บทที่ 43

"เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนลมปากกับเจ้าหรือ หลินเทียน?" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ ห้องโถงหินอับชื้นใต้หุบเขาเมฆานิรันดร์ดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลจากปราณเซียนที่รั่วไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจ หลินเทียนเพียงแค่นั่งนิ่ง มือเรียวยาวกรีดกรายวาดอักขระสีทองกลางอากาศอย่างเชื่องช้า ราวกับไม่รับรู้ถึงภัยคุกคามที่จ่อคอหอย เหมยลี่ขยับกายเล็กน้อย มือของนางวางอยู่บนด้ามกระบี่ที่สั่นระริกราวกับพร้อมจะหลุดจากฝักได้ทุกเมื่อ นางปรายตามองชายผู้นั้นด้วยแววตาเย็นชา แต่หลินเทียนกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มจางๆ "ท่านประมุขพรรคเมฆาอัคคี การสนทนาที่ไร้ซึ่งผลประโยชน์ย่อมไม่ใช่ธรรมชาติของท่าน แต่การที่ท่านบุกมาถึงเรือนรับรองลับหลังเที่ยงคืนเช่นนี้ แสดงว่า 'รอยร้าว' ในค่ายกลพิทักษ์นิกายของท่าน คงเริ่มขยายตัวจนปิดไม่อยู่แล้วกระมังครับ" ประมุขพรรคชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลง "เจ้าจองหองเกินไปแล้ว" "ผมเพียงแค่เป็นนักค่ายกลที่ซื่อสัตย์ต่อความจริงครับ" หลินเทียนกล่าวพลางสะบัดนิ้วเบาๆ อักขระสีทองที่เขาวาดขึ้นก็พุ่งเข้าใส่ผนังหินรอบด้าน เกิดเป็นเสียง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่ทว่าอาณาเขตของห้องนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายกดดันจากภายนอกถูกตัดขาดทันที "ท่านส่งคนมาซุ่มดูรอบเรือนพักแปดคน แต่ละคนถืออาวุธระดับธรณีขั้นสูง แต่น่าเสียดายครับ... การจัดวางตำแหน่งของพวกเขามันห่างจากจุดรวมปราณหลักไปเพียงสามชุ่น ซึ่งนั่นหมายความว่า หากผมต้องการจะฆ่าท่าน ณ ตอนนี้ ค่ายกลของพวกเขาก็จะกลายเป็นสุสานของท่านเอง" เหมยลี่ลอบถอนหายใจ ความตึงเครียดในใจนางผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางรู้ดีว่าหลินเทียนไม่ได้ขู่ เขาเพียงแค่อ่านหมากเกมนี้ออกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในหุบเขาแห่งนี้แล้ว "เจ้าต้องการอะไร?" ประมุขพรรคเมฆาอัคคีถามเสียงต่ำ แววตาที่เคยหมายสังหารเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงปนหยั่งเชิง "ศิลาจารึกอักขระโบราณที่ท่านเก็บไว้ในคลังชั้นใน" หลินเทียนกล่าวเข้าประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาอ้อมค้อม "ผมต้องการเพียงแค่เข้าชมหนึ่งชั่วยาม เพื่อแลกกับการที่ผมจะซ่อมแซมค่ายกลพิทักษ์นิกายให้ท่านโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่รอยขีดข่วน... ดีลนี้ท่านเป็นฝ่ายได้เปรียบมากกว่าผมเสียอีกนะคร้บ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ราวกับเข็มสักเล่มตกพื้นก็สามารถได้ยินเสียง ทว่าในขณะที่ประมุขพรรคกำลังจะเอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและจังหวะการเดินที่ไม่เข้าพวกก็ดังก้องมาจากหน้าประตูห้อง *ปัง!* ประตูหินถูกผลักเปิดออกด้วยพลังปราณที่รุนแรงจนแตกกระจาย ชายในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กสลักลายอสูร ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน แผ่กลิ่นอายสังหารที่รุนแรงกว่าประมุขพรรคเมฆาอัคคีหลายเท่า "ท่านประมุข... ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญจริงๆ ด้วย" หลินเทียนพึมพำ แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่รอยสักรูปอสรพิษบนข้อมือของชายชุดดำ รอยสักนั้นขยับได้... มันคือวิชาสายมืดที่สูญหายไปนานนับร้อยปี ชายชุดดำหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายโลหะครูดกัน "ค่ายกลที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา หลินเทียน... ข้าทำลายมันตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าเขตพรรคแล้ว" หลินเทียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสุภาพ "ทำลายหรือครับ? หรือว่า... ท่านเพียงแค่เดินตามรอยเท้าที่ผม 'จงใจ' ทิ้งไว้ให้ท่านเดินเข้ามาติดกับดักต่างหาก?" ทันใดนั้นเอง ผนังหินที่เคยแน่นหนากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระที่หลินเทียนวาดไว้ก่อนหน้านี้เริ่มเรืองแสงสีม่วงหม่น ล้อมรอบร่างของชายชุดดำเอาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่ประมุขพรรคเมฆาอัคคียังหน้าซีดเผือดเมื่อพบว่าพื้นดินใต้เท้าของเขาก็เริ่มเกิดรอยแยกของค่ายกลสังหาร ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังพลิกผัน ชายชุดดำกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขากระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ซึ่งทำให้เหมยลี่ถึงกับอุทานชื่อออกมาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด คนผู้นี้มิใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'บิดา' ของนางที่ควรจะถูกกักขังอยู่ในแดนลี้ลับไปแล้ว... และในมือของเขา กำลังถือศิลาจารึกอักขระที่หลินเทียนโหยหาอยู่ โดยที่ตัวศิลาเองกำลังแตกสลายกลายเป็นละอองสีเลือดพุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว "เจ้าหลงกลแล้ว... หลินเทียน... ค่ายกลนี้ไม่ใช่ของข้า แต่เป็นของข้า... ที่สละชีวิตเพื่อจะให้เจ้า 'รวม' พลังกับข้าในวินาทีสุดท้ายนี้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเซียนอันยาวไกลนี้ไปกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ