สงครามประสาทในห้องครัว

ควันสีเทาจางที่ยังหลงเหลือจากการระเบิดหน้าประตูลอยอวลเข้ามาในตัวเซฟเฮาส์ ปะปนกับกลิ่นเขม่าดินปืนและกลิ่นอายความตึงเครียดที่เฉือนเฉือนจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าร่างที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาไม่ได้มีท่าทีของผู้บุกรุกกระหายเลือดอย่างที่คินระแวง ร่างนั้นกลับเป็นเพียงพ่อบ้านชราของตระกูลใหญ่ผู้กุมความลับครึ่งค่อนเมือง—ลุงอนันต์—ที่ยืนถือกล่องพัสดุกันกระแทกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเสียงระเบิดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงประทัดงานวัด "ผมบอกแล้วว่าระบบป้องกันภัยของคุณมันล้าสมัยเกินไป, คุณคิน" ลุงอนันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "และนทีก็แค่ฝากของขวัญมาทักทาย... ตามประสาคนคิดถึง" รินรดาที่เพิ่งก้าวลงมาจากชั้นลอยด้วยปืนพกในมือ ชะงักกึก ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด เธอมองกล่องพัสดุก่อนจะหันไปมองหน้าคินที่ตอนนี้สันกรามขึ้นเป็นสันนูนด้วยความขบขันปนระอุกรุ่น "ของขวัญเหรอ? ส่งมาแบบนี้ ฉันเกรงว่ามันจะเป็นระเบิดเวลามากกว่าดอกไม้" รินรดาแค่นหัวเราะเสียงใส ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวคิน ปลายกระบอกปืนในมือถูกเก็บเข้าซองอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าคนของคุณยังมีรสนิยมป่าเถื่อนแบบนี้ ฉันว่าเราควรย้ายเซฟเฮาส์กันดีกว่านะ... บอดี้การ์ด" คินไม่ตอบ เขากวาดสายตาคมกริบมองลุงอนันต์ด้วยความระแวดระวังขั้นสุด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ มือหนาคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น ดึงให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "ออกจากที่นี่ซะ ลุงอนันต์" เสียงของคินต่ำทุบและเยียบเย็น "บอกนทีด้วยว่าเกมตื้นๆ แบบนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับที่นี่หรอก" "นทีไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมครับ... เขาแค่ส่งสาร" ลุงอนันต์วางกล่องพัสดุลงบนโต๊ะกลางห้องรับแขก ก่อนจะหันหลังเดินหายลับไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ทั้งห้องจมอยู่กับความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดาสลัดข้อมือจากการเกาะกุมของคิน เธอจ้องมองกล่องพัสดุบนโต๊ะด้วยความสงสัยระคนระแวง ก่อนจะเอื้อมมือไปหมายจะเปิดมัน แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมืออีกครั้ง แรงบิดเพียงเล็กน้อยทำให้เธอเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง "อย่าเล่นไม่เข้าเรื่อง, รินรดา" คินก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวต้นคอจนหญิงสาวขนลุกซู่ "คุณอยากระเบิดเป็นจุลคาห้องนี้หรือไง" "ปล่อยนะ! ฉันแค่อยากรู้ว่าเพื่อนรักของคุณส่งอะไรมาให้ต่างหากเล่า" เธอเงยหน้าขึ้นเถียง ขยับตัวหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งเบียดชิดกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว เคมีบางอย่างระเบิดปะทุต1ามจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามนอกเหนือการควบคุม คินก้มมองดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นเป็นไฟ ปลายจมูกเกือบจะชนกันในระยะประชิด ความหงุดหงิดจากการบุกรุกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น รั้นจนเขาอยากจะจับฟาดสักทีสองที หรือไม่ก็... ปิดปากดื้อๆ ด้วยวิธีอื่น "ถ้าอยากรู้นัก... ไปทำมื้อเที่ยงกินซะ" คินผละออกอย่างกะทันหัน ราวกับตั้งสติได้ ทิ้งให้รินรดายืนเค้งคว้างอยู่กลางอากาศด้วยความงุนงง "ผมหิว และผมไม่กินของที่คนอื่นส่งมาให้" "ฮะ? นี่คุณเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ!" รินรดาเท้าสะเอว มองตามหลังร่างสูงที่เดินดุ่มๆ เข้าไปยังโซนครัวเปิดโล่ง "ฉันเป็นแขกนะ ไม่ใช่คนรับใช้!" "คุณไม่ได้เป็นแขก คุณเป็นภาระที่ผมต้องดูแล... และตอนนี้ ภาระกำลังทำเสียงน่ารำคาญ" คินเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบออกมาวางกระแทกเสียงดังบนเคาน์เตอร์หินอ่อน ใบหน้าหล่อเหลายังคงความเรียบเฉย แต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย รินรดากัดริมฝีปากด้วยความหมั่นไส้ เท้าความยาวสาวเท้าเข้าไปในครัวทันที เธอไม่ยอมถูกย้อนแบบนี้ฝ่ายเดียวแน่ ปราดเปรื่องเรื่องคดีความมาทั้งชีวิต แต่มาร1เก่งเรื่องกวนประสาทกับพ่อบอดี้การ์ดหน้าตายคนนี้ เธอก็ไม่เป็นรองใครเหมือนกัน "หลบไปเลยนะ นายทหารนอกราชการ" รินรดาแทรกตัวเข้าไปเบียดไหล่คินจนเขาต้องขยับถอย มือเรียวคว้ามีดทำครัวขึ้นมาถือไว้อย่างคล่องแคล่ว "ถ้าจะทำอาหารกินเอง ฉันจะทำให้ดูว่าคนฉลาดเขาทำกันยังไง ไม่ใช่ออกมาเป็นผักต้มเปื่อยๆ แบบที่คุณชอบกินหรอก" คินยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ มองดูหญิงสาวที่กำลังงละวันงละวนกับการหั่นผักด้วยท่าทางทะมัดทะแมง แม้ปากจะเก่ง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ความเป็นห่วงที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีเยέนชาเริ่มกัดกินหัวใจของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษ "ระวังหน่อย มีดนั่นมันคมกว่าปากคุณอีกนะ" คินเอ่ยเตือนเสียงเรียบ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ "ห่วงตัวเองเถอะน่า!" รินรดาตวัดสายตากลับมาเถียง ทว่าจังหวะที่เธอหันขวับ มือที่ถือมีดดันพลาดปอกถูกเนื้อตัวเองเข้าเต็มเปิก "โอ๊ย!" เสียงอุทานเบาๆ พร้อมกับหยดเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากนิ้วเรียว ทำให้คินพุ่งเข้ามาคว้ามือเธอไว้ด้วยความเร็วแสง ราวกับสัญชาตญาณดิบถูกปลุกเร้า ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "ซุ่มซ่าม" คินดุเสียงเข้ม แต่น้ำเสียงกลับสั่นไหวนิดๆ เขาคว้าข้อมือเธอไปจุ่มน้ำก๊อกที่เปิดไหลรินอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะหยิบผ้าสะอาดมาซับแผลให้อย่างทะนุถนอม รินรดานิ่งงันไป เธอมองเสี้ยวหน้าคมคายที่กำลังก้มลงเป่าแผลให้เธอเบาๆ ความเย็นชาทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เคมีที่ร้อนแรงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "เจ็บไหม..." คินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอในระยะประชิด นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพDากพาความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้มานานแสนนานมาเปิดเปลือยต่อหน้าเธอแบบไร้เกราะกำบัง รินรดาอ้าปากจะเถียงตามนิสัย แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อใบหน้าของคินโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก "ถ้าคุณยังดื้อแบบนี้อีก..." คินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนชวนใจสั่น "ผมคงต้องลงโทษคุณด้วยวิธีของผมเอง... รินรดา" ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหากัน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงจากหน้าจอคอนโซลหลักก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเซฟเฮาส์! คินผละออกจากเธอในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งตัวไปที่หน้าจอหลักทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดรอบตัวอาคาร—กลุ่มเงาดำนับสิบชีวิตกำลังพังกำแพงเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่เดินนำหน้าสุดในจอภาพนั้น... คือเงาของคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่เด็ดขาด "บัดซบเอ๊ย..." คินสบถลอดไรฟัน หันกลับมามองรินรดาที่ยืนถือมีดค้างอยู่กลางห้อง "พวกมันไม่ได้มาแค่ส่งสาร... แต่มันเอาจริง" รินรดาวางมีดลงในอ่างล้างจานทันที แววตาหวาดกลัวเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวของนักสืบสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคิน พร้อมกับปลดเซฟปืนพกในซองอย่างมั่นใจ "งั้นก็แสดงว่ามื้อเที่ยงของเรา... ต้องเลื่อนไปก่อนสินะ, บอดี้การ์ด" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไป1นกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ