วันเกิดที่ลืมไม่ลง

"ถ้าจะยืนขวางทางเดินขนาดนั้น ก็หลบไปที่อื่นเถอะค่ะริน คนอื่นเขาจะเดิน" ต้นรักแค่นเสียงในลำคอ สองมือกระชับกล่องเค้กขนาดกะทัดรัดที่เธอตั้งใจทำเองกับมือแน่นขึ้นจนปลายนิ้วเปลี่ยนสี ดวงตาคู่กลมโตที่ปกติจะฉายแววสดใส บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความขุ่นมัวเมื่อปะทะกับสายตาที่มองต่ำลงมาอย่างดูแคลนของหญิงสาวตรงหน้า รินในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาดูขัดกับบรรยากาศความวุ่นวายของโรงอาหารคณะวิศวะฯ อย่างสิ้นเชิง เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการตบหน้าต้นรักฉาดใหญ่ "ใจร้อนจังนะน้องรัก... หรือว่ากลัวความลับของตัวเองจะแตก?" รินก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนน่าเวียนหัว "ที่พี่คินเขาไม่ยอมรับสายใครเลยวันนี้ เป็นเพราะเขากำลัง 'ยุ่ง' กับใครบางคนอยู่หรือเปล่าคะ?" หัวใจของต้นรักกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคิน และเขาหายเงียบไปตั้งแต่ช่วงเช้าหลังจากที่ส่งข้อความมาบอกแค่สั้นๆ ว่ามีธุระที่บ้าน เธออุตส่าห์เตรียมเซอร์ไพรส์ โดยมีเมฆเป็นสายคอยรายงานสถานการณ์ แต่ภาพตรงหน้าที่เห็น... พี่คินกำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับท่าทีเรียบเฉย โดยมีสายตาของคนทั้งคณะจับจ้อง "พี่คิน!" ต้นรักเผลอเรียกชื่อเขาลืมตัว ทว่าดวงตาคมกริบของคินกลับกวาดมองเธอด้วยความว่างเปล่า มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่เขาใช้กับคนอื่น แต่มันคือความห่างเหินที่น่าใจหาย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ดูเคร่งขรึมผิดกับวันปกติ ราวกับเขากำลังปิดกั้นตัวเองจากทุกอย่างรอบตัว "มีอะไรหรือเปล่าต้นรัก" คินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบจนต้นรักรู้สึกเหมือนถูกเข็มแทงเข้าที่อก "คือ... หนูแค่..." เธออึกอัก มองกล่องเค้กในมือที่ตอนนี้ดูไร้ค่าไปถนัดตา "คินคะ รินว่าเราไปกันเถอะค่ะ" รินแทรกขึ้นทันควัน เธอถือวิสาสะคว้าแขนคินไว้ก่อนจะส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางต้นรัก "วันนี้เป็นวันสำคัญของคินนะ อย่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระเลย" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจของต้นรักที่สั่นรัว เธอสังเกตเห็นรอยหม่นหมองในแววตาของคินที่แวบผ่านไป มันไม่ใช่ความรัก... แต่เป็นความเจ็บปวดบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉย ต้นรักไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของเขา แต่เธอมั่นใจว่ารินกำลังใช้จุดอ่อนนั้นผูกมัดเขาไว้ "พี่คิน... ฟังหนูก่อนได้ไหมคะ" ต้นรักตัดสินใจก้าวเข้าไปหา แม้รินจะพยายามเบี่ยงตัวมากันไว้ คินหยุดเดิน เขาค่อยๆ ดึงแขนออกจากมือของรินช้าๆ ก่อนจะหันมามองต้นรักด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "วันเกิดปีนี้... พี่ไม่ได้อยากฉลองกับใครทั้งนั้น ต้นรัก... อย่าทำอะไรที่มันเกินตัวเลย" คำว่า 'เกินตัว' ของเขาบาดลึกเข้าไปในใจของหญิงสาวราวกับมีดคม ต้นรักกำกล่องเค้กจนริบบิ้นที่ผูกไว้หลุดลุ่ย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนนอกที่พยายามจะยัดเยียดความหวังดีให้กับคนที่ไม่ได้ต้องการมัน "ที่ผ่านมา... ที่หนูพยายามทำทุกอย่าง พี่ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอคะ?" ต้นรักถาม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ คินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ถอนหายใจยาว แล้วเดินเลี่ยงผ่านเธอไป โดยมีรินเดินตามไปพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ทิ้งให้ต้นรักยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายตาของเพื่อนฝูงที่มองมาด้วยความสงสารและเห็นใจ เมฆที่แอบดูอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาหาต้นรัก "รัก... ใจเย็นๆ นะเว้ย พี่คินมันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น วันนี้เป็นวันครบรอบที่... ที่เขาสูญเสียครอบครัวไป ความจำพวกนี้มันทำให้มันกลายเป็นคนแบบนี้แหละ" ต้นรักเงยหน้าขึ้นมองเมฆ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความเด็ดเดี่ยว "พี่เมฆ... รินเขาต้องการอะไรกันแน่คะ? หนูรู้ว่าพี่คินไม่ได้รักรินแล้ว แต่ทำไมเขายังยอมให้รินเข้ามาใกล้?" "เพราะรินกุมความลับเรื่องที่พี่คินไม่ได้เรียนต่อวิศวะฯ ตามใจพ่อไว้ได้ไงล่ะ" เมฆถอนหายใจหนัก "มันกำลังจะถูกบังคับให้ไปเรียนต่อต่างประเทศหลังจบปีนี้ และรินคือคนเดียวที่พ่อมันยอมรับ" คำตอบของเมฆเหมือนก้อนหินหนักๆ ที่ทุ่มลงกลางใจต้นรัก ทุกอย่างเริ่มชัดเจนขึ้น... การที่เขาผลักไสเธอ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รัก แต่เพราะเขากำลังปกป้องเธอจากแรงกดดันมหาศาล ต้นรักสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอตัดสินใจเดินตามหลังทั้งคู่ไปโดยไม่สนคำเตือนของเมฆ เธอพบทั้งสองคนหยุดอยู่ที่สวนหลังตึกคณะ ซึ่งคินกำลังนั่งพิงกำแพงด้วยท่าทางอ่อนแรง รินกำลังโน้มตัวลงไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของเขา ต้นรักแอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ เธอเห็นคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองริน แววตาของเขาดูไร้ทางออก แต่ทว่า... วินาทีต่อมา สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น รินไม่ได้แค่พูด แต่เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วกดเปิดคลิปวิดีโอ คลิปที่ทำให้มือของต้นรักสั่นสะท้าน... มันคือภาพของต้นรักเองในห้องแล็บเมื่ออาทิตย์ก่อน ที่เธอกำลังแอบทดลองทำอะไรบางอย่างที่ผิดกฎมหาวิทยาลัยเพื่อช่วยโปรเจกต์ของคิน "ถ้าไม่อยากให้เด็กนี่ถูกไล่ออกเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง... คินก็รู้ว่าต้องทำยังไงนะ" รินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเสียจนคนฟังยังหนาวสั่น ต้นรักหน้าซีดเผือด เธอทำแก้วน้ำในมือร่วงลงกับพื้น เสียงแก้วแตกกระจายดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งคู่หันขวับมามองที่จุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ คินพุ่งตัวลุกขึ้นทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ต้นรัก! ใครใช้ให้เธอมาที่นี่!" คินก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้มาเพื่อปลอบโยน เขากลับคว้าต้นรักแล้วลากให้พ้นจากบริเวณนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ในขณะที่รินยืนยิ้มกริ่มอยู่ที่เดิมพร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่ยังคงอัดวิดีโอค้างไว้ "พี่คิน... ปล่อยหนู!" ต้นรักร้องลั่น คินหยุดชะงักที่มุมตึกมืดๆ ก่อนจะผลักต้นรักให้ชิดผนัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวดกลัวที่ต้นรักไม่เคยเห็นมาก่อน "ฟังนะต้นรัก... อย่ามาให้รินเห็นหน้าอีก ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือของเธอพังพินาศไปกับพี่!" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว แต่นัยน์ตาของเขากลับสั่นไหวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "พี่คิน... พี่กำลังทำอะไรอยู่" ต้นรักกระซิบถาม น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความสับสน คินหลับตาลงแน่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าประโยคหนึ่งที่ทำให้ต้นรักต้องชะงัก "รินไม่ได้แค่ขู่เรื่องเรียน... แต่รินกำลังถือหลักฐานเรื่องที่... พ่อพี่เป็นคนขับรถชนคนตายในคืนวันเกิดของพี่เมื่อสิบปีก่อน" ต้นรักเบิกตากว้าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมทุกอย่างรอบตัว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปกับตัวละครของ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" นะคะ