บทที่ 35

"ถ้าท่านก้าวเท้าซ้ายออกไปอีกเพียงนิ้วเดียว หัวใจของท่านจะไม่ได้เต้นอยู่ในอกอีกต่อไป" หลินเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยือกดุจน้ำแข็งค้างปี เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังตวัดหมึกสีชาดลากเส้นอักขระลงบนพื้นหินทรายอย่างเชื่องช้าและมั่นคง เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างของชายชุดดำที่ขยับกายหยุดกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลจากกระบี่ที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝักของเหมยลี่แผ่ซ่านกดทับอากาศจนสั่นไหว นางยืนขวางอยู่เบื้องหลังหลินเทียน ดวงตาสีถ่านเย็นชาดุจใบมีดโกน สายตาของนางจับจ้องไปที่จุดชีพจรบนลำคอของศัตรู "เจ้าคิดว่าค่ายกล 'ดาราดับแสง' ที่เพิ่งร่างขึ้นมาเพียงครึ่งจะหยุดข้าได้หรือ?" ชายชุดดำแค่นยิ้ม เสียงของมันฟังดูแหบแห้งคล้ายกระดาษทรายสีกับหิน "หลินเทียน เจ้ามันก็แค่บัณฑิตตกอับที่บังเอิญพบตำราโบราณ อย่าได้หลงลำพองใจไปหน่อยเลย" หลินเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยุดพู่กันแล้ววางลงอย่างแผ่วเบาบนแท่นหมึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "ข้าไม่เคยลำพองใจในความรู้ของตนเอง แต่ข้าเชื่อมั่นในความผิดพลาดของผู้อื่นเสมอ ท่านคิดว่าค่ายกลของข้ามีจุดประสงค์เพื่อกักขังท่านอย่างนั้นหรือ? ท่านเข้าใจผิดไปถนัดนัก..." หลินเทียนขยับยิ้มที่มุมปาก "ค่ายกลนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อหยุดท่าน แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ 'แลกเปลี่ยน' ตำแหน่งของท่านกับก้อนหินไร้ค่าเบื้องหลังท่านต่างหาก" ทันใดนั้น แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจากพื้นดิน เสียงสั่นสะเทือนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก ร่างของชายชุดดำถูกกระชากหายวับไปในอากาศ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแท่งหินหนักนับพันชั่งที่หล่นลงมาทับตำแหน่งเดิมด้วยความเร็วสูง! ชายชุดดำที่กระเด็นไปตกอยู่อีกฟากของห้องโถงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด มันพยายามจะลุกขึ้น แต่เหมยลี่ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าในพริบตา ปลายกระบี่ของนางจ่ออยู่ที่หว่างคิ้วของมันอย่างแม่นยำ "อย่ากระดุกกระดิก" เหมยลี่กล่าวสั้นๆ น้ำเสียงนางนิ่งสนิทดั่งทะเลสาบที่ไร้แรงลม "กระบี่ของข้าไม่ได้มีความอดทนเท่ากับสติปัญญาของหลินเทียนหรอกนะ" หลินเทียนเดินเข้ามาใกล้ บรรยากาศรอบกายเขาสงบนิ่งจนน่าประหลาด เขาหยิบหยกสื่อสารที่ร่วงหล่นจากแขนเสื้อของชายชุดดำขึ้นมาพินิจดู อักขระบนหยกนั้นไม่ได้เป็นของสำนักธรรมะหรือพรรคมารทั่วไป แต่มันเป็นอักขระที่สาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ตระกูลหลินของเขาต้องล่มสลาย "ใครเป็นคนส่งเจ้ามา?" หลินเทียนถาม เสียงของเขาต่ำลง แฝงไปด้วยความกดดันที่ซ่อนไว้ภายใต้ความสุภาพ "อย่าได้ปฏิเสธ เพราะหยกชิ้นนี้บอกข้าชัดเจนแล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนของพรรคมาร แต่เป็นหนึ่งใน 'ผู้เฝ้าสุสาน' ของจักรวรรดิล่มสลาย" ชายชุดดำเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวเริ่มฉายชัดบนใบหน้า "เจ้า... เจ้าไปรู้อะไรมา?" "ข้าไม่ได้รู้อะไรมากนักหรอก" หลินเทียนวางหยกนั้นลงบนฝ่ามือแล้วบีบเบาๆ จนมันแตกร้าวเผยให้เห็นไอพลังสีดำทมิฬที่พุ่งทะลักออกมา "ข้าเพียงแค่พยายามประกอบจิ๊กซอว์ที่ขาดหายไปเกี่ยวกับชาติกำเนิดของข้าก็เท่านั้น และดูเหมือนว่า... วันนี้ข้าจะได้พบชิ้นส่วนสำคัญที่สุดแล้ว" จู่ๆ ผนังศิลาของห้องโถงที่ปิดตายก็เริ่มร้าวราน เสียงกึกก้องดังขึ้นจากภายนอกไม่ใช่เสียงของพายุ แต่เป็นเสียงของกองทัพสัตว์อสูรนับหมื่นที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากค่ายกลอาคมที่วางไว้ล้อมรอบหุบเขาแห่งนี้ เหมยลี่หันไปมองประตูทางออกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "หลินเทียน มีบางอย่างกำลังเข้ามา... พลังนี้ไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะรับมือได้ลำพัง" นางเตือน หลินเทียนไม่ได้ตื่นตระหนก เขากลับเดินไปที่กึ่งกลางของห้องโถงแล้วควักม้วนคัมภีร์หนังแพรเก่าแก่ขึ้นมากลางอากาศ พลังปราณสีทองเริ่มหมุนวนรอบปลายนิ้วของเขา เขาวาดวงแหวนอักขระขนาดใหญ่ขึ้นบนอากาศด้วยความรวดเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน "เหมยลี่ เตรียมตัวให้พร้อม" เขากล่าวโดยไม่หันกลับไปมอง "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อสู้ แต่เรามาเพื่อเปิดประตูที่คนรุ่นก่อนพยายามฝังกลบเอาไว้" "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" นางถาม พลางขยับกายมาเคียงข้างเขา หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือขวาไปที่พื้นห้องโถงจนเกิดหลุมลึกที่เผยให้เห็นโลงศพหินโบราณซึ่งผนึกด้วยอักขระตระกูลหลินอันเป็นเอกลักษณ์ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วนานนับร้อยปีก็ลุกขึ้นนั่งช้าๆ ภายในโลงนั้น แววตาของศพคืนชีพนั้นคมกริบราวกับกระบี่ และจ้องมองตรงมาที่หลินเทียนด้วยรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุก "ในที่สุด... สายเลือดข้าก็เดินทางกลับมาถึงบ้านเสียที" ร่างนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าแต่กังวานก้องไปทั้งโถง "หลินเทียน... เจ้าพร้อมจะรับความจริงที่ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้สืบทอด แต่มันคือ 'ภาชนะ' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อข้าแล้วหรือยัง?" ขอให้ทุกท่านร่วมติดตามความลับของชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงนี้ในตอนถัดไปนะครับ - หมึกทองคำข้ามภพ