สายตาคนรอบข้าง

"ยอมรับมาเถอะน่าว่าคุณเข้าหาคุณอาคเนย์เพราะเงิน ค่าตัวโปรเจกต์นี้กับสถานะเด็กปั้นในบริษัทมันหอมหวานจนโอเมก้าจนๆ อย่างคุณปฏิเสธไม่ลงเลยใช่ไหมล่ะคะ?" เสียงหัวسเราะเยาะหยันที่ดังลอดออกมาจากกลุ่มพนักงานหญิงหน้าห้องประชุมใหญ่ ไม่ได้ทำให้คริษฐ์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยังคงยืนไขว่ห้างพิงกำแพงด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับไหวระริกด้วยเปลวเพลิงแห่งความกรุ่นโกรธ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ กับแฟ้มดีไซน์ในมือเป็นจังหวะเนิบนาบ เพื่อข่มกลั้นแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คริษฐ์ต้องเผชิญหน้ากับคำครหาทำนองนี้ ตั้งแต่วันที่อาคเนย์ประกาศกร้าวกลางที่ประชุมผู้บริหารว่าโปรเจกต์รีแบรนด์ดิ้งมูลค่าหลายร้อยล้านจะต้องผ่านมือ 'คริษฐ์' เพียงคนเดียว เสียงซุบซิบนินทาก็แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง ข่าวลือที่ว่าเขาใช้มารยาโอเมก้าเข้าหาท่านประธานหนุ่มผู้เย็นชาเพื่อแลกกับความก้าวหน้าและผลประโยชน์ก้อนโต กลายเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตในโรงอาหาร ไปจนถึงมุมชงกาแฟ "ถ้าการทำงานแลกมาด้วยเงินเดือนที่ฉันควรจะได้ตามความสามารถ มันเรียกว่าเห็นแก่เงิน..." คริษฐ์ปรายตามองคู่สนทนาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เฉียบคมราคารีดเร้นอากาศออกจากห้องโถง "แล้วการยืนนินทาคนอื่นลับหลังเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของตัวเอง... เขาเรียกว่าอะไรคะ? อิจฉาตาร้อนจนเนื้อเต้น หรือว่าสมองกลวงจนคิดอะไรสร้างสรรค์ไม่ออกกันแน่" "คุณ!" พนักงานหญิงคนเดิมหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเมื่อโดนตอกกลับอย่างเจ็บแสบ "ปากดีไปเถอะค่ะ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ วันที่ท่านประธานเบื่อคุณขึ้นมา... คุณก็จะ1เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าที่โดนเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ!" คริษฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับพวกมนุษย์เงินเดือนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการนินทาชาวบ้านให้เสียเวลา ดีไซน์เนอร์หนุ่มหมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปยังลิฟต์ส่วนตัว แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมใหญ่ก็เปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล อาคเนย์ก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รังสีอัลฟ่าระดับสูงที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจกดดันให้ทุกคนรอบบริเวณต้องก้มหน้าหลบสายตาโดยอัตโนมัติ ยกเว้นก็แต่... คริษฐ์ ที่ยังคงยืนกอดอกเชิดหน้าสบตากับเขาตรงๆ "มีปัญหาอะไรกันตรงนี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "เปล่าค่ะท่านประธาน..." พนักงานหญิงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มฝืนๆ ทันที "พวกเราแค่... กำลังคุยเรื่องงานกับคุณคริษฐ์กันอยู่ค่ะ พอดีเห็นว่างานรีแบรนด์รอบนี้คุณคริษฐ์ทุ่มเทเป็นพิเศษ... แบบว่า ทุ่มเทสุดตัวเลยล่ะค่ะ" เธอยังไม่วายเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงกระเงาะกระงอด คริษฐ์ส่งเสียง "หึ" ในลำคออย่างหมั่นไส้ เขารู้อยู่เต็มอกว่ายัยพวกนี้หมายถึงอะไร ทว่าก่อนที่เขาจะได้สวนกลับอะไร อาคเนย์กลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าโอบล้อมกายโปร่งเอาไว้ทันที เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบแต่เด็ดขาดจนทุกคนในที่นั้นต้องกลืนน้ำลายเหนียวคอ "งานของคริษฐ์จะออกมาเป็นอย่างไร ผมเป็นคนพิจารณาด้วยตัวเอง" อาคเนย์ปรายตามองพนักงานกลุ่มนั้นด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าเวลาในเวลางานเหลือเฟือจนเอามาใช้ซุบซิบเรื่องของคนอื่น ผมแนะนำให้ไปเคลียร์เอกสารกองโตบนโต๊ะของพวกคุณซะดีกว่า... ก่อนที่ผมจะพิจารณาปลดพวกคุณออกจากตำแหน่งด้วยข้อหาไม่มีประสิทธิภาพในการทำงาน" สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนต่างพากันสลายตัวแยกย้ายหนีหายไปจากบริเวณนั้นในพริบตาเดียว ราวกับกลัวว่ารัศมีอำนาจของท่านประธานจะแผดเผาพวกเขาให้เป็นจุล เมื่อความเงียบกลับคืนมา อาคเนย์จึงหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังคงยืนหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพยศอย่างเห็นได้ชัด มือหนายื่นออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียน ทว่าคริษฐ์กลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องมาทำเป็นใจดีหรอค่ะท่านประธาน..." คริษฐ์เอ่ยเสียงสะบัด ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย "คนเขาเม้าท์กันทั่วบริษัทแล้วว่าฉันมันคือโอเมก้าหน้าเงิน ที่เกาะบารมีคุณกินเพื่อความก้าวหน้า... คุณน่าจะภูมิใจนะคะที่มีเด็กปั้นราคาแพงขนาดนี้" อาคเนย์ชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ นัยน์ตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยกับคำพูดประชดประชันนั้น ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะคำนินทาของคนอื่น แต่เป็นเพราะแววตาตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของคนตรงหน้าต่างหาก "เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ, คริษฐ์?" อาคเนย์ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงขนาบข้างด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง กักขังโอเมก้าตัวแสบให้อยู่ในพื้นที่จำกัด คริษฐ์ใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดีเมื่อกลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าเข้มข้นโถมเข้าใส่จนสติแทบกระเจิง ทว่าริมฝีปากยังคงดื้อดึง "แล้วมันไม่ใช่หรือไงคะ? ทุกคนเห็นฉันได้โปรเจกต์ใหญ่ ได้ห้องทำงานส่วนตัว ได้รับอภิสิทธิ์สารพัดจากคุณ... ถ้าไม่เรียกว่าเด็กเส้น หรือเด็กเลี้ยงในคาถา จะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ" "เด็กเลี้ยง... งั้นเหรอ?" อาคเนย์ทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคออย่างน่าหมั่นไส้ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มใสจนคริษฐ์ต้องรีบเบือนหน้าหนี "ถอยไปนะ..." "ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยง..." อาคเนย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังจนคริษฐ์ต้องหยุดชะงัก "แต่ถ้าเธออยากได้สถานะที่ชัดเจนกว่านี้... ฉันก็พร้อมจะจดทะเบียนสมรสแล้วประกาศให้คนทั้งโลกรู้ไปเลยว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบริษัทนี้ตัวจริง" คริษฐ์เบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าอัลฟ่าจอมเจ้าเล่ห์ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ไม่มีเค้าลางของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย!" อาคเนย์ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วแกร่งไล้เบาๆ ที่คางมนอย่างถือวิสาสะ "ไม่ได้บ้า... และถ้าพวกมันยังกล้าพูดจาไม่เข้าหูเธออีก พรุ่งนี้ฉันจะย้ายโต๊ะทำงานของเธอมาไว้ในห้องประธานซะเลย จะได้ไม่มีใครกล้าครหาอะไรได้อีก" "นี่คุณจะบ้าอำนาจเกินไปแล้วนะ!" คริษฐ์โวยวายหน้าแดงก่ำ ผลอกว้างออกห่างสุดแรง ทว่าอาคเนย์กลับรวบเอวบางไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาและเคมีที่พุ่งทะยานจนขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ท่านประธานครับ... แขกคนสำคัญจากตระกูลคู่อริมาถึงแล้วครับ และเขา... ขอพบคุณคริษฐ์เป็นการส่วนตัวครับ" อาคเนย์ชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา Nัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของแขกผู้มาเยือน ส่วนคริษฐ์กลับหน้าซีดเผือดลงเมื่อหันไปสบตากับร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มเยาะอยู่หลังบานกระจกใส... คนที่เขาพยายามหนีหน้ามาตลอดชีวิต! กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงเลยนะคะ!