บทที่ 41

"เจ้ากำลังโกหกข้า หรือกำลังโกหกตัวเองกันแน่?" หลินเทียนเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยดุจผิวน้ำในบ่อที่ไร้แรงลม ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังปลายนิ้วที่สั่นเทาของชายชราตรงหน้า มือที่ยื่นออกมานั้นเหี่ยวแห้งราวกับกิ่งไม้ที่ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งกาลเวลา ทว่ากระแสปราณที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นกลับเย็นเยียบและเก่าแก่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะพึงมี ชายชรากระตุกยิ้ม มุมปากที่แห้งแตกขยับอย่างยากลำบาก "การตระหนักรู้คือจุดเริ่มต้นของความวิบัติ หลินเทียน... อักขระ 'นิรันดร์ทิพย์' ที่เจ้ากำลังจะจารึกนั้น มิใช่การหยั่งรู้สวรรค์ แต่มันคือการสร้างคุกที่ขังตัวเองไว้ในห้วงเวลาที่ไร้ทางออก" เหมยลี่ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังในระยะสองช่วงตัว ขยับกายเข้าหาหลินเทียนอย่างเงียบเชียบ ปลายนิ้วเรียวสวยของนางแตะอยู่ที่ด้ามกระบี่ข้างกาย สายตาของนางคมกริบดุจคมศาสตราที่พร้อมจะกรีดอากาศให้ขาดสะบั้น นางไม่ได้พูดสิ่งใด แต่ความกดดันจากปราณกระบี่ที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนพอที่จะบอกว่า หากชายชราผู้นี้ขยับเพียงนิดเดียว นางพร้อมจะบั่นศีรษะเขาทันที "วัฏจักรที่เจ้าว่า... คือสิ่งที่เจ้าติดอยู่สินะ?" หลินเทียนถอยหลังหนึ่งก้าวแทนที่จะรุกคืบ เขาหยิบพู่กันอักขระด้ามไม้จันทน์หอมขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างใจเย็น แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดหวั่น มีเพียงความใคร่รู้ที่ซ่อนลึกภายใต้ความสุขุม "ท่านไม่ใช่บรรพชนจากยุคโบราณ แต่ท่านคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายของข้า... ในเส้นทางที่ข้าไม่ได้เลือกเดิน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางวงสนทนา ชายชรานิ่งงัน รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้ามลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าฉลาดเกินไป" ชายชราพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและคุ้นหูอย่างประหลาด "ฉลาดจนน่ารังเกียจ แต่การมองเห็นความจริง มิได้หมายความว่าเจ้าจะแก้ไขมันได้ อักขระตัวนี้... หากเจ้าไม่จารึก เจ้าก็จะไร้พลังที่จะปกป้องนาง... และหากเจ้าจารึก พลังนั้นจะกลืนกินทุกอย่างที่เจ้าเป็น" เหมยลี่ขมวดคิ้ว "หลินเทียน อย่าไปฟังมัน มันกำลังปั่นหัวเจ้าเพื่อให้เจ้าละทิ้งการค่ายกลในครั้งนี้ พลังที่เจ้ามีคือเครื่องมือที่เจ้าเลือกใช้ ไม่ใช่อาภรณ์ที่จะถูกสาปแช่งได้ง่ายๆ" หลินเทียนไม่ได้ตอบรับทันที เขาหลับตาลงสัมผัสถึงความสั่นไหวของเส้นใยปราณในอากาศ รอบตัวเขามีอักขระสีทองเลือนรางปรากฏขึ้นตามจังหวะการเต้นของหัวใจ เขากำลังคำนวณ... ไม่ใช่คำนวณค่ายกล แต่คำนวณถึงความเสี่ยงของการมีอยู่ของตัวตนตรงหน้า เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มดุจรัตติกาลลึกดูเหมือนจะสะท้อนภาพที่ไม่มีใครเห็น "ถ้ามันคือคุก ข้าก็แค่ต้องพังกำแพงของมันตั้งแต่ในวันที่ข้าเป็นผู้สร้าง ขอบคุณที่มาเตือน... แต่อนาคตของข้า ข้าจะเป็นคนลิขิตเอง ไม่ใช่เศษเสี้ยวของอดีตที่ล้มเหลวอย่างท่าน" หลินเทียนสะบัดมือ พู่กันอักขระตวัดลงบนกระดานหินตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นสายปราณพุ่งทะยานราวกับมังกรเพลิงที่ตื่นจากการหลับใหล แรงสั่นสะเทือนมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากใจกลางค่ายกล ชายชรากรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ร่างกายที่เหี่ยวแห้งเริ่มกลายเป็นผุยผงละอองดาวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ "เจ้าไม่รู้อะไรเลย!" เสียงของชายชราดังก้องไปทั่วห้วงมิติ "ยิ่งเจ้าควบคุมอักขระได้ดั่งใจมากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปมากเท่านั้น! ดูให้ดี... ดูสิ่งที่เจ้ากำลังจะทำกับกระบี่ในมือของนาง!" ทันใดนั้นเอง แรงระเบิดจากการจารึกอักขระก็เปลี่ยนทิศทาง พลังงานสีดำมืดมิดพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างของเหมยลี่ กระบี่ในมือของนางสั่นระริก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด นางกระตุกกายเล็กน้อย ดวงตาที่เคยแน่วแน่เริ่มฉายแววสับสนและมืดมัวลงอย่างกะทันหัน "เหมยลี่!" หลินเทียนอุทาน ความสุขุมของเขาพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาปกป้องยืนนิ่งแข็งทื่อ มือที่จับกระบี่เริ่มบีบแน่นจนเลือดไหลซึมออกมาจากฝ่ามือ นางค่อยๆ หันมามองเขา รอยยิ้มที่นางส่งให้เขานั้นช่างเย็นชาและแปลกแยก ราวกับคนตรงหน้าไม่ใช่สตรีที่เขาเคยร่วมเดินทางมาด้วยกัน นางยกกระบี่ขึ้นชี้ตรงมาที่ลำคอของหลินเทียน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ข้าขอโทษ... หลินเทียน แต่เสียงที่ดังอยู่ในหัวข้า บอกว่าเจ้าคือจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดที่ข้าต้องกำจัด" หลินเทียนนิ่งค้าง พู่กันในมือร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคำนวณไว้... ไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เขาจารึกลงไป กลับกลายเป็นคำสาปที่เปลี่ยนมิตรแท้ให้กลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเซียนอันยาวไกลนี้ไปกับผมครับ หมึกทองคำข้ามภพ