ระยะห่างที่ต้องตัดสินใจ

"ถ้าพี่คินกลัวว่าความจริงจะทำให้ทุกคนผิดหวัง... แล้วทำไมถึงเลือกที่จะปิดบังหนูมาตลอดตั้งแต่วันแรกคะ?" น้ำเสียงของต้นรักสั่นเครือ แม้จะพยายามบังคับให้มันดูหนักแน่นเพียงใด แต่แววตาที่สั่นไหวของเธอก็ฟ้องว่าหัวใจดวงนี้กำลังแตกร้าว เอกสารในมือของเธอกำลังยับยู่ยี่เพราะแรงบีบ คินยืนอยู่ตรงหน้าเธอห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นกลับดูเหมือนหุบเหวที่ไม่มีวันบรรจบ คินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าที่เคยนิ่งเฉยดั่งน้ำแข็งกำลังสั่นสะท้าน เขามองดูต้นรักด้วยสายตาที่เจ็บปวดเกินกว่าจะบรรยาย เขาไม่ใช่แค่พี่ว้ากมาดนิ่งที่ใครๆ เกรงขามอีกต่อไป ในวินาทีนี้ เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ความลับเรื่อง 'ทุนการศึกษาลับของครอบครัว' และ 'ข้อตกลงที่ต้องแลกด้วยอนาคตในวิศวะ' กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าคนที่เขารักที่สุด "มันไม่ใช่แค่เรื่องความคาดหวังของพ่อแม่หรอกนะต้นรัก..." คินเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาของเขาเหลือบไปเห็นรินที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่มุมตึก ใบหน้าของหล่อนเรียบเฉยแต่ทว่าแฝงไปด้วยรอยยิ้มสมน้ำหน้า "พี่คินบอกมาเถอะค่ะ" ต้นรักก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว "ว่าทุนที่พี่ได้รับแลกมาด้วยการต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศทันทีที่จบปีสาม... และพี่ต้องทิ้งทุกอย่างที่นี่รวมถึง... หนู ด้วยใช่ไหมคะ?" คำพูดนั้นราวกับถูกกรีดลงบนหัวใจของคิน เขาไม่ได้ตอบ แต่ความนิ่งเงียบคือคำสารภาพที่ชัดเจนที่สุด ต้นรักรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความฝันของเธอคือการได้เรียนวิศวะและเดินไปข้างๆ เขาในฐานะรุ่นน้องที่ภูมิใจในตัวพี่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเส้นทางของเธอและเขาถูกขีดไว้คนละฟากฝั่งโดยโชคชะตาที่เรียกว่า 'อนาคตที่ถูกวางไว้' "พี่ขอโทษ" คินพึมพำ "คำว่าขอโทษมันไม่ช่วยให้ความฝันของหนูที่อยากจะเรียนรู้ชีวิตไปพร้อมกับพี่มันชัดเจนขึ้นหรอกค่ะ" ต้นรักแค่นยิ้มผ่านน้ำตา "หนูเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูอาจจะกำลังวิ่งไล่ตามเงาของใครบางคนที่เป็นเพียงตัวละครในละครที่เขาสร้างขึ้นมาเอง" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท แม้แต่เสียงนกเสียงลมยังดูเหมือนจงใจหยุดหายใจเพื่อฟังความร้าวฉานของคนสองคน เมฆที่ยืนหลบอยู่หลังเสาไกลๆ ได้แต่กำโทรศัพท์แน่น เขาอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยเพื่อน แต่เขารู้ดีว่าเรื่องนี้... มีเพียงคินและต้นรักเท่านั้นที่จะตัดสินได้ "ถ้าเธอจะไป... ก็ไปเถอะ" รินเดินเข้ามาแทรกกลางอย่างถือวิสาสะ หล่อนหยิบซองเอกสารอีกซองที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วส่งให้คิน "นี่คือตั๋วเครื่องบินสำหรับเดือนหน้า คิน... อย่าลืมสิว่าเป้าหมายที่แท้จริงของนายคืออะไร อย่าให้ความรักวัยรุ่นมาทำให้เสียงานใหญ่" คินรับซองเอกสารนั้นมาโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าต้นรัก ท่าทางเย็นชาแบบเดิมถูกฉาบกลับขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้งเหมือนกำแพงหนาที่เขาสร้างเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ต้นรักรู้ดี... ภายใต้กำแพงนั้น พี่ว้ากใจร้ายของเธอคนนี้กำลังแตกสลาย "พี่เลือกแล้วใช่ไหมคะ?" ต้นรักถามทิ้งท้าย ขณะที่หันหลังให้ "พี่ไม่มีทางเลือก" คินตอบเพียงสั้นๆ ต้นรักหยุดเดิน แต่ไม่หันกลับไป "พี่มีค่ะ... พี่แค่ไม่กล้าพอที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อความสุขของตัวเองต่างหากล่ะคะ" เมื่อร่างบางเดินลับตาไป คินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง รินก้มลงมากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "นั่นแหละดีแล้วคิน... ยิ่งเจ็บ ยิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตตัวเองตั้งแต่แรก" คินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม ในใจเขามีคำถามหนึ่งที่วนเวียนไม่หยุดหย่อน... หากเขาวิ่งตามเธอไปตอนนี้และทิ้งทุกอย่างที่ครอบครัวสร้างไว้ เขาจะยังมีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าเป็น 'วิศวะ' ที่คู่ควรกับเธอยังไง ทว่าทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากปลายสายที่ไม่คาดคิด... มันคือเอกสารฉบับใหม่จากมหาวิทยาลัยที่ระบุถึง 'การยกเลิกทุนการศึกษา' ของเขาตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป! หัวใจของคินกระตุกวูบ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่าทุกอย่างมันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อมีบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำเดินตรงเข้ามาหาเขา พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวให้แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของคินหยุดหมุน "คุณคินครับ... ทางผู้มีพระคุณสั่งให้มาแจ้งว่า คุณหมดสิทธิ์ในทุกอย่างแล้ว และนับจากนี้... ต้นรักคือคนเดียวที่ถือครองอนาคตที่คุณเคยมี" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 20 นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวพบกับตอนถัดไปที่ความลับทั้งหมดจะถูกกระชากออกมาจนหมดเปลือกค่ะ! ชานมไข่มุกหวานร้อย