ค่ายกลกับดักมังกร

"สัญลักษณ์บนหน้ากากนั่น... เจ้าเห็นมันแล้วใช่ไหม" เหมยลี่กระซิบถาม เสียงของนางแฝงไปด้วยความกังวลขณะที่ดวงตาสวยคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งไอสังหารสีดำมืดกำลังคืบคลานเข้ามาดั่งเงาพญามัจจุราช กองกำลังจากสำนักอธรรมนับร้อยชีวิตกำลังเหยียบย่างเข้าสู่เขตเขาไผ่หยก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดุจกลองรบที่ตีรัวเร่งเร้าให้จังหวะหัวใจของผู้ที่ได้ยินสั่นสะเทือน หลินเทียนนิ่งเงียบ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับวาดลวดลายกลางอากาศอย่างแผ่วเบา ร่องรอยของพลังปราณสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นและเลือนหายไปในชั่วพริบตา ความคิดของเขาไม่ได้อยู่กับศัตรูที่กำลังถาโถมเข้ามา แต่มันถูกดึงกลับไปสู่บันทึกเก่าแก่ที่เขาเคยอ่านในห้องลับใต้ดิน 'ผู้ถูกสาป' สัญลักษณ์ที่เคยเป็นเพียงเรื่องเล่าในนิทาน บัดนี้กลับมีชีวิตและกำลังเดินตรงมาหาเขาในร่างของบุรุษสวมหน้ากากเงิน "เหมยลี่" หลินเทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง แต่กลับแฝงความเด็ดขาดที่ยากจะโต้แย้ง "เจ้าไปเตรียมตัวที่หน้าทางเข้าหลัก อย่าเพิ่งลงมือจนกว่าข้าจะให้สัญญาณ" "แต่เจ้าคนเดียว—" "ข้าไม่ได้อยู่คนเดียว" หลินเทียนขัดขึ้น พลางขยับยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองรู้สึกเย็นวาบ "ข้าอยู่กับค่ายกลของข้า และพวกมัน... กำลังหิวกระหาย" เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ยันต์อักขระนับร้อยใบที่เตรียมไว้ในแขนเสื้อก็พุ่งทะยานออกไป ราวกับฝูงผีเสื้อที่ระบำท่ามกลางพายุ แต่ละใบปักลงบนตำแหน่งที่แม่นยำดุจเข็มนาฬิกา อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว แสงสีทองจากอักขระเชื่อมต่อกันเป็นตาข่ายโปร่งแสงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันกำลังรัดตัวลงราวกับงูเหลือมที่รอจังหวะรัดเหยื่อ กองทัพสำนักอธรรมหยุดชะงักลงที่ปากทางเข้า ผู้นำชุดดำก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากที่โผล่พ้นหน้ากากเงิน "สำนักเซียนที่เหลือเพียงเด็กหนุ่มอวดดีคนหนึ่ง คิดจะต้านทานพวกเราหรือ?" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องไปทั่วหุบเขา "จงทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง!" คำสั่งนั้นเปรียบเสมือนปืนลั่นไก คนนับร้อยชักกระบี่ออกจากฝัก พลังปราณสีดำแผ่ซ่านพุ่งเข้าใส่ทางเข้าสำนัก แต่ในจังหวะที่คมกระบี่แรกกำลังจะสัมผัสพื้นดิน หลินเทียนก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าดังกัมปนาทท่ามกลางความเงียบงัน อักขระทองคำสว่างวาบขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ที่ตกลงมาบนผืนดิน พื้นที่รอบบริเวณที่เคยเป็นทางเดินธรรมดาบัดนี้พลิกผันกลายเป็นกับดักมังกร พื้นดินยุบตัวลงเป็นค่ายกลแปดทิศ หมอกสีเทาจางๆ ก่อตัวขึ้นปกคลุมศัตรูทั้งหมดไว้ภายใน "อะไรกัน! ทำไมมองไม่เห็นทางข้างหน้า?" "วิชาลวงตาหรือ? ไม่ใช่! นี่มันพลังกดทับมหาศาล!" เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงอาวุธกระทบกันดังระงมจากข้างในค่ายกล หลินเทียนไม่ได้ใช้กำลังบดขยี้ เขาใช้เพียง 'กฎเกณฑ์' ของค่ายกลในการบีบอัดพื้นที่ ศัตรูที่เหยียบพลาดแม้เพียงก้าวเดียวก็จะถูกแรงกดดันมหาศาลจากค่ายกลกระแทกจนร่างแตกสลาย ราวกับมดปลวกที่ติดอยู่ในเครื่องบดเหล็ก เขาเดินนิ่งๆ ไปตามขอบค่ายกล มือหนึ่งถือพู่กันวิญญาณวาดวงกลมในอากาศเพื่อปรับทิศทางของพลังปราณที่ผันผวน ท่วงท่าของเขาดูสง่างามราวกับกำลังร่ายรำมากกว่าต่อสู้ นี่คือสิ่งที่เหนือกว่าความแข็งแกร่ง... นี่คือภูมิปัญญาที่หยั่งรากลึกถึงแก่นของฟ้าดิน "เจ้าคิดว่าหน้ากากนั่นจะปกปิดตัวตนของเจ้าได้ตลอดไปหรือ?" หลินเทียนตะโกนฝ่าเสียงความวุ่นวาย เสียงของเขากังวานและทรงพลังจนบุรุษสวมหน้ากากเงินที่อยู่ใจกลางค่ายกลต้องชะงัก บุรุษผู้นั้นหยุดการเคลื่อนไหว ท่ามกลางความโกลาหล เขากลับยืนนิ่งดุจรูปปั้น ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ามามองทางหลินเทียน แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง แต่หลินเทียนสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดมิดของค่ายกลมาที่ตัวเขา บุรุษผู้นั้นยกมือขึ้นช้าๆ ปลดหน้ากากเงินออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดบนแก้มซ้าย—สัญลักษณ์เดียวกับที่หลินเทียนเห็นในบันทึกตระกูล แต่มันไม่ใช่รอยแผลเป็นธรรมดา มันขยับได้... ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจ "หลินเทียน..." เสียงของบุรุษผู้นั้นแหบพร่า แฝงไปด้วยความเวทนาที่ทำเอาหลินเทียนต้องหยุดหายใจ "เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ควบคุมค่ายกล... แต่หารู้ไม่ว่า ตัวเจ้าเองนั่นแหละ คือชิ้นส่วนสุดท้ายที่ขาดหายไปของ 'ผนึกมหาภัย' นี้" ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของหลินเทียนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระทองคำที่เขาวางไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด และความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจของเขาอย่างกระทันหัน จนร่างของเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว ค่ายกลที่เขาเป็นคนวางกำลังจะกลายเป็นกรงขังตัวเขาเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ หมึกทองคำข้ามภพ