กลยุทธ์หัวใจอักขระ

"หากเจ้าคิดจะฝังอักขระลงบนผิวหนังของจักรพรรดิมารด้วยการจิ้มพู่กันธรรมดา เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกที่พยายามจะแกะสลักภูเขาทั้งลูกด้วยเข็มเล่มเดียว" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเวทนาของจักรพรรดิมาร ‘ม่อจวิน’ ดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าที่รายล้อมด้วยมวลพลังงานสีเลือด ร่างสูงใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้นดูราวกับเป็นศูนย์กลางของมหันตภัย สายตาที่ดุจดั่งใบมีดของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังหอบหายใจหนักหน่วงอยู่เบื้องล่าง หลินเทียนไม่ได้ตอบโต้วาจาหยาบคาย เขานิ่งงัน มือขวาที่ถือพู่กันขนสัตว์อสูรโลหิตสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการรวบรวมปราณอักขระให้เป็นหนึ่งเดียวกับการเต้นของหัวใจนั้นต้องใช้สมาธิถึงขีดสุด เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านกรอบหน้า ค่อยๆ หยดลงบนพื้นศิลาที่แตกละเอียด "เหมยลี่... ขยับไปทางทิศอุดรอีกสามก้าว" หลินเทียนเอ่ยเสียงเรียบ แม้ริมฝีปากจะเริ่มมีเลือดซึมออกมาจากการฝืนใช้พลังจิตควบคุมกระแสลมปราณ เหมยลี่ในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิท ซึ่งบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยแผลจากการปะทะกับไอสังหารของจักรพรรดิมาร พยักหน้ารับโดยไม่ตั้งคำถาม นางพุ่งตัวดุจสายฟ้าฟาดเข้าหาช่องโหว่ที่หลินเทียนชี้แนะ กระบี่ในมือวาดวงล้อมปกป้องร่างของเขาจากแรงกดดันมหาศาลที่จ้องจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง "เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ หลินเทียน!" ม่อจวินคำราม ร่างของเขาระเบิดพลังงานสีดำทมิฬออกมารอบทิศทาง "ค่ายกลของเจ้ามันไม่มีความหมายต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง!" "ค่ายกลของข้าไม่ได้มีไว้เพื่อต้านทานท่าน..." หลินเทียนกัดฟันกรอด เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ปลายพู่กันจรดลงบนพื้นศิลา แต่มันไม่ได้จารึกอักขระลงบนพื้น หากแต่เป็น "การเชื่อมต่อ" ระหว่างชีพจรของเขากับจุดตายของจักรพรรดิมารผ่านเส้นใยปราณที่มองไม่เห็น "ค่ายกลนี้... มีไว้เพื่อ ‘เปิดประตู’ ให้ท่านได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ท่านลืมเลือนไปนานแล้ว" หลินเทียนพลิกข้อมือ จังหวะการเต้นของหัวใจเขาเปลี่ยนไป มันเต้นช้าลงและทรงพลังอย่างประหลาด ทุกครั้งที่หัวใจเขาเต้น อักขระสีทองอร่ามบนปลายพู่กันจะเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดของดวงดาว เขาไม่ได้จารึกอักขระลงบนอากาศหรือพื้นดิน แต่เขาใช้ "ร่างกายของตนเอง" เป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดอักขระผนึกเข้าสู่ร่างของจักรพรรดิมารโดยตรงผ่านเส้นด้ายปราณที่โยงใยอยู่ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ม่อจวินชะงักไป ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกกลับปรากฏร่องรอยของความตกใจ "เจ้า... เจ้าบ้าไปแล้วหรือ" จักรพรรดิมารคำรามเสียงต่ำ "การใช้ชีพจรของตนเองเป็นแท่นจารึก หากอักขระนี้พลาดเพียงเสี้ยวส่วน เจ้าจะถูกแรงย้อนกลับของปราณอักขระฉีกกระชากวิญญาณจนไม่เหลือซาก!" "ท่านมักจะประมาทมนุษย์ที่ไร้ซึ่งวิชาต่อสู้เสมอ ท่านม่อจวิน" หลินเทียนยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตาเริ่มพร่ามัว "ข้าไม่เคยบอกว่าข้าจะสู้กับท่านด้วยวิชากระบี่ ข้าบอกเพียงว่าข้าจะจารึกมัน... และตอนนี้ ทุกอักขระที่ข้าตั้งใจเขียนลงไปบน ‘หัวใจ’ ของท่าน มันกำลังเริ่มทำงาน" ทันใดนั้น ร่างของจักรพรรดิมารสั่นสะท้าน อักขระสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วร่างกายของเขา เส้นสายสีทองดุจเครือข่ายใยแมงมุมรัดรึงทุกอณูขุมขนของจอมมารผู้ไร้พ่าย เสียงกรีดร้องที่ไม่ได้เกิดจากปาก แต่เกิดจากมวลพลังงานที่ถูกบีบอัดจนแตกสลายดังสนั่นหวั่นไหว เหมยลี่อาศัยจังหวะนี้ทะยานขึ้นไปข้างบน นางเงื้อกระบี่ขึ้นสุดแขน แววตาของนางแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว "พี่หลินเทียน! ข้าจะทำลายเกราะปราณชั้นสุดท้ายให้ท่านเอง!" "เดี๋ยว... อย่า!" หลินเทียนตะโกนขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าทุกอย่างสายเกินไป เมื่อคมกระบี่ของเหมยลี่ปะทะเข้ากับปราณสีดำของม่อจวินที่กำลังสั่นคลอน แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากมิติรอบข้างจนเกิดรอยแยก ท่ามกลางมวลอากาศที่กำลังพังทลาย หลินเทียนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่เกิดขึ้นจากการปะทะครั้งนี้ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ตัดกับกลิ่นอายความตายในห้องโถงนี้อย่างสิ้นเชิง และที่ข้อมือของคนผู้นั้น... เขาสวมสร้อยข้อมืออักขระแบบเดียวกับที่หลินเทียนมีอยู่บนข้อมือของตนเองไม่ผิดเพี้ยน "ดูเหมือนว่าการ ‘พลิกสวรรค์’ ของเจ้า จะไปรบกวนแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้าเสียแล้วนะ หลินเทียน" เสียงของม่อจวินที่เคยเกรี้ยวกราดกลับเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง "เจ้าคิดว่าเจ้าคือผู้เดียวที่มีชีวิตมาจากภพอื่นงั้นหรือ?" ร่างในชุดขาวก้าวออกมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นช่างดูคุ้นตาจนน่าใจหาย หลินเทียนรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เหมือนกับตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ทุกอย่างที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดสามสิบตอนนี้ กำลังจะเปลี่ยนไปเพียงเพราะการปรากฏตัวของคนผู้นี้ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเชื่อมั่นในวิถีแห่งอักขระของข้ามาโดยตลอดนะครับ หมึกทองคำข้ามภพขอส่งต่อทุกท่านไปสู่การตัดสินใจครั้งสุดท้ายในบทถัดไปครับ