หมากกระดานแรก

ปลายกระบี่เย็นเฉียบแนบชิดผิวเนื้อจนแทบสัมผัสถึงชีพจรที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เซี่ยหว่านอวี่ไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางเพียงปรายหางตามองคมดาบที่อาบไล้ด้วยจิตสังหาร ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันอันเงียบงัน ซึ่งกรีดลึกลงไปในความเย่อหยิ่งของบุรุษเบื้องหน้ายิ่งกว่าคมอาวุธใดๆ "ท่านอ๋องใช้กระบี่ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเช่นนี้ เกรงว่าชื่อเสียงเรื่องความไร้ไมตรีของตระกูลเฉินคงมิใช่คำเล่าลือเสียแล้วกระมังคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ความนิ่งงันนี้ทำให้เงื้อมมือที่ถือกระบี่ชะงักไปเล็กน้อย อ๋องเฉินเฟิงหรี่นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว กวาดตามองร่างระหงในอาภรณ์บัณฑิตสีเขียวหยกที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีต แม้จะอำพรางสัดส่วนความเป็นสตรีด้วยผ้ารัดอกและท่าทีสุขุม แต่วิญญาณและกลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกเหมยหลงฤดูที่โชยแตะนาสิก กลับไม่อาจหลบพ้นประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนได้ "อาจารย์เซี่ย... หรือควรเรียกว่า 'คุณหนูเซี่ย' แห่งจวนราชองครักษ์ผู้ล่วงลับดีเล่า?" เฉินเฟิงเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกผ้าโปร่ง สายตาของเขากดดัน ทรงพลัง และพร้อมจะกระชากหน้ากากของนางออกทุกเมื่อ หว่านอวี่หัวใจกระตุกวูบ แต่นางควบคุมสีหน้าได้อย่างแนบเนียน มือเรียวบางภายใต้แขนเสื้อกว้างค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ มิได้ปัดป้องอาวุธ แต่เอื้อมไปแตะยังคมกระบี่เบาๆ สัมผัสเย็นเยียบกรีดผ่านปลายนิ้วเรียกหยดเลือดสีแดงสดให้ซึมออกมา แต่นางกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ท่านอ๋องทรงฉลาดเฉลียวปานนี้ ไฉนจึงยังใช้ 'วิธีหยาบโลน' เช่นการเอาดาบจ่อคอหญิงสาวเพื่อหาความจริงเล่าคะ? หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ภาพลักษณ์ท่านอ๋องผู้ทรงธรรมคงมิเหลือชิ้นดี" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย นัยน์ตาดำขลับเป็นประกายลึกล้ำราวกับห้วงน้ำวนที่พร้อมจะดูดกลืนผู้ที่บังอาจล่วงเกิน "หากท่านต้องการคำตอบ เหตุใดเราไม่มาเดิมพันกันสักตั้งบนกระดานนี้เล่าคะ?" พลันสายตาของเฉินเฟิงก็เหลือบไปมองโต๊ะไม้จันทน์แดงกลางห้อง ซึ่งมีกระดานหมากล้อมวางอยู่ หมากสีดำและขาวถูกวางเรียงรายไว้กึ่งกลางอย่างประณีต ราวกับถูกเตรียมไว้รอการเผชิญหน้านี้มาเนิ่นนานแล้ว มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างองอาจ "ดี... เปิ่นหวางอยากรู้นักว่า สตรีที่กล้าปลอมตัวเป็นบัณฑิตเพื่อลอบเข้ามาในค่ายกลลับของกองทัพ จะมีฝีมือเดินหมากเหนือชั้นเพียงใด" เฉินเฟิงผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง "เชิญ... หมากแรกเป็นของเจ้า" หว่านอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก 1 เฮือก ตั้งสติควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคرام นางขยับกายให้นั่งลงอย่างเรียบร้อย กลิ่นอายความกดดันระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านปกคลุมห้องหนังสือจนแทบหายใจไม่ออก บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงน้ำเดือดปุดๆ จากกาน้ำชาด้านข้าง นางคีบหมากสีขาวเม็ดแรก วางลงบนจุด 'ซิงเว่ย' (ดาวประธาน) บนกระดานอย่างมั่นคง หนักแน่น และไร้ความลังเล "หม่อมฉันขอเปิดเกมด้วยหมากนี้เพคะ... เปรียบดั่งการก้าวเข้าสู่แดนสนธยา ที่ผู้กล้าหาญเท่านั้นจึงจะกล้าเดิน" นางเอ่ยพลึงพราย ดวงตาดอกท้อจ้องประสานกับนัยน์ตาคมของเขาไม่กะพริบ เฉินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาหยิบหมากสีดำขึ้นมาพิจารณาชั่วครู่ ก่อนจะวางมันลงกระแทกกับเนื้อไม้เสียงดัง *ปึก!* ปิดตายทางเดินของหมากขาวอย่างไร้ความปรานี "หมากตื้นเขิน... เจ้าคิดจะใช้ความกล้าหาญมาเอาชนะกลยุทธ์ทางทหารอย่างนั้นหรือ อาจารย์เซี่ย?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยัน "ในสงครามและความรัก ผู้ที่ใช้อารมณ์นำทาง ย่อมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนจะทันได้ตั้งกระบวนท่า" "ท่านอ๋องตรัสถูกครึ่งเดียวค่ะ..." หว่านอวี่แย้มยิ้มบาง นางคีบหมากขาวเม็ดที่สอง วางลงในจุดอับที่ไม่มีใครคาดคิด "ความรักอาจทำให้คนตาบอด แต่วางหมากผิดตาเดียว... อาจหมายถึงชีวิตของคนทั้งตระกูล เช่นเดียวกับที่ท่านกำลังเดินเกมพลาดในตอนนี้เพคะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็พลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด เฉินเฟิงชะงักมือที่กำลังจะหยิบหมาก สายตาคมกريบจับจ้องไปยังกระดานหมากที่ถูกพลิกสถานการณ์ด้วยฝีมือของสตรีตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง ทว่า ในขณะที่เกมกำลังเข้มข้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวและน้ำเสียงหวาดตื่นขององครักษ์คนสนิท "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ส่งมาถึงมือท่านแม่ทัพแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากกระดานหมากอย่างไม่เต็มใจนัก เขาสบตากับเซี่ยหว่านอวี่ที่ยังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ทว่าแววตากลับซ่อนประกายบางอย่างไว้ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับขันทีเฒ่าหน้าซีดเผือดที่ก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมชูม้วนพระราชโองการประทับตราหยกทองคำขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "พระราชโองการด่วนที่สุด... รับโองการพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!" — โปรดติดตามตอนต่อไป — หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินและระทึกไปกับเกมหมากกระดานครั้งนี้นะคะ! ด้วยรักจาก ดอกโบตั๋นพันปี ค่ะ