คำสารภาพที่สายเกินไป

“ปล่อยเถอะค่ะ... พี่คิน” เสียงของต้นรักสั่นพร่า ลมหายใจที่หอบถี่สะท้อนความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีแข็งขืน ข้อมือที่อยู่ในอุ้งมือหนาของคินไม่ได้มีรอยแดงจากแรงบีบ แต่เป็นรอยจางๆ จากความสั่นเทาของร่างกายที่พยายามดึงมือกลับ คินไม่ได้ปล่อยอย่างที่ถูกขอ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะที่ติดกระดุมเนี้ยบกริบขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของคนตัวเล็กปะทะเข้ากับกำแพงปูนเย็นเยียบของตึกคณะ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ที่คินมักจะใช้นานๆ ครั้งยามเครียดทำเอาต้นรักใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “ถ้าพี่ปล่อย... เราจะหนีพี่ไปอีกใช่ไหม” คินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบที่เคยเย็นชามาโดยตลอด บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับแก้วที่กำลังร้าว “หนูไม่ได้หนี... หนูแค่ต้องการเวลา” ต้นรักหลุบตาลงต่ำ พยายามโฟกัสที่กระดุมเสื้อของเขาแทนที่จะมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความสับสนตีรวนอยู่ในหัว เธอรู้ดีว่าคำถามในใจเขามันมีน้ำหนักมากแค่ไหน แต่มันก็หนักหนาเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็กๆ จะแบกรับไหวในวินาทีที่ทุกอย่างดูจะพังทลายลง “เวลา?” คินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นการหัวเราะที่ฟังดูขมปร่าที่สุดเท่าที่ต้นรักเคยได้ยิน “พี่ไม่มีเวลาเหลือให้เราแล้วต้นรัก... ถ้าพี่ไม่พูดวันนี้ พี่กลัวว่าพรุ่งนี้พี่อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย” เขาตัดสินใจก้าวข้ามกำแพงความอีโก้ที่สร้างไว้ มืออีกข้างยกขึ้นประคองใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งไล้ผ่านพวงแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความประหม่า “พี่ชอบเรา... ไม่ใช่แค่พี่น้อง ไม่ใช่แค่คนรู้จัก แต่พี่ชอบเราจนทำตัวไม่ถูก ชอบจนความนิ่งที่พี่เคยภูมิใจมันหายไปหมดเวลาที่เห็นเราไปอยู่กับคนอื่น” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอาต้นรักถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปครู่หนึ่ง คำพูดเหล่านั้นไม่ได้สวยหรูเหมือนนิยายรักทั่วไป แต่มันหนักแน่นและจริงใจจนน่ากลัว “แต่พี่คิน... แล้วรินล่ะคะ? สิ่งที่คนอื่นพูด สิ่งที่พี่ทำก่อนหน้านี้...” “รินเป็นอดีต และพี่ไม่ได้ให้ความหวังใครตั้งแต่วันที่พี่เห็นเราเดินเข้าคณะมาวันแรก” คินขัดขึ้น แววตาของเขาจริงจังขึ้นกว่าเดิม “พี่รู้ว่าพี่มันงี่เง่า พี่รู้ว่าพี่ทำให้เราเสียใจหลายครั้ง แต่ได้โปรด... อย่าเอาเรื่องของคนอื่นมาขวางความรู้สึกของเราเลยนะ” ต้นรักเม้มปากแน่น ความรู้สึกดีใจมันตีคู่มากับความกลัวที่ฝังรากลึก เธอเป็นเพียงเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตในมหาวิทยาลัย ในขณะที่เขามีโลกที่แสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความคาดหวังที่เธอไม่แน่ใจว่าจะก้าวเข้าไปร่วมวงด้วยได้ไหวไหม “หนู... หนูไม่รู้ค่ะ” น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้า “มันเร็วเกินไป ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนหนูตามไม่ทัน พี่ให้เวลาหนูหน่อยได้ไหมคะ... ขอเวลาให้หนูได้ทบทวนตัวเอง ว่าสิ่งที่หนูรู้สึกอยู่ตอนนี้ มันคือความรักจริงๆ หรือเป็นแค่ความตื่นเต้นที่ได้ใกล้ชิดพี่กันแน่” คินนิ่งไป แววตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดลึกๆ เขาค่อยๆ ลดมือลงจากใบหน้าของเธออย่างแสนเสียดาย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาต ทั้งที่ในใจเหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลาย “พี่ให้เวลาเรา... แต่จำไว้นะต้นรัก ต่อให้เราจะต้องการเวลาแค่ไหน พี่ก็จะรออยู่ที่เดิม” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างให้คนตัวเล็กได้หายใจ แต่ในจังหวะที่ต้นรักกำลังจะหันหลังเดินหนีไปเพื่อจัดการกับความสับสนในใจ เสียงรองเท้าหนังที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากมุมตึกข้างๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ “คิดว่าจะสารภาพกันจบง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอคะ คิน?” รินปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีแดงสดที่ดูตัดกับบรรยากาศความตึงเครียด เธอส่งยิ้มหวานมาให้ แต่ในดวงตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยประกายของความแค้นเคืองที่ปิดไม่มิด คินหน้าตึงทันที เขาขยับตัวเข้ามาบังต้นรักไว้โดยสัญชาตญาณ แต่รินกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดคลิปวิดีโอบางอย่าง “พอดีรินบังเอิญได้ยินบทสนทนาที่น่าประทับใจเมื่อกี้เข้า... ไม่รู้ว่าถ้าคลิปนี้ไปอยู่ในกลุ่มไลน์คณะ หรือส่งถึงหูคุณพ่อคุณแม่ของพี่คิน ชีวิตของเด็กน้อยคนนี้จะเป็นยังไงต่อ?” หน้าของต้นรักซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของริน มันคือคลิปเหตุการณ์เมื่อครู่... เหตุการณ์ที่คินสารภาพความในใจอย่างเปิดเผย “ริน! ลบมันเดี๋ยวนี้!” คินพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งโทรศัพท์ แต่รินถอยหลังหลบอย่างว่องไว “ถ้าอยากให้ลบ... ก็กลับไปกับรินตอนนี้ เดี๋ยวนี้ค่ะคิน” รินเว้นจังหวะก่อนจะหันมามองต้นรักด้วยสายตาเหยียดหยาม “ส่วนเธอ... ถ้าไม่อยากให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยพังตั้งแต่วันนี้ ก็ถอยห่างจากเขาไปซะ อย่าคิดว่าจะเล่นเกมเหนือกว่ารินได้ เพราะในโลกของวิศวะ... ความสะอาดสะอ้านของชื่อเสียงน่ะ มันสำคัญกว่าความรักของเด็กน้อยอย่างเธอหลายเท่านัก” ต้นรักยืนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่รินเพิ่งฟาดหน้าเธออย่างจังว่า ต่อให้คินจะรักเธอแค่ไหน แต่นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะที่เธอไม่เคยนึกฝันถึงมาก่อน ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักของคินและต้นรักนะคะ