บทที่ 37

“เจ้ากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของคนทั้งพรรคเพียงเพื่อกระดาษแผ่นเดียวที่อ่านไม่ออกงั้นรึ หลินเทียน?” เสียงนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันของเหมยลี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในหอตำราลับ มือเรียวบางของนางวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างหนักแน่น สายตาของนางไม่ได้มองเพียงกระดาษหนังเก่าคร่ำที่หลินเทียนกำลังจ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกาย แต่มองทะลุไปถึงเจตจำนงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่นั้น หลินเทียนไม่เงยหน้าขึ้น เขายังคงใช้นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนรอยหมึกที่เลือนรางบนกระดาษแผ่นนั้น ราวกับกำลังสัมผัสจังหวะการเต้นของหัวใจที่หยุดนิ่งไปนับพันปี “เหมยลี่... ในโลกของผู้บำเพ็ญเพียร ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่ผู้ที่มีพลังปราณมหาศาลที่สุด แต่คือผู้ที่อ่าน ‘กระดานหมาก’ ของสวรรค์ออกต่างหาก กระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่แค่ตำรา แต่มันคือพิมพ์เขียวของ ‘ค่ายกลดาราดับสูญ’ ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามยุคก่อน” “แล้วอย่างไร?” นางถามย้ำ น้ำเสียงอ่อนลงแต่ยังคงความกังวล “ต่อให้เจ้าถอดรหัสได้ แต่เจ้าจะเอาค่ายกลระดับตำนานไปสู้กับคนนับหมื่นที่ล้อมหุบเขาเราอยู่หรือ?” หลินเทียนวางพู่กันลง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งดูเยือกเย็นและคาดเดายาก “ไม่ต้องสู้กับคนนับหมื่นหรอก เพราะหากข้าทำสำเร็จ คนนับหมื่นเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงหมากที่เดินอยู่บนตารางที่ข้าเป็นผู้คุมกฎ” เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างที่เปิดกว้างออกสู่ยามค่ำคืนที่มืดมิด ท้องฟ้าเหนือหุบเขากำลังถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึน กลิ่นอายสังหารโชยมากับสายลมที่เริ่มพัดแรงขึ้น บ่งบอกว่ากองกำลังจากพรรคนิกายโอสถสวรรค์ใกล้จะเคลื่อนพลเข้ามาถึงปราการชั้นนอกแล้ว “เจ้าคิดจะใช้พลังของสถานที่นี้งั้นหรือ?” เหมยลี่ถามพลางก้าวตามมาด้านหลัง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกจากร่างของชายหนุ่มข้างกาย “ไม่ใช่สถานที่นี้...” หลินเทียนหยิบยันต์อักขระสีทองที่เขาเพิ่งตวัดเขียนเสร็จเมื่อครู่ขึ้นมา “แต่เป็น ‘ช่องว่าง’ ระหว่างมิติที่ค่ายกลนี้จะเปิดออก” เขาพลิกฝ่ามือ ยันต์ในมือสลายกลายเป็นละอองทองคำ พุ่งทะลุผ่านผนังหอตำราไปราวกับเป็นวิญญาณ ก่อนที่ผืนป่าภายนอกหุบเขาจะเกิดการสั่นสะเทือนเบาๆ ไม่ใช่การระเบิด ไม่ใช่การปะทะ แต่เป็นเสียงของ ‘อากาศที่กำลังปริแตก’ เหมือนกระจกเงาที่ถูกกระแทก “เหมยลี่ ไปที่จุดรวมปราณทางทิศใต้ เจ้าต้องดึงดูดความสนใจของแม่ทัพฝ่ายนั้นให้ได้นานที่สุด” หลินเทียนหันมาสบตา นางจ้องมองเขาด้วยความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย แม้ความตายจะอยู่ตรงหน้า “หากข้าไม่รอด... เจ้าต้องสัญญาว่าความลับเรื่องชาติกำเนิดของเจ้า จะไม่ทำให้เจ้ากลายเป็นปีศาจเสียเอง” นางกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะทะยานร่างออกไปในความมืดด้วยวิชาตัวเบาที่ว่องไวราวกับเงาพราย หลินเทียนมองตามร่างนั้นไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาที่กระดาษหนังบนโต๊ะ เขาจดจ่ออยู่กับการคัดลอกอักขระตัวสุดท้ายลงบนพื้นหินของหอตำรา เลือดที่ปลายพู่กันหยดลงไป เกิดเป็นประกายแสงสีแดงฉานที่วิ่งพล่านไปทั่วอาคาร ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกพุ่งทะลุเข้ามาในหอตำรา ประตูบานไม้ถูกกระแทกจนแหลกละเอียด ปรากฏร่างของชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีตราสัญลักษณ์โอสถสวรรค์เด่นชัด เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดที่ใครต่างก็เกรงขาม “เจ้าเด็กอวดดี! ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสเจ้ามอบตำรานี้ให้แต่โดยดี แต่เจ้ากลับเลือกที่จะทำลายชีวิตตัวเองทิ้ง!” ชายชราคำราม มือข้างหนึ่งสะบัดออก ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลินเทียนด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบพ้น หลินเทียนไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว เขายังคงวาดอักขระตัวสุดท้ายจนเสร็จสิ้น เสียงแค่นหัวเราะต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอของเขา “ผู้อาวุโส... ท่านมาสายไปเพียงหนึ่งลมหายใจเท่านั้น” ทันทีที่เขากล่าวจบ พื้นหินที่เขายืนอยู่ก็เกิดวงแหวนค่ายกลสีทองเรืองรองขึ้นมาล้อมรอบตัวเขา ร่างของชายชราที่พุ่งเข้ามากลับชะงักงันกลางอากาศ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าปราณในร่างของตนเริ่มไหลย้อนกลับอย่างควบคุมไม่ได้ เงาประหลาดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติที่เปิดออกกลางหอตำรา มันไม่ใช่ปีศาจ และไม่ใช่เซียน แต่เป็น ‘บางสิ่ง’ ที่หลินเทียนแอบนำทางเข้ามาผ่านค่ายกลโบราณ ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ชายชราที่ขยับไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหลินเทียนเองยังต้องขนลุกชัน “ข้า... ตามหา ‘ศิลาต้นกำเนิด’ ที่เจ้าครอบครองมานานพอแล้ว หลินเทียน” เงามืดนั้นยื่นมือที่มีเล็บยาวแหลมออกมาจากรอยแยก และสิ่งที่หลินเทียนเห็นบนนิ้วมือของเงาประหลาดนั้น ทำให้เขารู้ทันทีว่าเขาไม่ได้กำลังเล่นหมากกับคนทั่วไป แต่เขากำลังเล่นกับ ‘ลิขิตสวรรค์’ ที่เขามีส่วนเกี่ยวข้องโดยไม่รู้ตัว เพราะแหวนหยกที่สวมอยู่บนนิ้วเงานั้น... มีตราสัญลักษณ์เดียวกับสร้อยที่เขาห้อยคอมาตั้งแต่เกิด การเดินทางที่ควรจะหยุดลงเพียงแค่การรักษาพรรคนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นการเปิดประตูสู่อดีตที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดชั่วชีวิตครับ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความซับซ้อนของหมากกระดานนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ