การปะทะกับจักรพรรดิมาร

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาค่ายกลของพวกมดปลวกจะขัดขวางการก้าวย่างของข้าได้?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงบดขยี้ของแผ่นหินดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาแห่งความตาย จักรพรรดิมาร ‘มู่หรงเทียน’ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงสิบก้าว แรงกดดันจากไอสังหารสีดำมืดมิดแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว ร่างของเหมยลี่ที่ยืนขวางหน้าหลินเทียนอยู่เริ่มสั่นสะท้าน กระบี่ในมือของนางสั่นระริกราวกับจะร่วงหล่น ทว่านางยังคงกัดฟันแน่นจนมุมปากปรากฏรอยเลือด หลินเทียนก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว เขาสอดมือทั้งสองเข้าไปในแขนเสื้อ ท่าทางเรียบเฉยราวกับกำลังยืนชมทิวทัศน์ยามเย็นมากกว่าจะเผชิญหน้ากับจอมมารผู้ที่เคยสังหารยอดฝีมือระดับเซียนมานับร้อย "วิชาค่ายกลไม่ใช่เรื่องของมดปลวกหรอกครับท่านจักรพรรดิ" หลินเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังจุดรวมปราณที่กลางอกของศัตรูอย่างพินิจพิเคราะห์ "แต่มันคือการทำความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของจักรวาล ท่านใช้กำลังทลายกฎ แต่ข้าเพียงแค่... ปรับเปลี่ยนกฎนั้นให้เข้าข้างข้าเท่านั้นเอง" มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะดังแหลมเล็กบาดแก้วหูจนยอดหญ้าโดยรอบราบเรียบเป็นหน้ากลอง "อวดดี! ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าต่อหน้าพลังอำนาจที่แท้จริง เจ้าจะเหลือเพียงซากธุลี!" เขาระเบิดปราณสีนิลออกมาเต็มกำลัง คลื่นพลังมหาศาลถาโถมเข้าใส่หลินเทียนดั่งพายุทมิฬ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น หลินเทียนกลับไม่ได้เคลื่อนไหวเพื่อหลบหลีกแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ใช้นิ้วชี้ดีดหยดเลือดของตนเองลงบนพื้นดินที่ว่างเปล่า *พรึ่บ!* อักขระสีทองโบราณสว่างวาบขึ้นราวกับโครงข่ายใยแมงมุมที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน มันไม่ได้โต้ตอบด้วยการปะทะ แต่กลับ ‘ดูดกลืน’ และ ‘เบี่ยงเบน’ กระแสปราณมหาศาลนั้นให้ไหลวนไปรอบตัวเขาและเหมยลี่แทน หลินเทียนหลับตาลง ชักนำเส้นสายพลังในอากาศด้วยปลายนิ้วราวกับกำลังบรรเลงพิณ "การไหลเวียนของปราณท่านติดขัดที่จุดมรรคาชีพจรที่แปด... และนั่นคือช่องโหว่" หลินเทียนพึมพำ "เจ้าทำอะไรกับร่างกายข้า!" มู่หรงเทียนคำรามลั่นเมื่อพบว่าปราณที่เคยไหลเวียนเป็นดั่งมหาสมุทรกลับหยุดชะงักดั่งแม่น้ำที่ถูกเขื่อนกั้น พลังของเขากำลังถูกดึงออกไปบำรุงค่ายกลที่หลินเทียนสร้างขึ้นอย่างช้าๆ "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" หลินเทียนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ข้าเพียงแค่หยิบยืมพลังของท่าน มาสร้างกรงขังให้ท่านเอง ท่านทุ่มเทปราณทั้งหมดเข้ามาหวังปิดฉากข้าในกระบวนท่าเดียว ซึ่งนั่นคือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดของนักสู้ที่ใช้แต่กำลังแต่ไร้สติปัญญา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มู่หรงเทียนพยายามจะยกมือขึ้น แต่พบว่าร่างกายของเขากลายเป็นอัมพาต แขนขาของเขาถูกยึดตรึงด้วยสายใยอักขระที่ถักทอขึ้นจากพลังปราณของตัวเขาเอง ความหวาดกลัวเริ่มฉายชัดในดวงตาของจอมมาร ไม่ใช่เพราะพละกำลังที่เหนือกว่า แต่เพราะเขาตระหนักว่าชายหนุ่มผู้นี้กำลังเล่นกับลมหายใจของเขาดุจของเล่น เหมยลี่หันมามองหลินเทียนด้วยความทึ่ง สายตาของนางที่เคยมีแต่ความเป็นห่วง บัดนี้มีความเลื่อมใสเจือปนอยู่ไม่น้อย แต่ทันใดนั้น รอยยิ้มของหลินเทียนก็เลือนหายไป เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง *แกรก...* เสียงของบางอย่างแตกสลายดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่ค่ายกลของเขา แต่เป็นตราผนึกที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่ลึกที่สุด หลินเทียนรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เลือดสีดำคล้ำไหลออกมาจากหูของเขาจนเขาต้องทรุดตัวลง "เทียน! เกิดอะไรขึ้น!" เหมยลี่รีบประคองเขาไว้ หลินเทียนไม่ได้ตอบ เขากัดฟันแน่นจนเหงือกแทบฉีก ความรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณกำลังถูกกระชากออกจากร่างแผ่ซ่านเข้ามา มู่หรงเทียนที่ขยับไม่ได้กลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้ในยามที่ถูกกักขัง "เจ้านึกหรือว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องกฎเกณฑ์ในโลกนี้?" มู่หรงเทียนเค้นเสียงออกมาจากลำคอ "ผนึกที่วิญญาณเจ้าถูกถอนออกแล้ว... หลินเทียน... เจ้าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นภาชนะ! ภาชนะที่ข้าเฝ้ารอมานานแสนนาน!" หลินเทียนพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าป้ายหยกที่คอเสื้อ แต่มือของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึก อักขระบนพื้นดินเริ่มเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีเลือด และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เงาของหลินเทียนที่ทอดอยู่บนพื้นกลับค่อยๆ ลุกขึ้นยืน... โดยที่ตัวของเขายังคงนั่งอยู่กับที่ เงามืดนั้นหันมามองหลินเทียนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสังหารและรอยยิ้มที่เหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนที่มันจะยกกระบี่ขึ้นพุ่งตรงมาที่หัวใจของเขาท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหมยลี่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "หมึกทองคำข้ามภพ" ในบททดสอบครั้งสำคัญนี้ครับ