บทที่ 40

“เจ้าคิดว่าการที่ข้าเดินหมากตานี้ คือความเขลา หรือความหยิ่งผยองกันแน่ เหมยลี่?” หลินเทียนเอ่ยถามเบาๆ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาจ่อค้างอยู่เหนือกระดานหมากที่สลักขึ้นจากศิลาพันปี บริเวณโดยรอบคือหุบเขาไร้แสง สถานที่ซึ่งถูกค่ายกลลวงตาชั้นสูงบดบังไว้จากสายตาของคนภายนอก กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมเตือนให้รู้ว่าการปะทะก่อนหน้าเพิ่งยุติลงไปได้ไม่นาน เหมยลี่ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกล มือซ้ายกระชับด้ามกระบี่ที่พาดอยู่บนตักไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบของนางจับจ้องไปที่ค่ายกลอักขระที่หลินเทียนเพิ่งร่างขึ้นด้วยนิ้วเปล่าบนพื้นดิน “ข้าไม่สนว่าท่านจะเรียกว่าอะไร แต่หากหมากตานี้พลาดเพียงกระเบียดเดียว... ชีวิตของพวกเราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในสุสานบรรพกาลแห่งนี้ทันที ท่านมั่นใจเกินไปแล้วหลินเทียน” หลินเทียนคลี่ยิ้มบาง เขาไม่ได้หันไปมองสตรีผู้เปี่ยมด้วยทิฐิ แต่สายตายังคงจับจ้องที่จุดตัดของกระดานหมาก “ความมั่นใจหรือ? ไม่หรอก... ข้าเพียงแค่เข้าใจวิถีของมัน การจะฝ่าค่ายกล ‘ดาราดับสูญ’ นี้ ไม่ใช่การใช้กำลังทำลายหินศิลา แต่คือการยืมพลังของดาราที่ตายไปแล้วมาหักล้างรอยแยกของมิตินี้ต่างหาก” เขาวางหมากหินสีดำลงบนตำแหน่งที่ดูราวกับเป็นจุดอับ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสศิลา อักขระสีทองที่เขาร่างไว้บนพื้นก็พลันเรืองแสงวาบ! เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับสวรรค์พิโรธ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนรุนแรงจนเหมยลี่ต้องยันกายลุกขึ้นยืน กระบี่ในมือถูกชักออกมาเพียงครึ่งฝัก แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยของนาง “ท่านทำอะไรลงไป!” “ทำในสิ่งที่คนอื่นมองข้ามไงครับ” หลินเทียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสะบัดแขนเสื้อเบาๆ แรงกดดันมหาศาลที่เคยทับถมอยู่เหนือหุบเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมพัดหมุนวน อักขระที่เขาจัดวางเริ่มส่งเสียงหวีดหวิวราวกับวิญญาณนับพันกำลังร่ำไห้ นี่ไม่ใช่การปลดล็อกค่ายกลธรรมดา แต่เป็นการ 'ดัดแปลงโครงสร้าง' ของมิตินี้ให้กลายเป็นกรงขังใหม่ “พวกมันมาแล้ว” หลินเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจที่ทำให้คนฟังขนลุกชัน เหมยลี่หันไปมองเบื้องหลัง ความมืดมิดที่ควรจะเป็นความว่างเปล่า กลับค่อยๆ ปรากฏร่างของเหล่านักฆ่าในชุดคลุมสีเทาไร้ตัวตน พวกมันเคลื่อนไหวไร้สุ้มเสียงราวกับเงา แผ่จิตสังหารที่เยียบเย็นจนบรรยากาศโดยรอบกลายเป็นน้ำแข็ง “ตระกูลซือหม่า” เหมยลี่พึมพำ นามนี้คือตระกูลลับที่สาบสูญไปนับร้อยปี ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘เงาของสวรรค์’ “ท่านล่อพวกมันออกมาทำไม ท่านก็รู้ว่าพวกมันคือกลุ่มคนที่แม้แต่ประมุขพรรคมารยังไม่อยากยุ่งเกี่ยว” หลินเทียนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่ยื่นมือไปเบื้องหน้า อักขระสีทองบนพื้นพุ่งขึ้นไปพันธนาการอากาศธาตุรอบตัวเหล่านักฆ่า “เพราะความลับเรื่องชาติกำเนิดของข้า... ซ่อนอยู่ในเงาของพวกมันอย่างไรเล่า” ทันใดนั้น ผู้นำของกลุ่มนักฆ่าชุดเทาก้าวออกมาด้านหน้า ร่างของเขาสูงโปร่งและดูเลือนรางเหมือนภาพลวงตา เขาไม่ได้โจมตี แต่กลับหยุดยืนอยู่หน้าค่ายกลที่หลินเทียนสร้างขึ้น สายตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมจับจ้องมาที่หลินเทียนอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าผู้ครอบครอง ‘คัมภีร์อักขระนิรันดร์’... เจ้าคิดว่าการขยับหมากเพียงไม่กี่จุด จะทำให้เจ้าหนีรอดจากชะตากรรมที่ขีดไว้แล้วได้งั้นหรือ?” หลินเทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสุขุมดุจน้ำลึกในคืนจันทร์ดับ “ชะตากรรมที่ขีดไว้? หากมันเขียนด้วยตัวอักษรของสวรรค์ งั้นข้าก็จะขอเป็นคนลบมันทิ้งด้วยอักขระของข้าเอง” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ค่ายกลที่พื้นดินพลันแตกกระจายออกเป็นละอองแสงพุ่งเข้าหาเหล่านักฆ่า ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อ 'ตรึง' พวกมันไว้กับความเป็นจริงที่ถูกบิดเบือน ทว่าในจังหวะนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... ผู้นำนักฆ่าคนนั้นไม่ได้หลบหลีก แต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเวทนา เขายกมือขึ้นปลดผ้าคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตาจนเหมยลี่ต้องเบิกตากว้างและอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่หลินเทียนเองก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ มือที่กำลังจะกางค่ายกลบทถัดไปสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ “ท่าน... ท่านคือ...” หลินเทียนเอ่ยเสียงแผ่ว สติสัมปชัญญะที่เคยเยือกเย็นราวกับหินผาเริ่มสั่นคลอน เมื่อใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือภาพสะท้อนของตัวเขาเอง... ในวัยที่แก่ชรากว่า และมีแผลเป็นรูปอักขระโบราณพาดผ่านดวงตาซ้าย “ข้าคืออนาคตที่เจ้ากำลังจะเดินไปถึง” ชายผู้นั้นกล่าวพลางยื่นมือที่เหี่ยวย่นออกมา “และข้ามาที่นี่ เพื่อบอกว่าอักขระตัวสุดท้ายที่เจ้ากำลังจะวาดลงบนกระดาน... มันไม่ใช่ชัยชนะของเจ้า แต่เป็นโซ่ตรวนที่จะกักขังวิญญาณของเจ้าไว้ในวัฏจักรนี้... ตลอดกาล” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับตัวอักษรของผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ หมึกทองคำข้ามภพ