ความล้มเหลวที่งดงาม

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้มิติรอบตัวบดขยี้ร่างของเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อ" เสียงทุ้มต่ำของบุรุษลึกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น รอยยิ้มของเขาดูเลือนรางราวกับภาพฝัน แต่มันกลับแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบจนหลินเทียนรู้สึกได้ถึงกระแสปราณที่หยุดนิ่งในเส้นชีพจร หลินเทียนไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตากวาดมองผ่านช่องว่างของเงาที่มืดมิด วิเคราะห์โครงสร้างมิติที่เพิ่งแตกร้าวไปเมื่อครู่ "เจ้าคือคนที่พยายามจะปิดประตูมิติด้วยอักขระพันธนาการงั้นรึ?" หลินเทียนเอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ มากกว่าจะกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่อยู่เหนือชั้นกว่า "ข้าคือผู้รักษาจุดสมดุล" ชายผู้นั้นก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากศิลาหยาบกร้าน "และเจ้า... คือตัวแปรที่ทำลายสมดุลนั้น" หลินเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับปลายนิ้ววาดผ่านอากาศอย่างแผ่วเบา "สมดุล? หรือความพ่ายแพ้ของเจ้าที่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนเข้าไปก้าวก่ายหมากกระดานนี้กันแน่?" ในเสี้ยววินาทีที่ศัตรูขยับตัว หลินเทียนไม่ได้ใช้กระบี่หรือพลังปราณรุนแรงเข้าปะทะ เขาสะบัดชายเสื้อเพียงครั้งเดียว ยันต์อักขระที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแตกกระจายออกเป็นละอองแสงสีทอง รัศมีของมันไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ 'แทรกซึม' เข้าไปในช่องว่างระหว่างรอยแยกมิติที่ยังไม่ปิดสนิท เสียงดังกึกก้องเหมือนกระจกแตกดังกังวานไปทั่วบริเวณ แรงผลักมหาศาลตีกลับจนบุรุษลึกลับต้องถอยหลังไปหลายก้าว นี่คือความล้มเหลวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยรังสรรค์มา... แทนที่จะสร้างค่ายกลเพื่อฝ่าออกไป หลินเทียนกลับเปลี่ยนโครงสร้างของ 'ความพังทลาย' ให้กลายเป็นทางผ่านชั่วคราว "เหมยลี่! ถอยทัพ!" หลินเทียนตะโกนลั่นผ่านคลื่นกระแสพลังที่เขาสร้างขึ้น ทางด้านทิศตะวันตกของฐานที่มั่น พรรคมารและฝ่ายธรรมะที่เคยเป็นศัตรูกันบัดนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียครั้งใหญ่ ไอหมอกสีดำที่พุ่งทะลุมาจากเบื้องบนทำให้กำแพงหินศิลาศักดิ์สิทธิ์ละลายกลายเป็นผุยผง เหมยลี่ในชุดเกราะเปื้อนเลือดกระชับกระบี่ในมือแน่น ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบข้างด้วยความตระหนก ทหารหลายร้อยชีวิตกำลังถูกกลืนกินด้วยพลังมืดที่ยากจะต้านทาน "ท่านหลินเทียน!" นางร้องเรียก ทันใดนั้น รอยแยกสีทองเส้นหนึ่งก็เปิดออกกลางอากาศเหนือสนามรบ "ละทิ้งทุกอย่าง อย่าหันหลังกลับ! นำคนของเจ้ามุ่งไปทางทิศตะวันออกที่รอยแยกมิตินั่น!" หลินเทียนปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น แต่ในมือนั้นกลับถือศิลาอักขระที่ยังคงหมุนวนด้วยกระแสปราณที่เปราะบาง "ฐานที่มั่นนี้จบสิ้นแล้ว การดึงดันจะทำให้พวกเราตายกันหมด!" หลินเทียนกล่าวเสียงเข้ม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของแม่ทัพฝ่ายธรรมะที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เขา "เจ้าจะยอมตายเพื่อเกียรติยศที่ไร้ค่า หรือจะรักษาชีวิตเพื่อกลับมาเอาคืนในวันที่หมากกระดานนี้เป็นของพวกเรา?" บรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุดค่อยๆ คลายลงเมื่อแม่ทัพผู้นั้นกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหลินเทียนพูดถูก เสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากมิติมืดดังใกล้เข้ามาทุกขณะ "ถอยทัพ!" เสียงสั่งการดังก้องไปทั่วหุบเขา หลินเทียนยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย เขาไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยกำลังกาย แต่เขาใช้อักขระอาคมที่ซ่อนไว้ใต้ผืนดินมานานหลายวัน สร้างเป็นกับดัก 'ค่ายกลกลืนกินเงา' เพื่อหน่วงเวลาเอาไว้ ทันทีที่ร่างสุดท้ายของฝ่ายธรรมะและพรรคมารหลุดพ้นจากปากทางมิติ หลินเทียนก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *ตูม!* โครงสร้างพื้นดินทั้งหมดถล่มลงเป็นหลุมลึก แสงสว่างจ้าจากปฏิกิริยามิติที่ขัดแย้งกันแผ่กระจายไปทั่ว จนศัตรูที่ไล่ตามมาต้องหยุดชะงักด้วยความเจ็บปวด หลินเทียนหันหลังกลับแล้วก้าวกระโดดเข้าสู่มิติคู่ขนานที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นเพียงลำพัง ขณะที่เขากำลังก้าวเท้าผ่านรอยแยกที่กำลังจะปิดสนิท แรงดึงดูดมหาศาลจากมิติมืดกลับคว้าเข้าที่ข้อเท้าของเขา หลินเทียนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กระดูกข้อเท้าแทบจะแตกสลาย แต่ทว่า... ทันทีที่เขากำลังจะหลุดเข้าไปในความมืดอมตะนั้น มือเล็กๆ มือหนึ่งกลับเอื้อมเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "ข้าบอกแล้วไง... ว่าจะไม่ยอมให้ท่านต้องตายเพียงลำพัง" เสียงของเหมยลี่สั่นเครือ แต่นางไม่ยอมปล่อยมือ หลินเทียนเงยหน้ามองนาง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เปื้อนฝุ่น "เจ้ามันดื้อรั้นจริงๆ เหมยลี่" ทันใดนั้น แรงดึงดูดมหาศาลกระชากทั้งสองร่างหลุดเข้าไปในรอยแยก แต่มันไม่ใช่ความมืดที่ว่างเปล่า ทว่ากลับเป็นมิติที่บิดเบี้ยวซึ่งเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของอดีตกาล และในท่ามกลางความเลือนรางนั้นเอง... เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากกำแพงมิติที่อยู่เบื้องหน้า 'ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... เจ้าสายเลือดผู้ถูกลืม' ร่างของหลินเทียนแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเงาสะท้อนในมิติที่บิดเบี้ยว... ใบหน้าที่ปรากฏอยู่นั้นไม่ใช่ใบหน้าของเขา แต่เป็นใบหน้าของบุรุษที่เขารู้จักดีที่สุดจากภาพวาดในตำนาน... บรรพชนผู้สร้างอักขระพลิกสวรรค์! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความล้มเหลวที่งดงามไปกับตัวละครของผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับปมที่เปิดเผยในตอนนี้ครับ