บทที่ 42

"เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า ค่ายกลดาราดับสูญที่ข้าใช้เวลาถอดรหัสมาสามคืน มีช่องโหว่อยู่ที่จุดชีพจรฟ้าดินอย่างนั้นรึ?" หลินเทียนวางปากกาพู่กันลงบนโต๊ะหินขัดเงาเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังขาที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจางๆ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองไปยังแผ่นหนังเก่าคร่ำที่วางกางอยู่เบื้องหน้า บนนั้นมีเส้นสายอักขระสีทองเลื้อยพันกันราวกับงูพิษที่ไร้ลมหายใจ เหมยลี่วางกระบี่เล่มงามลงบนตัก นางขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอจางๆ ของหมึกจีนและกลิ่นอายดินฟ้าที่อบอวลรอบตัวหลินเทียน นางใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดตัดของเส้นพลังที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ "มิใช่แค่ช่องโหว่ แต่มันคือกับดักที่คนผู้นั้นวางไว้ให้ผู้ที่ยึดติดกับตำราโบราณอย่างท่านอย่างไรล่ะ หลินเทียน... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าวิถีของอักขระมิใช่การคัดลอก แต่คือการทำความเข้าใจกับเจตจำนงของผู้สร้างมันขึ้นมา" "เจตจำนงของศัตรู..." หลินเทียนพึมพำ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขามิได้วาดลวดลายลงบนกระดาษ แต่ใช้อักขระลมปราณตวัดไปในอากาศที่ว่างเปล่า เกิดเป็นประกายแสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะดับไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงร้างกลางหุบเขาหมอกทมิฬ บรรยากาศบีบคั้นจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ภายนอกนั้น กองกำลังของนิกายหุบเขาเงาจันทร์กำลังปิดล้อมที่นี่ด้วยค่ายกลดักจับวิญญาณระดับสูง การบุกเข้ามานั้นง่ายดายเกินไป จนหลินเทียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผนซ้อนแผนที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้ากำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่?" เหมยลี่เอ่ยถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ท่านมักจะรอบคอบเสมอ แต่คราวนี้มือของท่านสั่น..." หลินเทียนชะงัก พู่กันในมือหยุดนิ่งสนิท เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ "มิใช่ความกลัวหรอกเหมยลี่ แต่ข้าสัมผัสได้ถึง 'ลายมือ' ที่คุ้นเคย... ลายมือของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่ตระกูลหลินถูกล้างบางเมื่อสิบปีก่อน" เหมยลี่ขมวดคิ้วแน่น "ท่านหมายความว่า... คนผู้นั้นยังไม่ตาย? หรือว่ามีใครบางคนกำลังแอบอ้างใช้วิชาของตระกูลท่านเพื่อล่อให้ท่านปรากฏตัว?" "ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน เป้าหมายของมันก็ชัดเจน" หลินเทียนลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยดูผ่อนคลายกลับแผ่ซ่านไอพลังแห่งปราชญ์อักขระที่ดูหนักแน่นดุจขุนเขา "มันต้องการให้ข้าเผย 'ผนึก' ในตัวข้าออกมาเพื่อแก้ค่ายกลนี้ หากข้าทำเช่นนั้น ตัวตนที่แท้จริงของข้าก็จะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่อยู่เบื้องหลังม่านหมอกนั่นทันที" เหมยลี่ชักกระบี่ออกมาครึ่งฝัก แสงสะท้อนจากคมกระบี่อาบไล้ใบหน้าที่งดงามดุดันของนาง "เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า ท่านเพียงแค่ทำหน้าที่ของท่านไป ข้าจะรับมือกับเหล่าสุนัขรับใช้พวกนั้นเอง แต่จงจำไว้... ถ้าท่านพลาดแม้แต่นิดเดียว ข้าจะไม่รอให้ท่านสั่งเสียเป็นครั้งที่สองแน่" หลินเทียนยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ "ข้าฝากหลังของข้าไว้กับเจ้าเสมอ" เขาหันไปทางผนังหินที่ดูธรรมดา หลับตาลงแล้วเริ่มท่องอักขระลับเสียงเบาหวิว ค่ายกลรอบตัวห้องเริ่มตอบสนอง ทว่าไม่ใช่การตั้งรับ แต่เป็นการหมุนวนของมิติที่บิดเบี้ยว หลินเทียนไม่ได้กำลังแก้ค่ายกลดาราดับสูญ แต่เขากำลัง 'ยืม' พลังของมันเพื่อสร้างทางผ่านสู่มิติที่ซ่อนอยู่ภายใน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตูหิน เสียงนั้นไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกจังหวะการย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับว่าผู้ที่ก้าวเข้ามาไม่ได้เดินอยู่บนพื้น แต่กำลังเหยียบย่ำลงบนจิตวิญญาณของคนทั้งสอง เหมยลี่กระชับกระบี่ในมือแน่น แต่ก่อนที่นางจะพุ่งออกไป หลินเทียนกลับคว้าข้อมือนางไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง "หยุดก่อน... นั่นไม่ใช่คนของนิกายหุบเขาเงาจันทร์" หลินเทียนกระซิบ เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย ประตูหินค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ไม่ควรมีอยู่ในหุบเขานี้ลอยฟุ้งเข้ามา และร่างของชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีครามเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้น ชายผู้นั้นไม่มีไอพลังเซียนที่น่าเกรงขามแม้แต่น้อย ทว่ากลับดูสูงส่งอย่างประหลาด "เจ้าเก่งมากที่หาที่นี่จนพบ หลินเทียน... หลานรักของข้า" ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดี ทว่าในมือของเขากลับถือหยกตราประจำตระกูลที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อสิบปีก่อน... ตราที่ยืนยันว่าบุคคลผู้นี้ คือคนเดียวกับที่สั่งฆ่าล้างตระกูลของเขาในวันนั้น! การเผชิญหน้าในครั้งนี้ มิใช่เพียงการต่อสู้ด้วยค่ายกลหรือคมกระบี่ แต่คือการเผชิญหน้ากับความจริงที่หลินเทียนพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเซียนอันยาวไกลนี้ไปกับผมครับ หมึกทองคำข้ามภพ