สายรหัสที่ไม่ได้เลือก

"จับได้ใครก็คนนั้นแหละ อย่าโวยวายให้มันมากความ" เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจของ 'คิน' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอประชุมใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยนิสิตปีหนึ่งนับร้อยชีวิต ต้นรักกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อกำกระดาษแผ่นเล็กในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย เธอไม่ได้หวังจะได้พี่รหัสที่ใจดีที่สุดในคณะ แต่พระเจ้าก็ไม่ควรกลั่นแกล้งกันถึงขนาดส่ง 'พี่คิน' พี่ว้ากจอมโหดผู้มีดวงตาดุจน้ำแข็งขั้วโลกมาเป็นเจ้าของสายรหัสเธอ "หยิบสิ... หรือจะให้ฉันแกะให้?" คินเลิกคิ้วมองเด็กปีหนึ่งตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้จนต้นรักสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายบุหรี่ที่เขาพยายามปกปิด ต้นรักสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่กระดาษในมือออก ท่ามกลางสายตาของเพื่อนฝูงที่ลุ้นระทึก *สายรหัสที่ 07...* เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเขาที่เคยมองมาด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม คินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนไหล่เกือบจะแตะกัน เขาโน้มใบหน้าลงมาข้างหู กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว "ยินดีด้วยนะ... น้องรหัสคนล่าสุด ของฉัน" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้อง บางคนแสดงความยินดี บางคนมองด้วยสายตาอิจฉา แต่สำหรับต้นรัก... มันคือความซวยซ้ำซ้อนที่เธอไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี เมฆที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลนักหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนสนิท "โชคชะตาเล่นตลกดีนะคิน เด็กดื้อกับคนนิ่งๆ จะรอดไหมเนี่ย" "อย่าล้ำเส้นน่ะเมฆ" คินปรามเสียงเย็น แต่นัยน์ตากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าของต้นรักที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความประหม่า หลังจบกิจกรรม ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำความรู้จักกับพี่รหัสของตัวเอง ต้นรักเดินตามหลังร่างสูงโปร่งของคินไปเงียบๆ จนกระทั่งถึงมุมตึกที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว คินหยุดเดินกะทันหันจนคนเดินตามเกือบจะพุ่งเข้าชนแผ่นหลังกว้าง "จะเดินตามมาถึงห้องนอนเลยไหม?" คินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือหนายกขึ้นกอดอก จ้องมองเธอด้วยสายตาที่วิเคราะห์เจาะลึก "กฎของสายรหัสเรามีข้อเดียว... คืออย่าถามเรื่องส่วนตัว และอย่าทำตัวน่ารำคาญ" "หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจจะเดินตามค่ะ แค่ไม่รู้ว่าต้องไปไหน" ต้นรักตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตาคมคายที่เหมือนจะกดดันให้เธอละลายหายไปตรงนั้น "งั้นก็จำไว้ เย็นนี้ที่ร้านกาแฟหลังมอ ห้ามสาย แล้วก็ห้ามทำอะไรโง่ๆ อีก" คินกำลังจะเดินเลี่ยงไป แต่แล้วจังหวะชีวิตก็เล่นตลก เมื่อร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาขวางทางไว้ ริน... อดีตคนคุยที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเธอคือ 'คนโปรด' ของคินสมัยปีหนึ่ง ก้าวเข้ามาควงแขนเขาอย่างถือวิสาสะ "คินคะ... รินนึกว่าคุณจะลืมไปแล้วเสียอีกว่าวันนี้มีนัดทานมื้อค่ำกับริน" รินปรายตามองต้นรักด้วยสายตาเหยียดหยาม "นี่น่ะเหรอเด็กปีหนึ่งที่คุณต้องดูแล? ดูท่าทาง... ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลยสักนิด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ต้นรักรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินที่น่าสมเพชที่สุดในโลก เธอพยายามจะถอยห่าง แต่แรงกระชากจากมือใหญ่ของคินที่คว้าข้อมือเธอไว้กะทันหันกลับทำให้เธอชะงัก "เธอมีนัดกับผมแล้วริน" คินพูดเสียงเรียบ แต่กระชับข้อมือต้นรักแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ "น้องรหัสผม... ผมต้องพาไปเลี้ยงต้อนรับ ส่วนเรื่องของเรา ผมว่าผมพูดชัดเจนไปตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ" รินหน้าเปลี่ยนสีทันที ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก ต้นรักยืนนิ่งงันด้วยความตกใจ ข้อมือยังคงถูกเขาตรึงไว้แน่น "พี่คิน... ปล่อยหนูเถอะค่ะ" เธอพยายามบิดข้อมือออก แต่คินกลับยิ่งกระชับแรงขึ้น เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตานั้นดูสับสนและเต็มไปด้วยปมปัญหาที่เธอไม่เคยเข้าใจ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบอีกครั้ง "เธอยังออกไปตอนนี้ไม่ได้หรอกต้นรัก... เพราะดูเหมือนรินจะไม่ได้มาคนเดียว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ดูไม่ใช่เด็กนิสิตเดินตรงมาทางพวกเขาด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร คินผลักต้นรักให้ไปอยู่ด้านหลังเขาทันที พร้อมกับดึงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกง "ขึ้นรถ... เดี๋ยวนี้!" ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ!