เติบโตไปพร้อมกัน

“ถ้าสิ่งที่รินพูดคือความจริง... พี่คินก็ไม่จำเป็นต้องหลอกกันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มคุยเลยนี่คะ” น้ำเสียงของต้นรักสั่นเครือ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับนิ่งสนิท ราวกับความเย็นชาที่เธอได้รับจากคินตลอดช่วงการเป็นพี่ว้ากได้หล่อหลอมให้เธอเรียนรู้ที่จะซ่อนความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสมุดคณะที่เงียบเชียบในยามค่ำคืน เสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ หึ่งอยู่ในโสตประสาท แต่มันกลับไม่น่าอึดอัดเท่ากับระยะห่างที่เพิ่มขึ้นระหว่างคนสองคน คินยืนนิ่ง มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินเพิ่งเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะทิ้งไว้เพียงความลับเรื่อง ‘โครงการวิจัยลับ’ ที่คินแอบทำร่วมกับครอบครัวในต่างประเทศ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาต้องปิดบังตัวตนและดูเหมือนคนเย็นชาที่ไม่มีหัวใจตลอดมา “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะหลอก... แต่พี่กลัว” คินก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นต้นรักถอยหนี “กลัวอะไรคะ? กลัวว่าถ้าบอกความจริง ต้นรักจะกลายเป็นแค่เครื่องมืออีกชิ้นในแผนการที่บ้านพี่คิน หรือกลัวว่าถ้าต้นรักรู้ตัวตนจริงๆ ของพี่แล้ว เราจะไม่มีวันเป็นแค่ ‘พี่ว้ากกับเด็กปีหนึ่ง’ ได้อีก” คินนิ่งไป คำถามนั้นแทงใจดำเขาจนพูดไม่ออก เขาเติบโตมาในกรอบของคำว่าความสมบูรณ์แบบ ต้องเก่ง ต้องแกร่ง และห้ามมีความรู้สึกที่ขัดต่อผลประโยชน์ของครอบครัว ความรักที่เขามีให้ต้นรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่มันคือความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดในชีวิตที่เขาไม่เคยเตรียมตัวรับมือ “พี่แค่อยากให้ต้นรักมองเห็นแค่ ‘คิน’ คนนี้... ไม่ใช่ลูกชายเจ้าของธุรกิจที่ถูกกำหนดทางเดินไว้แล้ว” เขาสารภาพ เสียงของเขาแหบพร่า “ที่พี่พยายามดึงตัวออกมาจากงานรับน้อง หรือพยายามทำตัวห่างเหิน ก็เพราะพี่กลัวว่าโลกของพี่จะลากต้นรักลงไปลำบากด้วย” ต้นรักหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข “พี่คินคิดไปเองคนเดียวเสมอเลยนะคะ ว่าการปกป้องคือการผลักไส พี่คิดว่าความใจบางของต้นรักมันมีไว้เพื่อร้องไห้เสียใจเท่านั้นเหรอคะ? เราคบกันมานานพอที่จะรู้นะคะว่า ‘ความเชื่อใจ’ มันไม่ได้สร้างขึ้นด้วยคำหวาน แต่มันสร้างด้วยความจริง... ต่อให้ความจริงนั้นจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม” คินมองใบหน้าของคนที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอดเทอม แววตาของต้นรักไม่มีความซื่อบื้อแบบวันวานอีกต่อไป แต่มันคือความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงที่พร้อมจะเติบโตผ่านความเจ็บปวดไปพร้อมกับเขา เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้น ครั้งนี้เขาไม่สนกฎเกณฑ์หรือสายตาของใคร มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กที่กำลังสั่นของเธอไว้อย่างแผ่วเบา “พี่ขอโทษที่ประเมินความเข้มแข็งของต้นรักต่ำไป และพี่ขอโทษที่ปล่อยให้ความกลัวชนะความรู้สึกตัวเอง” เขาขยับเข้าไปจนชิดลมหายใจ “ถ้าหลังจากนี้... พี่เลือกที่จะก้าวออกจากกรงขังที่บ้านพี่สร้างไว้ แล้วเดินไปพร้อมกับต้นรักแบบที่ไม่ต้องซ่อนอะไรอีก ต้นรักยังจะให้โอกาสพี่ไหมครับ... เอ้ย... ให้โอกาสพี่ได้ไหมคะ?” ต้นรักเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้า สายตาของเธอยังคงมีความสับสน แต่ในความสับสนนั้นมีความผูกพันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะบีบมือเขาตอบ “ต้นรักไม่ต้องการพี่คินที่เพอร์เฟกต์ แต่ต้นรักต้องการพี่คินที่ ‘กล้า’ จะเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ผิดพลาดและแก้ไขไปพร้อมกับต้นรัก... ถ้าพี่พร้อมจะเริ่มใหม่แบบไม่มีความลับ ต้นรักก็จะลองให้โอกาสเราได้เติบโตไปพร้อมกันดูสักครั้งนะคะ” คินผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก ความสัมพันธ์ที่หมิ่นเหม่จะพังทลายดูเหมือนจะก่อตัวขึ้นใหม่บนรากฐานที่มั่นคงกว่าเดิม เขาไม่ได้แก้ปัญหากับที่บ้านเสร็จสิ้น แต่เขาได้รับพลังใจที่สำคัญที่สุดมาอยู่ในมือแล้ว ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลาย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด เงาของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศมหาวิทยาลัยทอดผ่านเข้ามาคั่นกลางระหว่างพวกเขา “การจะทิ้งอนาคตที่ปูไว้ให้... มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนหรอกนะ คิน” น้ำเสียงเย็นเยียบของชายผู้มาใหม่ทำให้คินตัวแข็งทื่อทันที ต้นรักเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากคินราวกับพิมพ์เดียวกันปรากฏขึ้น พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคนที่ยืนล้อมกรอบทางออกเอาไว้ คินรีบดึงต้นรักมาไว้ข้างหลังตัวเองทันที สัญชาตญาณพี่ว้ากที่หวงแหนปกป้องคนสำคัญถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง “พ่อ... พ่อมาที่นี่ได้ยังไง” ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง พ่อของคินเพียงแค่ปรายตามองต้นรักด้วยความเฉยเมยราวกับเธเป็นเพียงมดปลวก ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้คินแล้วกล่าวทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ทุกอย่างที่พวกเขาเพิ่งตกลงกันไว้พังครืนลงในพริบตา “เลือกเอา... จะทำตามหน้าที่ที่ตกลงไว้ หรือจะเห็นเด็กนี่ถูกทำลายอนาคตตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตมากับต้นรักและพี่คินจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วเรามาลุ้นกันต่อในตอนสุดท้ายค่ะ