สงครามน้ำลายกลางไซต์งาน

"แบบแปลนที่คุณถืออยู่นั่น ถ้ามันขัดหูขัดตาจนทนดูไม่ได้ ผมแนะนำให้เอาไปพับใส่ถุงกล้วยทอดกินซะนะครับ คุณรตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับกระแสร์น้ำนิ่งสนิท แต่กลับเชือดเฉือนความรู้สึกคนฟังให้แหลละเอียดได้ในประโยคเดียว กรณ์ป้องปากด้วยปลายนิ้วเรียวยาว พลางปรายตามองเอกสารการจัดวางพื้นที่ (Layout) ในมือของหญิงสาวด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด ความเงียบงันที่ค้างคามาจากวินาทีสบตาก่อนหน้าถูกฉีกกระชากด้วยคมมีดแห่งตรรกะสถาปัตยกรรม รตากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นเป็น The TENSION เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอยกมือขึ้นกอดอก แน่นเสียจนเนื้อผ้าสูทเข้ารูปแทบปริ "พูดจาแบบนี้หมายความว่ายังไงคะคุณกรณ์" รตาเน้นเสียงทีละคำ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ราวกับเสือสาวที่พร้อมตะปบเหยื่อ "ฉันเป็นผู้จัดการกองถ่ายนะ ฉันรู้ดีว่าทีมงานห้าสิบชีวิตต้องการพื้นที่ใช้สอยแบบไหน อุปกรณ์ไฟรางดอลลี่ กล้องเรดคอมโมโดะ หรือแม้กระทั่งมอนิเตอร์ออกกอง ถ้าทำตามแบบแคบ ๆ ของคุณ ทีมงานฉันคงต้องไปตั้งกองถ่ายกันกลางถนนใหญ่หน้าไซต์งานโน่นแหละ!" กรณ์ถอนหายใจยาวนานราวกับกำลังสนทนากับเด็กอนุบาลที่กำลังงอแงจะเอาของเล่น เขาขยับแว่นสายตาไร้กรอบบนสันจมูกคมสันเล็กน้อย กิริยานั้นช่างเยือกเย็นและยโสโอหังในสายตาของรตาเสียเหลือเกิน "คุณกำลังใช้ 'อารมณ์' ตัดสินใจบนพื้นที่ที่ถูกคำนวณด้วย 'หลักการทางวิศวกรรม' ครับ" กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้สักตัวยาว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงครึ่งหนึ่งในพริบตา "พื้นที่ตรงนี้ถูกดีไซน์ให้รับน้ำหนักและเป็นจุดหมุนโครงสร้างหลัก การที่คุณจะลากสายไฟระโยงระยาง หรือเอาเครนตัวยักษ์เข้ามาวางขวางทางเดินหนีไฟ มันไม่ใช่แค่เรื่องพ้นวิสัย แต่มันผิดกฎหมายควบคุมอาคารด้วยซ้ำ" "กฎหมาย? นี่คุณเอาตัวบทกฎหมายมาขู่ฉันเหรอ!" รตาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เธอยันมือลงกับขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าจนใบหน้าแทบจะชนกับแผงอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขา "กองถ่ายเราขออนุญาตใช้พื้นที่ถูกต้องตามกฎกระทรวงทุกประการค่ะคุณสถาปนิกผู้เคร่งครัด! สิ่งที่คุณควรทำคือการดีไซน์ 'ยืดหยุ่น' ไม่ใช่แข็งทื่อเป็นหินแกรนิตแบบนี้!" กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวกรณ์ลอยปะทะจมูกรตาในระยะประชิดนี้ มันไม่ใช่กลิ่นที่ฉุนเฉียว แต่เป็นกลิ่นสะอาดสะอ้านที่ให้ความรู้สึกกดดันและมีอำนาจอย่างประหลาด กรณ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานล้ำที่อยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาคมกริบของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่คาดคิด *ผู้หญิงคนนี้นี่... ดื้อรั้นเป็นบ้าเลย* กรณ์คิดในใจ พลางปราบความรู้สึกวูบไหวในอกด้วยการยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ "ถ้าผมยอมตามใจกองถ่ายคุณ พื้นที่ส่วนกลางตรงนี้จะกลายเป็นห้องเก็บของรก ๆ ที่ไม่มีความสุนทรีย์เอาเสียเลย ผมเป็นสถาปนิก งานของผมคือการสร้างความงามที่ใช้งานได้จริง ไม่ใช่สร้างโกดังเก็บของให้กองถ่ายละครเกรดบี" "นี่คุณว่าละครเราเกรดบีเหรอ!" รตาปี๊ดแตกทันที นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "ปากเสียแบบนี้ ชาตินี้หาแฟนไม่ได้แน่ ๆ ค่ะ!" "เรื่องแฟนไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ..." กรณ์ก้มหน้าลงมาจนกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนหัวใจของรตากระตุกวูบ "แต่ถ้างานดีไซน์ชิ้นนี้พังเพราะความเอาแต่ใจของคุณ... คนที่จะไม่ได้นอนคงไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณที่จะต้องมานั่งแก้แบบร้องไห้ข้ามคืนต่างหาก" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงปะทะระหว่างความเนี๊ยบขั้นสุดกับความสตรองไม่ยอมใครสร้างประกายไฟแลบแปล๊บในอากาศ รตารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธออย่างมีความหมายซ่อนเร้น ก่อนที่สงครามน้ำลายรอบใหม่จะระเบิดขึ้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ๆ ๆ!* "รตา! อยู่ข้างในหรือเปล่าคุณ แม่กองใหญ่โทรมาตามวุ่นแล้วนะ บอกว่าฝนทำท่าจะตก เดี๋ยวอุปกรณ์เปียก—เฮ้ย!" ประวัติศาสตร์และเสียงทุ้มกังวานของ 'ธีร์' ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงเพื่อนสนิทของรตา ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการผลักประตูเปิดผางอย่างถือวิสาสะ ธีร์ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ผู้หญิงของเขากำลังยืนประชิดตัวอยู่กับสถาปนิกหนุ่มสุดเนี๊ยบในระยะที่เรียกว่า 'อันตรายต่อหัวใจ' กรณ์ผละถอยหลังด้วยความรวดเร็ว ราวกับไฟฟ้าช็อต สีหน้าของเขากลับมาเรียบสนิทไร้อารมณ์เหมือนเดิมในเสี้ยววินาที รตารีบจัดปกเสื้อสูทของตัวเองแก้เก้อ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "มีอะไรเหรอธีร์" รตาถามเสียงห้วน กลบเกลื่อนความกระดากอาย ธีร์กวาดสายตามองสลับระหว่างเพื่อนสาวกับสถาปนิกหนุ่ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "เปล่า... แค่จะมาบอกว่า ทางกองถ่ายเพิ่งได้รับ 'จดหมายด่วน' จากสำนักงานใหญ่... และคนที่ส่งมา ยืนรออยู่ข้างล่างแล้ว" กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใคร?" ธีร์ยักไหล่ ยิ้มกริ่ม "คุณหญิงแม่ของคุณ... ที่บอกว่าจะมาตรวจไซต์งานด้วยตัวเองวันนี้ไงล่ะครับ" รตาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าสถาปนิกหนุ่มทันที ขณะที่สีหน้าของกรณ์... เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำอย่างเห็นได้ชัดในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ