แปลนบ้านกับตารางกองถ่าย

เส้นสีน้ำเงินเข้มบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกลากทับด้วยปากกาเคมีสีแดงฉานจนเกิดรอยขาดเล็ก ๆ สะท้อนถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในใจของสถาปนิกหนุ่ม กรณ์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองตัวเลขและสัดส่วนโครงสร้างที่ถูกขีดฆ่าด้วยความไม่พอใจ นี่คือ "สตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์และโฆษณา" ที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตผ่านการคำนวณทางวิศวกรรมและการออกแบบเชิงพื้นที่อย่างแม่นยำทุกตารางมิลิเมตร แต่กระดาษแผ่นนี้กลับถูกนำมาวางตรงหน้าเขาพร้อมกับคำขอที่ชวนให้เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ๆ "คุณช่วยอธิบายเหตุผลที่สมเหตุสมผลให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงอยากทุบผนังกันเสียงฝั่งตะวันออกทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นกระจกพาโนรามาใสแจ๋วแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่วาบหวามด้วยกระแสความเย็นยะเยือก กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน รตา ผู้จัดการกองถ่ายสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและรั้นเป็นที่หนึ่งในวงการ เธอยังคงแต่งกายทะมัดทะแมงด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูป แววตาคมกริบคู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรังสีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเลยแม้แต่น้อย "เพราะมุมกล้องมันไม่ได้ค่ะ... เอ่อ หมายถึง มันไม่ตอบโจทย์การทำงานจริง" รตาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาดุ ๆ ของอีกฝ่ายที่หรี่มองอย่างจับผิด เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดคางน้อย ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ "คุณกรณ์เป็นสถาปนิกที่เก่งเรื่องโครงสร้าง ฉันยอมรับ แต่คุณไม่ใช่มนุษย์กองถ่ายที่ต้องวิ่งวุ่นหาแสงตอนตีห้า กระจกใสฝั่งนั้นจะช่วยให้ทีมไฟเซ็ตอัพได้ง่ายขึ้นสามเท่า และประหยัดเวลาขนย้ายอุปกรณ์ไปได้ครึ่งวัน" "เวลาครึ่งวันที่คุณว่า แลกมากับการพังทลายของระบบกันเสียงที่ผมใช้เวลาคำนวณโครงสร้างร่วมสองเดือนเนี่ยนะ?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณคิดว่างานออกแบบสถาปัตยกรรมมันเล่นขายของหรือไงครับ ถึงอยากจะรื้อจะทุบก็ตามอำเภอใจของผู้จัดการกองถ่ายที่คิดอะไรได้ตื้นเขินแบบนี้" "นี่! ฉันไม่ได้คิดตื้นเขินนะ!" รตาตบโต๊ะเบา ๆ ด้วยความเหลืออด ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ "ถ้าคุณยอมสละเวลาอันมีค่าออกจากห้องแอร์แล้วลองก้าวขาเข้าไปเหยียบกองถ่ายจริง ๆ สักวัน คุณจะรู้ว่าไอ้แปลนกระดาษเพอร์เฟกต์ระดับมิเชลินของคุณเนี่ย มันใช้งานจริงไม่ได้หรอกค่ะ!" ห้องทำงานเงียบก్రిบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับบรรยากาศที่คุุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ กรณ์ค่อย ๆ วางปากกาในมือลง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกrivกวาดมองสำรวจตั้งแต่ปลายผมรวบตึงจนถึงรองเท้าผ้าใบของอีกฝ่ายอย่างถือดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้อยากกระชากคอเสื้อสถาปนิกหนุ่มนัก "งั้นก็แสดงว่า... คุณไม่มีปัญญาจัดการบริหารพื้นที่ให้เข้ากับแปลนที่ผมออกแบบสินะครับ ถึงได้โยนความผิดให้งานโครงสร้าง" "คุณกรณ์!" รตาฟาดมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คราวนี้เธอไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ผู้จัดการกองถ่ายมืออาชีพอีกต่อไป เมื่อความอดทนที่มีต่อความซึนและปากร้ายระดับร้อยของสถาปนิกหนุ่มหมดลง "คุณนี่มัน... พูดไม่รู้เรื่องยิ่งกว่าอิฐมวลบล็อกที่ออกแบบเสียอีก! คนอะไร ทั้งเย็นชา ทั้งปากจัด หาความน่ารักไม่เจอเลยสักนิด!" "ผมไม่ได้ถูกสร้างมาให้ 'น่ารัก' สำหรับคุณครับ รตา" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนน่าโมโห เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรตาต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารโดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ รตากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนทอด เมื่อเงาของร่างสูงทาบทับลงมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกกักขัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์เฉพาะตัวของกรณ์ ลอยวนอยู่รอบตัวจนน่าเวียนหัว... หรืออาจจะเป็นเพราะหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวผิดจังหวะกันแน่ เธอก็ไม่อาจแน่ใจ "ถ้าคิดว่าเก่งนัก ก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยตัวเองดูสิครับ" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายบางอย่างที่ลึกล้ำและสั่นไหวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่รตาจะทันตั้งรับ "ผมให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้เช้า ถ้ายังหาทางออกไม่ได้... แปลนนี้จะยังคงเดิม และคุณต้องก้มหน้ารับสภาพไปซะ" รตาเงยหน้าสบตากับเขา ระยะประชิดนี้ทำให้เธอเห็นแพขนตาดกหนาและดวงตาคู่คมที่กำลังสะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจน ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าแปลกประหลาด แต่วิสัยของคนไม่ยอมคนอย่างเธอมีหรือจะยอมจำนน "แล้วถ้าฉันหาทางออกที่ลงตัวได้... โดยที่คุณไม่ต้องทุบผนัง และฉันไม่ต้องรื้อตารางกองถ่ายล่ะคะ?" รตาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างจงใจ ความท้าทายฉายชัดในแววตา "คุณต้องยอมทำตามเงื่อนไขของฉันบ้าง... สถาปนิกหน้านิ่ง" กรณ์นิ่งงันไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจของตัวเองเหลือเกิน เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธหรือท้าทายกลับไปตามนิสัย ทว่า— *ก๊อก ๆ ๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "กรณ์! รตา! อยู่กันครบพอดีเลย..." เสียงสดใสของ ธีร์ ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงเพื่อนสนิทของรตา ดังขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องเต็มฝ้าว และนั่นทำให้กรณ์ต้องผละถอยหลังออกห่างจากรตาทันที ราวกับมีกระแสไฟช็อตส하ย รตารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "มีอะไรของนาย ธีร์?" กรณ์ปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิท ขยับแววตาซ่อนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะไว้อย่างแนบเนียน ธีร์กวาดสายตามองเพื่อนสาวกับสถาปนิกหนุ่มสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะชูแท็บเล็ตในมือขึ้นสูง "พอดีเลย ฉันเพิ่งได้ไฟล์แปลนเซ็ตติ้งใหม่จากโปรดิวเซอร์ใหญ่... ดูเหมือนว่าพวกเธอสองคนไม่ต้องเถียงกันเรื่องทุบผนังแล้วล่ะ เพราะทางช่องสั่ง 'รื้อโปรเจกต์ทั้งหมด' ด่วนที่สุดตั้งแต่ตอนนี้เลย!" สมองของทั้งกรณ์และรตาชะงักกึกไปพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งในเสี้ยววินาทีนั้น โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินและความปั่นป่วนของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ