ค่ายกลดาราเคลื่อนย้าย

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือหลินเทียน? การเชื่อมต่อมิติผ่านอักขระดาราไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หากพลาดเพียงเสี้ยวลมหายใจ กองทัพนับหมื่นที่อยู่เบื้องหลังเจ้า... จะกลายเป็นเพียงเศษเนื้อที่ลอยละล่องอยู่ในความว่างเปล่าไร้กาลเวลา" เหมยลี่กล่าวพลางกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่น แววตาของนางมิได้ฉายความหวั่นเกรงต่อศัตรู ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น หลินเทียนไม่ได้หันกลับไปตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขากำลังตวัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ปลายเล็บกรีดเป็นรอยแยกมิติสีเงินยวง อักขระโบราณที่เขาขุดค้นพบจากตำราต้องห้ามเมื่อบทก่อนหน้า ค่อยๆ เรียงตัวกันกลางอากาศราวกับฝูงหิ่งห้อยที่กำลังร่ายรำ เขาใช้เพียงสติสัมปชัญญะควบคุมพลังปราณที่ไหลเวียนในร่างกายให้สอดประสานกับรอยแยกเหล่านั้น "เหมยลี่ ความเสี่ยงคือราคาที่เราต้องจ่ายเพื่อชัยชนะที่แท้จริง" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ มิใช่การส่งกองทัพหมื่นนายข้ามผ่านขอบเขตของมิติ "หากเราเดินเท้าไปสนามรบสุดท้าย ศัตรูจะเตรียมค่ายกลต้อนรับเราไว้อย่างแน่นหนา แต่หากเราโผล่ไปในจุดที่พวกมันไม่คาดฝัน... นั่นคือความได้เปรียบที่ข้าจะมอบให้กับเหล่านักรบของพรรคเรา" ชายหนุ่มหยุดมือลงชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มแปรปรวนเล็กน้อย การเขียนอักขระดาราเคลื่อนย้ายสูบกินพลังวิญญาณมากกว่าที่เขาคำนวณไว้มากนัก เหงื่อกาฬซึมออกมาตามขมับ เส้นผมสีดำสนิทลู่ลงแนบใบหน้า แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่จุดศูนย์กลางของค่ายกลที่กำลังก่อตัว "เจ้ากำลังใช้เลือดตนเองแทนน้ำหมึกอักขระ" เหมยลี่สังเกตเห็นหยดเลือดเล็กๆ ที่ซึมออกมาจากปลายนิ้วของหลินเทียน นางก้าวเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะแตะแขนเขาเพื่อส่งพลังปราณช่วยประคอง ทว่าเขากลับยกมือห้ามไว้ "อย่าเข้ามาใกล้เกินไป" หลินเทียนเอ่ยเสียงเข้ม "รัศมีของค่ายกลนี้มีความผันผวนของมิติที่รุนแรง หากเจ้าก้าวล้ำเข้ามาเพียงก้าวเดียว แขนของเจ้าอาจจะไปโผล่อีกฟากของเทือกเขาโดยที่ร่างยังอยู่ที่นี่ ข้าไม่ต้องการให้เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนั้น" เขาสูดลมหายใจลึก บังคับให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะตามการหมุนวนของดวงดาวบนท้องฟ้าที่เขาจำลองขึ้นมาในค่ายกล พลังหยินหยางในร่างกายถูกรีดเค้นจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้ใช้กำลังปะทะ แต่นี่คือสงครามแห่งปัญญา หากเขาสามารถบิดเบือนโครงสร้างของมิติได้ เขาก็คือผู้กำหนดชะตาชีวิตของคนทั้งกองทัพ "ดูนั่นสิ" หลินเทียนชี้ไปยังใจกลางค่ายกล แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนผู้คนโดยรอบต้องยกมือบังสายตา ความว่างเปล่าที่เคยไร้ตัวตนบัดนี้บิดเบี้ยวกลายเป็นช่องทางขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับหุบเขาแห่งความตาย ซึ่งเป็นสนามรบสุดท้ายที่กองทัพศัตรูกำลังวางค่ายกลล้อมกรอบรอดักซุ่ม "พวกมันกำลังรอให้เราเดินเข้าไปติดกับ" เหมยลี่แค่นยิ้ม "แต่เรากำลังจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การรอคอยอย่างไร้จุดหมายนั้นทรมานเพียงใด" หลินเทียนพยักหน้าเบาๆ พลางสะบัดมือครั้งสุดท้าย อักขระตัวสุดท้ายถูกผนึกลงในฐานค่ายกล พลังงานรอบด้านสั่นสะเทือนรุนแรง พื้นดินใต้เท้าเริ่มปริแตก แรงดึงดูดมหาศาลจากมิติที่เปิดออกเริ่มดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าหาศูนย์กลาง "ถึงเวลาแล้ว" หลินเทียนเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในความว่างเปล่านั้นเป็นคนแรก โดยมีเหมยลี่คอยคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ทว่าในวินาทีที่ทัพหน้ากำลังเคลื่อนผ่านมิติ แสงสว่างสีครามก็เกิดความผิดปกติ มันไม่ได้เป็นสีครามที่สงบนิ่งอีกต่อไป แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากอีกฝากของมิติ มิใช่เสียงของลมพายุ แต่เป็นเสียงของค่ายกลโบราณที่ถูกใครบางคน 'ดักรอ' อยู่ก่อนแล้ว หลินเทียนชะงักกึกกลางอากาศเมื่อเห็นสิ่งที่รออยู่ในอีกฟากหนึ่ง มิใช่กองทัพศัตรู แต่เป็นเงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาที่เขารู้จักดี... ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่หลายสิบปีก่อน "เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังเคลื่อนย้ายกองทัพงั้นหรือ หลินเทียน?" เสียงของชายชราดังแทรกผ่านเข้ามาในกระแสจิตของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก "ในค่ายกลที่เจ้าสร้างขึ้นนี้ ข้าได้แอบวางรอยผนึกไว้ตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในโลกใบนี้แล้ว... ยินดีต้อนรับสู่กรงขังมิติที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าเพียงผู้เดียว" ฉับพลันนั้นเอง โครงสร้างอักขระที่หลินเทียนบรรจงสร้างขึ้นก็สั่นระริกก่อนจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดของมิติผลักร่างของเหมยลี่กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ทิ้งให้หลินเทียนยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางรอยแยกมิติที่กำลังปิดตัวลง และเบื้องหน้าของเขานั้น... ประตูมิติที่ควรจะเปิดไปสู่สนามรบ กลับถูกปิดตายด้วยเงาของบุรุษลึกลับที่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มเผยตัว โปรดเตรียมใจไว้ให้ดีเพราะบทต่อไปจะไม่มีคำว่าปลอดภัยครับ