มิตรภาพท่ามกลางศัตรู

"หากเจ้าลากเส้น 'อักขระอัคคี' หนาเกินไปเพียงครึ่งหุน พลังปราณที่ไหลเวียนจะตีกลับจนทำลายกระดูกแขนเจ้าเองนะคุณหนูเหมยลี่" หลินเทียนเอ่ยขึ้นขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาขยับผ่านอากาศ เขียนรอยอักขระสีทองจางๆ ลงบนผืนผ้าไหมพรมแดงที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ในโรงเตี๊ยมร้างริมชายป่า หญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยผ้าคลุมหน้าสีเข้มจนเห็นเพียงดวงตากลมโตที่วาวโรจน์ดุจกระบี่คมกริบ เหมยลี่ชะงักมือที่กำลังถือพู่กัน เธอไม่ได้โกรธเคืองคำทักท้วงนั้น กลับกัน เธอวางพู่กันลงแล้วพิงหลังกับผนังไม้ที่ผุพัง พลางจ้องมองชายหนุ่มที่ดูไม่มีพิษมีภัยแต่กลับอ่านกลไกของสวรรค์ได้ทะลุปรุโปร่ง "ท่านกำลังสอนวิชาของพรรคมารให้ข้า หรือกำลังวางแผนฆ่าข้าด้วยความรู้ของท่านกันแน่ หลินเทียน?" น้ำเสียงของเหมยลี่ราบเรียบ ทว่าซ่อนความนัยบางอย่างที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบลง หลินเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบยันต์ที่เขียนเสร็จแล้วขึ้นมาสะบัดเบาๆ แสงสีทองแวบหายไปในเนื้อกระดาษ "ศัตรูที่รู้จักกันย่อมดีกว่ามิตรที่ซ่อนดาบไว้ข้างหลัง ข้าไม่ได้สอนวิชาพรรคมารให้ท่าน แต่ข้ากำลังแก้สมการที่ผิดพลาดในค่ายกลที่ท่านพยายามจะวาดต่างหาก ดูนี่..." เขาแตะนิ้วลงบนโต๊ะไม้ ก่อให้เกิดวงแหวนอักขระลอยละล่องเป็นจังหวะที่ซับซ้อน เหมยลี่โน้มตัวลงมาดูด้วยความสนใจอย่างไม่อาจปิดบัง ในฐานะอัจฉริยะด้านกระบี่ เธอเรียนรู้มาตลอดว่าการโจมตีต้องพุ่งตรงไปข้างหน้า แต่สิ่งที่ชายผู้นี้ทำให้เห็น คือการใช้ 'ทางอ้อม' เพื่อล้อมกรอบ 'ทางตรง' "กระบี่ของท่านรวดเร็วเกินไปจนขาดความละเอียด หากท่านรวมวิชาอักขระเข้ากับกระบวนท่า เคล็ด 'ไร้ลักษณ์' ที่ท่านฝึกอยู่จะเปลี่ยนจากดาบที่ตัดผ่านเนื้อหนัง เป็นดาบที่ตัดผ่าน 'มิติ' ของคู่ต่อสู้" เหมยลี่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ชักกระบี่เล่มบางออกมาจากฝัก เสียงโลหะกระทบฝักกระบี่ดังกังวานเบาๆ นางตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อทดสอบเส้นทางลมที่หลินเทียนเพิ่งร่ายอักขระไว้ เส้นสายลมพริ้วไหวเปลี่ยนทิศทางอย่างประหลาด แรงลมหมุนวนรอบตัวนางราวกับเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น "ท่านรู้เรื่องเคล็ดวิชาพรรคมารเราได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?" เธอถาม สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของหลินเทียน ราวกับต้องการค้นหาคำตอบในความลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่หลังใบหน้าอันสุขุมนั้น "ความรู้ไม่มีฝักฝ่าย มีเพียงผู้ใช้ที่แบ่งแยกมัน" หลินเทียนตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างไม้ผุๆ มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "ข้าไม่ใช่ศัตรูของท่าน และในตอนนี้ ท่านก็ไม่ใช่ศัตรูของข้า เหมยลี่... ในโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากเงินที่รอจะชักใยเราทั้งคู่ การหันมาแลกเปลี่ยนคมดาบกับอักขระดูจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าการเข่นฆ่ากันเอง ไม่ใช่หรือครับ?" เหมยลี่เก็บกระบี่ สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจที่ยากจะอธิบาย "ท่านรู้ใช่ไหมว่าคนที่ท่านกำลังตามหาไม่ใช่แค่มนุษย์ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากรอยแยกของกาลเวลา" "ข้ารู้" หลินเทียนหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบ "และข้ารู้ด้วยว่านั่นคือเหตุผลที่ท่านมาที่นี่ ท่านไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อฆ่าข้า แต่ถูกส่งมาเพื่อ 'เตือน' ว่าคนผู้นั้นกำลังจะข้ามผ่านประตูมิติมาในคืนนี้" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที เสียงจิ้งหรีดที่เคยดังระงมกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับถูกกลืนกินโดยอำนาจมืดบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูจังหวะประหลาด—สามครั้งหนัก สองครั้งเบา—ดังก้องขึ้น มันไม่ใช่จังหวะของมนุษย์ปกติ แต่เป็นรหัสลับที่หลินเทียนคุ้นเคยดีที่สุดจากบันทึกที่เขาสืบทอดมา ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก เหมยลี่ก็กระโดดถอยหลังไปที่มุมห้อง มือจับด้ามกระบี่แน่น ปัง! บานประตูไม้พังทลายลงด้วยแรงกระแทกที่ไม่เห็นตัวตน แสงสีเงินวาวโรจน์ส่องสว่างเข้ามาในห้อง ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางเศษฝุ่น—ชายสวมหน้ากากเงินที่หลินเทียนตามหามาตลอด—เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง พลางชี้ปลายนิ้วที่หุ้มด้วยถุงมือโลหะมาที่หลินเทียน "เจ้าเดินหมากพลาดไปหนึ่งก้าว หลินเทียน" เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากใต้หน้ากาก "ค่ายกลที่เจ้ากำลังถักทออยู่... มันเป็นของข้าตั้งแต่ต้น" หลินเทียนชะงักไปเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ฝังอยู่บนหน้ากากเงินนั้น มันคือรอยแผลเป็นเดียวกับที่เขาพบในบันทึกเก่าแก่ของตระกูลตนเอง... สัญลักษณ์ของ 'ผู้ถูกสาป' ที่เขารู้จักเพียงในนิทานหลอกเด็กมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเทียนและเหมยลี่มาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยใจจริงนะครับ หมึกทองคำข้ามภพขอสัญญาว่าจะนำทุกท่านไปสู่ความจริงที่ไม่มีใครคาดคิดในตอนถัดไปครับ