอก และรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปต่อหน้าต่อตา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้เสมอนะครับ