กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

"ผมไม่ได้สั่ง" น้ำเสียงของรตาไม่ได้ดัง แต่มันหนักแน่นและราบเรียบพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวบริเวณโต๊ะทำงานชั่วคราวในกองถ่าย ซึ่งกำลังวุ่นวายด้วยเสียงจัดฉากและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมงาน... หยุดชะงักลงไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงไปยังแก้วกาแฟเย็นทรงสูงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธออย่างเหมาะเจาะ มันคืออเมริกาโน่เย็นที่หยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว บ่งบอกว่าเพิ่งซื้อมาใหม่ๆ และที่สำคัญ... มันคือเมล็ดกาแฟคั่วกลางค่อนไปทางเข้ม ยี่ห้อโปรดที่เธอชอบดื่มเพื่อปลุกพลังยามบ่าย ซึ่งเป็นรสชาติเฉพาะตัวที่คนทั่วไปในกองถ่ายนี้ไม่มีทางรู้รสนิยมปลีกย่อยแบบนี้แน่ นอกจากคนใกล้ชิดจริงๆ หรือ... คนที่แอบสังเกตเธอ รตาเงยหน้าขึ้น ช้าๆ สายตาคมกริบเคลื่อนจากแก้วกาแฟพลาสติกใส ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าคมสันของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนกอดอกทำเป็นมองไปทางอื่นอยู่ข้างเสาเหล็ก กรณ์เบือนหน้าหนีทันทีที่สบเข้ากับดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้น สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนพยายามกลั้นอารมณ์บางอย่าง ท่าทางกระอักกระอ่วนที่พยายามแสดงออกว่า 'ไม่ได้ใส่ใจ' นั้น ช่างดูตลกสิ้นดีในสายตาของคนรู้ทัน รตาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้าแหย่และความเหนือกว่า เธอยื่นมือเรียวไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นเฉียบของไอน้ำ "แปลกจัง..." รตาเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งลอยกึ่ง0จงใจ "ทั้งกองถ่ายนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันชอบกินอเมริกาโน่คั่วกลาง เมล็ดพันธุ์จากบราซิลผสมเอธิโอเปียแบบนี้... อ้อ ยกเว้นเสียแต่ว่า จะมีใครบางคนแถวนี้ แอบไปยืนสั่งแล้วทำเป็นเนียนซื้อมาวางไว้ โดยหวังว่าฉันจะซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพรากสินะคะ... อ๊ะ ขอโทษทีติดปาก พูดผิดครับ... จนน้ำตาไหลพรากสินะครับคุณสถาปนิก" ประโยคหลังเธอลากเสียงยาวด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เพื่อเหน็บแนมท่าทีมาดขรึมของอีกฝ่ายอย่างเจ็บแสบ กรณ์หันขวับกลับมามองทันที สีหน้าที่เคยเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำและแดงก่ำสลับกันอย่างน่าขัน ดวงตาคมดุฉายแววตื่นตระหนกชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาบึ้งตึงแล้วเชิดใส่ทันที "คุณเพ้อเจ้ออะไรของคุณ ผู้จัดการรตา" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดและดังกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "ผมเป็นสถาปนิก ออกแบบโครงสร้างตึกและควบคุมงานก่อสร้าง ไม่ได้มีหน้าที่มานั่งสืบความชอบเรื่องเครื่องดื่มบ้าบออะไรของคุณหรอกนะ แก้วนั่น... เอ่อ... น่าจะเป็นของทีมงานสักคนลืมวางไว้มากกว่า อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" "อ้อเหรอคะ?" รตาเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้เหนือกว่า เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' จนน้ำในแก้วกระฉอกเล็กน้อย "ทีมงานคนไหนเหรอคะที่บังเอิญรู้ว่าฉันแพ้นมวัวและไม่ชอบไซรัปแม้แต่หยดเดียว แถมยังรู้ด้วยว่าฉันชอบความเข้มระดับนี้พอดีเป๊ะ... หรือว่าทีมงานกองถ่ายนี้จะใจAจิตพิเศษ ถึงขั้นล่วงรู้ความลับทางรสชาติของฉันได้หมด?" กรณ์อ้าปากจะเถียง แต่ก็ต้องกลืนคำพูดตัวเองลงคอไปเมื่อเจอสายตาคาดคั้นที่เปี่ยมไปด้วยความรู้ทัน ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปขยับตัวอย่างอึดอัด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อซ่อนความประหม่า ความซึนเดระที่เจ้าตัวพยายามสร้างเป็นเกราะกำบังเริ่มแตกร้าวลงทีละน้อย เมื่อถูกสายตาคมกริบของหญิงสาวจู่โจมทีละสเต็ป "ผม... ผมก็แค่วานให้เด็กเดินไปซื้อให้ แล้วบังเอิญมันซื้อมาเกิน ก็แค่นั้น" กรณ์หาข้ออ้างด้วยน้ำเสียงที่เริ่มติดขัด ดวงตาหลบวูบไปมองกองอุปกรณ์ถ่ายภาพด้านหลังแทนที่จะสบตาเธอตรงๆ "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยรตา คนเขามีงานต้องทำตั้งเยอะแยะ ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" รตาหัวเราะในลำคออีกครั้ง เธอแกล้งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มช้าๆ จนกรณ์ต้องถอยหลังไปชนกับเสาเหล็กโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนรตาต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว "ปากบอกว่าไม่ใส่ใจ แต่หน้าตากับหูของคุณนี่... แดงแจ๋ยิ่งกว่ามะเขือเทศสุกเสียอีกนะ กรณ์" กรณ์สะดุ้งเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นจับใบหูตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปล่อยมือลงแล้วทำหน้าดุใส่กลบเกลื่อนความเขิน "ถอยไปห่างๆ เลยนะรตา คุณนี่มัน... น่ารำคาญชะมัด" กรณ์พยายามทำเสียงดุ ปากร้ายใส่เพื่อรักษาฟอร์ม แต่หัวใจข้างในกลับเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่ระเหิดความเย็นชาของเขาทิ้งไปจนหมดสิ้น ทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้เย่อหยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียการควบคุมตัวเอง รตาหยุดยืนห่างจากเขาแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่กำลังขึ้นสีระเรื่ออย่างนึกสนุก ผู้ชายปากแข็งคนนี้ เวลาเขินมักจะมีอาการแบบนี้สินะ... น่าแกล้งให้เข็ดจริงๆ "ถ้าฉันน่ารำคาญ แล้วใครกันนะที่ลงทุนเดินไปร้านกาแฟหัวมุมถนนแดดเปรี้ยงๆ เพื่อซื้ออเมริกาโน่แก้วนี้มาให้ฉัน?" รตาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมที่จงใจหยอกเย้า "ยอมรับมาเถอะน่า ว่าคุณเป็นห่วงฉันกลัวฉันไม่มีแรงทำงาน หรือว่า... หึงที่ฉันคุยกับผู้กำกับธีร์นานเกินไปกันแน่?" คำว่า 'หึง' พุ่งตรงเข้าเป้าอย่างจัง กรณ์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกจี้ใจดำ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดพีค และกรณ์กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่สั่นคลอนหัวใจ... "อ้าว! สถาปนิกกรณ์ ผู้จัดการรตา มายืนทำอะไรตรงเสาน่ะครับเนี่ย หน้าแดงเชียว... อากาศมันร้อน หรือว่ามีเรื่องอะไรให้เขินกันอยู่รึเปล่า?" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ 'ธีร์' ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงดังแทรกขึ้นมาทันที พร้อมกับร่างสูงที่เดินถือสคริปต์เข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รตาผละถอยหลังออกมาจากกรณ์ทันทีด้วยความรวดเร็ว ราวกับไฟฟ้าช็อต ขณะที่กรณ์หน้าเสียยิ่งกว่าเดิม สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ รตาหันไปมองหน้าผู้กำกับหนุ่มเพื่อนสนิทด้วยสายคาดโทษปนโล่งอกเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก กรณ์จ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัด คล้ายจะบอกว่า 'ฝากไว้ก่อนเถอะ' ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเลี่ยงหายเข้าไปในกองถ่ายทันที ทิ้งให้รตายืนอมยิ้มอยู่กับแก้วกาแฟที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะสารภาพ แต่หลักฐานมันฟ้องคาตา ทว่า... ในวินาทีที่รตากำลังจะหันไปคุยงานกับธีร์ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก และทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตาเดียว! *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ*