แผนการง้อแบบคุณชาย

“คุณคิดว่าการส่งดอกไม้ช่อโตมาที่ออฟฟิศ แล้วแปะโพสต์อิทลายมือหวัดๆ ว่า ‘หายงอนได้แล้ว’ มันจะลบความงี่เง่าที่คุณทำไว้เมื่อวานได้จริงๆ เหรอคะคุณอาคเนย์” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดผาง คริษฐ์ในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองตรงไปยังร่างสูงสง่าของอัลฟ่าหนุ่มที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับไหววับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ อาคเนย์กวาดสายตามองไปรอบห้องกราฟิกดีไซน์ที่เต็มไปด้วยกระดาษสเกตช์และจอคอมพิวเตอร์เปิดค้างไว้ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างเพรียวบางของโอเมก้าตัวแสบที่ต่อให้ทำหน้าบึ้งตึงใส่แค่ไหน ก็ยังดึงดูดสายตาเขาได้เสมอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ผมไม่ได้หมายความว่าจะลบมันได้ด้วยดอกไม้ช่อเดียวหริษฐ์” อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับอีกฝ่ายลดลงเรื่อยๆ “แต่ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า… ผมไม่ชอบเวลาที่เราต้องคุยกันผ่านข้อความเสียงห้วนๆ หรือตอนที่คุณบล็อกเบอร์ผมติดต่อกันสามชั่วโมงเต็ม” “ก็สมควรโดนแล้วนี่คะ!” คริษฐ์เชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจางๆ จะทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ “คุณมันเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล คิดจะสั่งให้ผมยกเลิกโปรเจกต์กับทางฝั่งปารีสก็ทำดื้อๆ โดยไม่ปรึกษา วันนี้มาทำเป็นพูดดี… บอกไว้ก่อนนะคะว่าไม้ตายพวกนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก” อาคเนย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้โกรธท่าทีพยศเหมือนแมวป่าของอีกฝ่าย กลับกัน… มันคืองานศิลปะชั้นดีที่เขาอยากจะปราบให้ยอมจำนนด้วยความเต็มใจ ดวงตาคมกriv จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทาย “แล้วถ้าไม่ใช่ดอกไม้… คุณอยากได้วิธีไหนล่ะครับ ถึงจะยอมให้ผมพาไปทานมื้อเที่ยงดีๆ สักมื้อ” “ไม่ว่างค่ะ งานล้นมือ” คริษฐ์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย พร้อมหันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับว่าผู้ชายตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ แต่มีหรือที่คนอย่างอาคเนย์จะยอมแพ้ง่ายๆ ร่างสูงเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดด้านหลังในเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแรงเอื้อมผ่านไหล่ลาดไปทาบลงบนโต๊ะทำงานทั้งสองข้าง กักขังโอเมก้าหนุ่มไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นอายฟีโรโมนเข้มข้นขึ้นจนคริษฐ์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ร่างกายมันทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัญชาตญาณอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ ทั้งที่ปากยังคงแข็งกร้าว “ปล่อยนะคะ อาคเนย์! นี่มันที่ทำงาน คนอื่นมองอยู่!” คริษฐ์ตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ กลิ่นกายสะอาดเจือความเย้ายวนของอีกฝ่ายทำเอาสติที่ตั้งกำแพงไว้แทบพังทลาย “ให้มองไปสิครับ ผมมาง้อเมีย… ใครจะทำไม” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ปลายจมูกโด่งรั้นจงใจคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่นจนคริษฐ์ต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้และขัดเขิน “ใครเมียคุณ! พูดจาพล่อยๆ อีกแล้วนะ!” คริษฐ์พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของโอเมก้าหรือจะสู้แรงอัลฟ่า อาคเนย์กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พร้อมกับกดริมฝีปากลงบนลาดไหล่ผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือวิสาสะจนเจ้าของร่างสะดุ้งเฮือก “ปากแข็งจังนะครับ หริษฐ์… แต่หัวใจคุณเต้นแรงจนผมได้ยินหมดแล้วนะ” อาคเนย์กระซิบชิดริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอาย เขายอมผ่อนแรงลงนิดหน่อยเพื่อให้โอเมก้าหนุ่มได้หายใจ แต่ยังคงไม่ยอมถอยห่างไปไหน สายตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและคลั่งรักแบบที่ต่อให้เป็นคนใจแข็งแค่ไหนก็ต้องละลาย คริษฐ์หันมาสบตาคมคายที่เต็มไปด้วยความเวทนาแกมหยอกล้อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเคืองเรื่องเมื่อวานมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหมั่นไส้และความรู้สึกแปลกๆ ที่ตีรวนอยู่ในท้อง “ถ้าเลี้ยงไม่แพง… ฉันอาจจะยอมใจอ่อนก็ได้ค่ะ” สุดท้ายโอเมก้าปากเก่งก็ต้องยอมจำนนด้วยเงื่อนไขของตัวเอง มุมปากสวยกระตุกยิ้มบางๆ อย่างจำยอม อาคเนย์หัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ “ตามใจคุณเลยครับ อยากกินอะไร ร้านไหน หรืออยากให้ผมเปย์อะไรเป็นพิเศษ เชิญบัญชามาได้—ก๊อกๆๆ ขออนุญาตครับคุณคริษฐ์” เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของผู้ช่วยหนุ่มหน้าตาตื่นที่ผลั้วะประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต สีหน้าซีดเซียวและแววตาร้อนรนทำให้บรรยากาศหวานอมเปรี้ยวเมื่อครู่แตกกระเจิงในพริบตา “เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณคริษฐ์… ทางบอร์ดบริหารใหญ่เพิ่งส่งคำสั่งด่วนที่สุดมาแจ้งว่า หุ้นพาร์ทเนอร์ฝั่งปารีสถูกเทขายก้อนใหญ่ และคนที่กวาดซื้อหุ้นทั้งหมดไว้… คือคุณพ่อของคุณอาคเนย์ครับ!” ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักแบบมึนๆ ของคุณชายอาคเนย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!