ใครกันแน่ที่หวั่นไหว

“คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ อาคเนย์” น้ำเสียงของคริษฐ์ไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกระแทกกระทั้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งเรียบ ร่างเพรียวบางในชุดทำงานตัวเก่งกอดอกแน่น ดวงตากลมโตสีนิลจ้องตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ยืนกั้นขวางทางออกของห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศรอบตัวของพวกเขากำลังคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายฟีโรโมนที่ขับเคี่ยวกันอย่างเงียบเชียบ กลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นจัดของอัลฟ่าพยายามโอบล้อมกลิ่นวานิลลาเจือส้มอ่อนๆ ของโอเมก้าอย่างจงใจและเอาแต่ใจ อาคเนย์ไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะกระจกตัวยาว มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คราคาแพง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เกมอะไร ผมไม่ได้ว่างขนาดมานั่งเล่นเกมกับคุณหรอกนะ คริษฐ์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ที่ทำให้คนฟังรู้สึกหงุดหงิดจนปลายนิ้วชา “ไม่ได้ว่างเหรอ? ถ้าไม่ว่างแล้วโปรเจกต์รีแบรนด์ที่ถูกตีตกไปสามรอบ ทำไมจู่ๆ ถึงอนุมัติผ่านในเวลาห้านาทีแถมยังระบุชื่อทีมกราฟิกของผมเป็นผู้รับผิดชอบหลักคนเดียว ทั้งที่บริษัทคู่แข่งเสนอเรตราคาถูกกว่าเราตั้งครึ่ง?” คริษฐ์ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมเพื่อค้นหาคำตอบ “คุณจงใจดึงผมไว้... ทำไม?” อาคเนย์เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีทำเอาหัวใจของโอเมก้าหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่สบอารมณ์ ผู้ชายคนนี้อันตราย—อันตรายต่อความนิ่งสงบในใจเขาเสียยิ่งกว่าโปรเจกต์พันล้านเสียอีก “คุณคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยหรือเปล่า” อัลฟ่าหนุ่มขยับตัวเข้าหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนคริษฐ์ต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันจากฟีโรโมนที่เข้มข้นขึ้นทำให้แผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ “ผมเป็นนักธุรกิจ การลงทุนทุกอย่างต้องมีความคุ้มค่า และผมมองเห็นศักยภาพในตัวคุณ... หรือคุณคิดว่าตัวเองไม่มีดีพอ ถึงได้ร้อนรนจนต้องวิ่งมาคาดคั้นผมถึงในห้องนี้?” “ผมไม่ได้ร้อนรน!” คริษฐ์สวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนเคือง “ผมแค่เกลียดความไม่ชัดเจน และเกลียดพวกใช้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นมาปั่นหัวคนอื่นเล่น!” “ถ้าผมจะปั่นหัวใครสักคน...” อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์เปปเปอร์พัดผ่านแก้มเนียน เรียกความร้อนผ่าวให้แล่นพล่านไปทั่วร่างโดยที่คริษฐ์ไม่สามารถควบคุมต่อมฟีโรโมนของตัวเองได้ทัน “ผมคงไม่ใช้วิธีซื้อหุ้นบริษัทคู่แข่งแล้วเอามาโยนทิ้งเล่นหรอกนะ คริษฐ์... สิ่งที่ผมทำ ผมทำเพราะต้องการให้คุณอยู่ตรงนี้ ใกล้สายตาผมตรงนี้ แค่นั้นแหละเหตุผล” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งทำเอาคริษฐ์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อหูตัวเอง สมองที่เคยประมวลผลกราฟิกและงานดีไซน์ได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะ อาคเนย์... คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ไร้หัวใจ และบ้างานเป็นที่หนึ่งเนี่ยนะ กำลังพูดจาเอาแต่ใจแบบนี้ใส่เขา? ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคริษฐ์เองที่เต้นระรัวรากับกลองเพลในอก โอเมก้าหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น สมองพยายามเรียบเรียบเรียงคำพูดเพื่อโต้แย้งความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ทว่าริมฝีปากหยักลึกของอีกฝ่ายกลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบจะสัมผัสโดนมุมปากของเขาอยู่รำไร “ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือไง หืม?” เสียงกระซิบพร่าต่ำชวนสั่นสะท้านดังอยู่ชิดริมฝีปาก คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่น มือบางข้างหนึ่งยกขึ้นเตรียมผลักอกแกร่งออกห่างเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัยให้กับหัวใจตัวเอง แต่ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะทันได้สัมผัสโดนเสื้อเชิ้ตสีเข้มของอีกฝ่าย... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไร้การเกรงใจของเลขาฯ สาวคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก “ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางบอร์ดบริหารฝั่งคุณพ่อของคุณทราบเรื่องที่ท่านอนุมัติโปรเจกต์ให้คุณคริษฐ์แล้ว ตอนนี้พวกท่านกำลังเรียกประชุมด่วนที่ห้องประชุมใหญ่ และ... และพวกเขากำลังพาตัวผู้ถือหุ้นใหญ่คนอื่นมารุมซักฟอกคุณเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวค่ะ!” อาคเนย์ถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์คลั่งรักแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุดันในพริบตาเดียว เขายืดตัวตรงเต็มความสูง หันกลับไปมองเลขาฯ ด้วยแววตานิ่งสนิทก่อนจะเอاب์มือจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ ทว่าก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเดินออกไปจากห้อง เขากลับหันมามองคริษฐ์ที่ยังยืนพิงผนังด้วยแววตาที่อ่านความรู้สึกไม่ออก พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับลมหายใจสะดุดอีกครั้ง “อยู่ที่นี่รอผม... ไม่ว่าใครจะพูดอะไร อย่าเชื่อพวกมัน จนกว่าคุณจะได้ฟังคำตอบจากปากผมคนนี้” พูดจบ อาคเนย์ก็เดินสลัดสูทออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้คริษฐ์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกลิ่นฟีโรโมนเปปเปอร์มินต์ที่ยังคงหลงเหลืออบอวลในอากาศ พร้อมกับคำถามมากมายที่ตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ