ยัยคุณหนูจอมแสบ

"ช่วยกรุณาถอนสายตาที่เต็มไปด้วยความโง่เขลาออกจากกระดาษแผ่นนั้นทีนะคะ คุณคินน์... เพราะต่อให้คุณใช้สมองซีกที่เหลืออยู่คิดอีกสามวัน ก็คงไม่เข้าใจหรอกค่ะว่า ทำไมตัวเลขกำไรสุทธิสามร้อยล้านบาทในบัญชีนี้ ถึงเป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณ" เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของห้องประชุมใหญ่ระดับวีไอพี ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดและกลิ่นกาแฟพรีเมียมราคาแพง พริมา พิทักษ์กิจ ยืนสง่างามอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมา ร่างระหงในชุดสูทสีขาวเข้ารูปจากแบรนด์ดังสะท้อนประกายความมั่นใจจนแทบจะบาดตาผู้คนรอบข้าง ในมือของเธอกำปากกา Montblanc ด้ามหรูไว้หลวมๆ สายตาคมกริบราวกับพญาเสือดาวที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ ท่ามกลางเสียงฮือฮาจากบรรดาบอร์ดบริหารและสื่อมวลชนสายธุรกิจที่ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง คินน์ อัครเดชโภคิน ทายาทซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มเยาะหยันเสมอ บัดนี้กลับเผือดสีลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาไปยังตัวเลขบัญชีธนาคารระดับโกลด์ที่ปรากฏหราอยู่บนจอภาพขนาดใหญ่ มันไม่ใช่แค่ตัวเลขธรรมดา... แต่มันคือเส้นตายการเทคโอเวอร์บริษัทที่เขาหมายมั่นปั้นมือจะใช้เหยียบย่ำตระกูลพิทักษ์กิจให้จมดิน แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าเกมถูกพลิกกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่กลางฝูงชนอย่างเจ็บแสบ "เป็นไปได้ยังไง..." คินน์พึมพำลอดไรฟัน เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักว่าแผนการทั้งหมดที่เขาเตรียมมาเป็นแรมปีพังทลายลงในพริบตาเดียว "บัญชีสำรองของบริษัทเครือข่าย... ฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติวงเงินเองกับมือ ทำไมสิทธิ์การบริหารถึงตกเป็นของเธอ..." "ก็เพราะว่าคำว่า 'ฉลาดแกมโกง' ของคุณ มันยังตื้นเขินเกินกว่าจะมองเห็นเกมยาวไงคะ" พริมาแย้มยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก เธอก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะประชุม ทิ้งระยะห่างระหว่างเธอกับคินน์เพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ลอยแตะจมูกชายหนุ่ม ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนจนมุม "จำตั๋วแถวหน้าสุดที่ฉันจองให้คุณดูฉากจบเมื่อวานนี้ไม่ได้แล้วเหรอคะ? ยินดีต้อนรับสู่กับดักของคนรวยนะคะ... และขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันซื้อหุ้นใหญ่ร้อยละ 51 ของบริษัทคุณไว้เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยง!" เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันดังขึ้นทั่วทั้งห้อง บรรดาผู้ถือหุ้นเก่าแก่ต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนก ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่มุมห้องถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจจนทำแก้วกาแฟคว่ำลงบนโต๊ะ น้ำตาลสีเข้มไหลนองเปรอะเปื้อนเอกสารลับ แต่ไม่มีใครสนใจไยดีเขาสักคน เพราะสายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้ามาที่คู่กัดสองคนที่กำลังยืนประจันหน้ากันราวกับไฟกับน้ำมัน คินน์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวและอับอายพุ่งพล่านขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขามีแต่เป็นฝ่ายควบคุมเกม เป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตคนอื่นด้วยเงินตราและอำนาจ ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าหักหน้าเขา กล้าทำลายความมั่นใจของเขาต่อหน้าผู้คนนับร้อยได้ขนาดนี้ และที่เจ็บใจที่สุด... คนๆ นั้นดันเป็นผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่คุณหนูเจ้าน้ำตาที่ไร้พิษสง! "เธอเล่นสกปรก พริมา..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "สกปรกเหรอคะ?" พริมาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ฟังดูเย้ยหยันเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ "กรุณาอย่าใช้คำว่าสกปรกกับกลยุทธ์ทางธุรกิจที่สะอาดหมดจดเลยนะคะ คุณคินน์... ในโลกของผู้ใหญ่ที่กุมอำนาจเงินตรา ใครมือยาวกว่า สาวได้สาวเอา ไม่ใช่เหรอคะ? หรือว่าพอเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเข้าหน่อย คุณคินน์ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับรับความจริงไม่ได้ซะแล้วล่ะคะ?" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งทำให้คินน์พูดไม่ออก เขาจ้องมองใบหน้าเรียบเนียนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้น หัวใจเต้นรำด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ... และแปลกประหลาดนัก ที่ลึกๆ ลงไปในอกข้างซ้าย มันกลับมีความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจแล่นพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้อ่อนแอและน่าสงสารเหมือนวันที่เขาพบเธอกลุ่มน้ำตาในห้องทำงานวันนั้น เธอเติบโต เธอแข็งแกร่ง และเธอดุร้ายยิ่งกว่าเสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเขาให้จมเขี้ยว "คิดเหรอว่าเกมมันจะจบแค่ตรงนี้..." คินน์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ถึงแม้จะเสียหน้า แต่นิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบายและรักความท้าทายของเขากลับไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้พริมามากขึ้น จนระยะห่างแทบจะไม่มีเหลือ นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "เธอคิดว่าซื้อหุ้นได้ครึ่งหนึ่งแล้วจะชนะฉันได้เหรอ พริมา? เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ" พริมาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดสบตาเขาตรงๆ แววตาสั่นระริกด้วยความท้าทาย "ด้วยความยินดีเลยค่ะ... ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า คุณคินน์ผู้หยิ่งผยอง จะมีปัญญาเอาตัวรอดจากหนี้สินสามพันล้านที่กำลังจะถูกอายัดบัญชีในอีก... สาม... สอง..." หญิงสาวแกล้งนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงหวานใส ขณะที่รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนมุมปาก ทันใดนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงนับสิบเครื่องในห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันราวกับนัดหมาย บรรดาบอร์ดบริหารและธันวาต่างรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ก่อนที่สีหน้าของแต่ละคนจะซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด ข้อความจากธนาคารกลางประกาศอายัดทรัพย์สินและวงเงินสำรองทั้งหมดของกลุ่มบริษัทอัครเดชโภคินชั่วคราว เนื่องจากพบความผิดปกติทางบัญชีและการฟอกเงิน! คินน์ชะงักงัน รอยยิ้มท้าทายบนใบหน้าหล่อเหลาแข็งค้างไปในทันที เขารีบควAโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมาเปิดดู หน้าจอแสดงผลแจ้งเตือนสถานะบัญชีหลักทั้งหมดเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความปฏิเสธการทำธุรกรรมทุกรูปแบบ *ระบบล่ม... วงเงินถูกระงับ...* "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าตั๋วแถวหน้าของคุณ จะไม่มีที่นั่งเหลือให้หายใจแล้วสินะคะ" พริมาโน้มตัวกระซิบเสียงหวานข้างใบหูของซีอีโอหนุ่ม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงเพลงขับกล่อม แต่เนื้อหากลับเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแหลละเอียด "ทีนี้... ใครกันแน่คะที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าร้องขอชีวิตจากฉัน?" ก่อนที่คินน์จะได้ทันเอ่ยปากโต้ตอบ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายชุดดำกลุ่มใหญ่เดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกับร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพริมาและคินน์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ พร้อมกับเอกสารคำสั่งศาลฉบับจริงที่ถูกชูขึ้นสูง "สวัสดีครับคุณคินน์... ทางเรามาตามคำสั่งศาล เพื่อยึดทรัพย์สินและอายัดตัวผู้บริหารสูงสุดในข้อหาทุจริตครับ" คินน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความช็อกตาค้างจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่พริมากลับยืนกอดอกอมยิ้มอย่างผู้ชนะอย่างแท้จริง ...ตอนที่ 5 กำลังรอตบหน้าคนอวดดีต่อในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ค่ะ ห้ามพลาดเด็ดขาดนะคะ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความแซ่บซี้ดกับไอศกรีมมินต์ช็อกนะคะ