ก้าวข้ามผ่านอดีต

"รินคะ... พอเถอะค่ะ" น้ำเสียงของคินไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันราบเรียบและเย็นเยียบจนคนฟังอย่างรินชะงักมือที่กำลังสั่นเทาจากการพยายามเอื้อมมาจับแขนเขาไว้ บรรยากาศภายในห้องรับรองของโรงแรมหรูดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของคินไม่ได้มองไปที่ศัตรูทางธุรกิจของพ่อที่กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกล แต่เขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตคนคุยที่เขารู้จักมานานกว่าใคร ต้นรักยืนอยู่ข้างหลังคิน มือของเด็กหนุ่มกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ความกังวลฉายชัดผ่านใบหน้าเนียนใสที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด คินรับรู้ได้ถึงแรงบีบนั้น เขาจึงเอื้อมมือไปกุมมือนั้นไว้เบาๆ เป็นเชิงบอกให้วางใจ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินอย่างเต็มตัว "คิน... คุณไม่เข้าใจหรอกนะว่าสิ่งที่ฉันทำไป ฉันทำเพื่อคุณ!" รินพยายามเค้นเสียงให้ดูน่าสงสาร แต่มันไม่มีผลกับคินอีกต่อไป "ทำเพื่อผม หรือทำเพื่อความสะใจของคุณที่ได้เห็นพ่อของผมพังทลายลงครับริน?" คินก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีไว้เพื่อถนอมน้ำใจ บัดนี้เหลือเพียงช่องว่างแห่งความหมางเมิน "อดีตที่เราเคยมีกัน มันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะเดินจากไปตอนที่ครอบครัวผมประสบปัญหาแล้ว และวันนี้... คุณไม่มีสิทธิ์จะกลับมาทำลายชีวิตใครเพียงเพราะต้องการจะแสดงอำนาจให้ผมเห็นหรอกนะคะ" รินหัวเราะร่าในลำคอ ดวงตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว "อำนาจงั้นเหรอ? แล้วคุณคิดว่าไอ้เด็กปีหนึ่งคนนี้จะช่วยอะไรคุณได้? มันก็แค่เด็กที่โลกสวยไปวันๆ ไม่รู้หรอกว่าโลกของผู้ใหญ่ที่ต้องแลกด้วยเลือดและน้ำตาน่ะมันเป็นยังไง!" ต้นรักสะดุ้งเล็กน้อย แต่คินกระชับมือที่กุมอยู่ให้แน่นขึ้น เขาไม่ปล่อยให้เด็กหนุ่มต้องรับแรงกระแทกจากคำพูดเหล่านั้นเพียงลำพัง "ใช่ค่ะ ต้นรักเขาอาจจะโลกสวย" คินเอ่ยขึ้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้ดุดันเหมือนตอนที่เขาเป็นพี่ว้าก แต่มันมีความนิ่งสงบของผู้ใหญ่ที่ผ่านการคิดใคร่ครวญมาอย่างหนักหน่วง "แต่สิ่งที่เขาให้ผมมาตลอด ไม่ใช่ผลประโยชน์หรือแผนการร้าย แต่คือความจริงใจที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ... การที่รินยอมหักหลังพ่อของผมในวันนี้ คุณคงคิดว่านั่นคือการ 'ช่วย' ให้ผมเป็นอิสระจากตระกูลที่กดดันผมใช่ไหมคะ? แต่นั่นน่ะ คือวิธีคิดที่เห็นแก่ตัวที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนัก รินดูเหมือนจะถูกตบหน้าด้วยคำพูดเหล่านั้น รอยยิ้มที่เคยเคลือบบนใบหน้าสวยมลายหายไป เหลือเพียงความเคียดแค้นที่พยายามปิดซ่อนไว้ "คุณเปลี่ยนไปมากจริงๆ คิน" รินแค่นยิ้ม "เปลี่ยนไปเพราะไอ้เด็กนี่สินะ" "ผมโตขึ้นค่ะ และขอบคุณที่คุณทำให้ผมรู้ว่า... ผมไม่เคยรักคุณจริงๆ ผมแค่เคยรักภาพฝันที่ผมคิดว่าคุณเป็น" คินผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะหันไปทางพ่อของเขาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ "พ่อคะ เลิกหวาดกลัวคนพวกนี้เถอะครับ ถ้าเราทำทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา ต่อให้ใครหน้าไหนก็ทำลายเราไม่ได้... ต่อให้ต้องล้มละลายหรือเริ่มต้นใหม่ ผมก็พร้อมจะก้าวไปพร้อมกับพ่อ แต่อย่าแลกศักดิ์ศรีกับความพินาศของใครอีกเลยนะครับ" ถ้อยคำนั้นดังก้องไปทั่วห้อง พ่อของคินชะงักกึก สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืด เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความละอายใจ เขาหันมามองต้นรักที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังลูกชาย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่าลูกชายของเขา 'โต' กว่าตัวเขาเองเสียอีก คินหมุนตัวกลับ หันมาสบตากับต้นรัก สายตาที่เขาใช้มองเด็กหนุ่มตรงหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจและเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "กลับกันเถอะครับ ต้นรัก" คินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องรับรอง ร่างของชายวัยกลางคนที่เป็นศัตรูทางธุรกิจของพ่อคินก็ขวางทางไว้ เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดปุ่มเล่นวิดีโอ เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงทำให้ทั้งห้องหยุดนิ่งสนิท "ถ้าคุณเลือกจะจบแบบสวยหรู ก็น่าจะลองดูคลิปนี้ก่อนนะคิน... เรื่องที่นายกำลังปิดบัง 'เด็กคนนี้' ไว้ ว่าจริงๆ แล้ว ใครกันแน่ที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวของต้นรักต้องสูญเสียทุกอย่างไปตั้งแต่วันที่นายเริ่มเข้ามาจีบเขา?" คินหน้าถอดสี ทันใดนั้นมือของต้นรักที่กุมมือเขาอยู่ก็ค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ เด็กหนุ่มหันมามองเขาด้วยสายตาที่คินไม่เคยเห็นมาก่อน... สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ความเชื่อใจที่สร้างมาตลอดทั้งเทอม กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้หรือไม่? แล้วคินจะอธิบายอย่างไร ในเมื่อความลับที่เขาซ่อนไว้ คือสิ่งที่เขาเองก็ไม่เคยกล้าเผชิญหน้า โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางเคียงข้างพี่คินและน้องต้นรักมาถึงตอนที่ 23 นี้ด้วยใจนะคะ!