สัญญาถูกเปิดโปง

“ใครเป็นคนปล่อยคลิปเสียงนั่นลงในกรุ๊ปไลน์บริษัท!” เสียงตะคอกกึกก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของแผนกดีไซน์ คริษฐ์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู มือที่กำแฟลชไดรฟ์แน่นสั่นระริก สายตานับสิบคู่ของพนักงานในออฟฟิศต่างจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว บางคนซุบซิบ บางคนเบือนหน้าหนี แต่ที่บาดลึกที่สุดคือสายตาของเพื่อนร่วมงานที่เคยสนิทกัน กลับฉายแววสมเพชเวทนาอย่างปิดไม่มิด ข้อความในหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างอยู่บนโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่คือ ‘สัญญาจ้างวานเป็นคู่ควง’ ที่คริษฐ์เคยทำไว้กับอาคเนย์เพื่อแลกกับการประมูลงานโปรเจกต์ยักษ์ ลายเซ็นของเขาและท่านประธานหนุ่มปรากฏหราอยู่บนนั้น ราวกับตราประทับตราบาปที่ฉีกกระชากศักดิ์ศรีของโอเมก้าอย่างเขาจนไม่เหลือชิ้นดี “คริษฐ์... นายทำแบบนั้นจริงเหรอ?” หัวหน้าทีมดีไซน์ถามเสียงสั่น “ที่นายได้โปรเจกต์นี้มา เพราะนายเอาตัวเข้าแลก... ไม่ใช่ฝีมืออย่างที่นายป่าวประกาศงั้นเหรอ?” “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ!” คริษฐ์สวนกลับ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความแข็งกร้าว “เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว ผม...” “ส่วนตัวงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง คริษฐ์สะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงไอความร้อนจากฟีโรโมนอัลฟ่าชั้นสูงที่แผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องก้มหัวหลบ อาคเนย์ก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา อาคเนย์เดินมาหยุดอยู่ข้างกายคริษฐ์ ก่อนจะคว้าข้อมือคนตัวเล็กไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับจะประกาศให้รู้ว่าใครคือเจ้าของกรรมสิทธิ์ “สัญญาฉบับนั้นมันเป็นเรื่องของผมกับคริษฐ์” อาคเนย์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนอากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง “ใครที่เป็นคนปล่อยเรื่องนี้ออกมา... ผมให้เวลาสิบนาทีในการไปลาออกที่ฝ่ายบุคคล ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลและหมิ่นประมาท” “แต่นี่มันเรื่องจริงไม่ใช่เหรอครับท่านประธาน!” พนักงานชายคนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความอิจฉาที่ปะทุขึ้น “พวกเราแค่ไม่อยากให้บริษัทเสื่อมเสียเพราะความสัมพันธ์ที่ซื้อขายกันได้แบบนี้!” “ความสัมพันธ์?” อาคเนย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คริษฐ์ใจหายวูบ “พวกคุณคิดว่าคนอย่างผม จะเสียเวลาเอาศักดิ์ศรีมาแลกกับโอเมก้าที่ผมไม่ได้ให้ค่าเนี่ยนะ? ถ้าผมจะ ‘จ้าง’ ใครสักคน ผมคงไม่เลือกคนที่ผมต้องคอยตามเช็ดตามล้างความดื้อรั้นให้ทุกวันแบบนี้หรอก” คริษฐ์เงยหน้ามองคนข้างตัวด้วยความตกใจ คำพูดที่เหมือนจะปกป้องกลับกลายเป็นการทำร้ายความรู้สึกเขาให้พังทลายลงกว่าเดิม เขาคิดว่าอาคเนย์จะพูดแก้ต่างให้ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นคำดูถูกที่บาดลึกยิ่งกว่าความลับที่ถูกเปิดเผย “งั้นหมายความว่า... สัญญานั่นเป็นของจริงสินะคะท่านประธาน” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะเยาะ คริษฐ์สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอาคเนย์ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นทำให้ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว เขาหันไปเผชิญหน้ากับคนทั้งบริษัท พยายามยืดอกให้ตรงที่สุดแม้ขาทั้งสองข้างจะแทบยืนไม่ไหว “ใช่ครับ สัญญาเป็นของจริง” คริษฐ์ประกาศกร้าว เสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน “ผมรับงานนี้เพราะผมต้องการโอกาสในวิชาชีพของผม ส่วนที่เหลือ... เรื่องความสัมพันธ์ที่พวกคุณเอาไปปรุงแต่งกันสนุกปาก มันก็แค่เรื่องที่ผมกับท่านประธาน ‘ตกลง’ กันไว้ แต่ในเมื่อตอนนี้มันพังหมดแล้ว ผมก็ขอลาออกจากการเป็นคู่ควง... และลาออกจากบริษัทนี้ด้วยเช่นกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ อาคเนย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าต้นแขนคริษฐ์ไว้อีกครั้ง คราวนี้แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความสับสน “คริษฐ์ นายอย่าทำอะไรประชดประชัน” อาคเนย์กระซิบผ่านไรฟัน เสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้!” “จัดการ? ท่านประธานจัดการโดยการบอกว่าผมไม่มีค่าพอให้ท่านต้องลงทุนงั้นเหรอครับ?” คริษฐ์ย้อนถาม ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำใสสั่นไหวอย่างเจ็บปวด “ขอบคุณนะครับที่ช่วยย้ำเตือนให้ผมรู้ตัว ว่าอัลฟ่าที่อยู่สูงส่งอย่างท่าน ไม่เคยมองเห็นโอเมก้าในฐานะคนคนหนึ่งเลย” คริษฐ์สะบัดตัวออกเต็มแรงแล้ววิ่งฝ่าวงล้อมออกไป อาคเนย์ก้าวตามในทันที ทว่ากลับถูกผู้ช่วยส่วนตัวดึงแขนเอาไว้พร้อมกระซิบรายงานบางอย่างที่ทำให้ฝีเท้าของเขาสะดุดลง “ท่านครับ... มีสายด่วนจากคณะกรรมการบริหารเรื่องคลิปเสียงนี้ครับ เขาบอกว่าถ้าท่านไม่จัดการเคลียร์เรื่องนี้ให้จบภายในชั่วโมงนี้ หุ้นของบริษัทจะได้รับผลกระทบหนักแน่นอน” อาคเนย์หยุดนิ่งมองแผ่นหลังของคริษฐ์ที่ลับหายไปจากประตูลิฟต์ มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้นในใจพุ่งสูงขึ้นเมื่อนึกถึงตัวการที่ปล่อยคลิปนี้ แต่นั่นก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกปวดหนึบที่หน้าอกเมื่อเห็นแววตาแตกสลายของคนตัวเล็กเมื่อครู่ เขากำลังจะต้องเลือกระหว่างอำนาจที่เขาสร้างมากับชีวิต หรือความรักที่เขากำลังเริ่มตระหนักว่ามันสำคัญกว่าสิ่งใด ในขณะที่อาคเนย์กำลังตกอยู่ในวังวนของความตึงเครียด เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งภาพถ่าย ‘สัญญาฉบับเต็ม’ ที่มีเนื้อหาหน้าสุดท้ายซ่อนอยู่... หน้าสุดท้ายที่ระบุเงื่อนไขพิเศษที่เขาเองก็ลืมไปแล้วว่าเคยเขียนลงไป ‘หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำลายสัญญาด้วยการเปิดเผยความลับต่อสาธารณะ ฝ่ายนั้นจะต้องสูญเสียสิทธิ์ในการบริหารงานทั้งหมดและกลายเป็นคู่สัญญาของอีกฝ่ายไปตลอดกาล’ อาคเนย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่แนบมาด้วยใต้ภาพนั้น... *‘ดีใจด้วยนะอาคเนย์ เกมนี้คนเล่นไม่ใช่คุณคนเดียว... แล้วเราจะได้เห็นกันว่าใครกันแน่ที่เป็นเครื่องมือของใคร’* ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และทำไมถึงรู้เรื่องสัญญาที่ควรจะมีแค่เขากับคริษฐ์เท่านั้นที่รู้! กระต่ายพระจันทร์หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงเลยนะคะ!