ตัวแถมที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์เย็นยะเยือกของอัลฟ่าระดับสูง กำลังลอยวนเวียนอยู่รอบกายคริษฐ์ราวกับต้องการประกาศอาณาเขต ชายหนุ่มร่างโปร่งขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานกระจกใสของอาคเนย์ ดวงตากลมโตฉายแววพยศขณะจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ “คุณอาคเนย์ ถอยไปไกลๆ เลยนะคะ กลิ่นฟีโรโมนของคุณมันเริ่มจะรบกวนสมาธิในการทำงานของฉันแล้วค่ะ” คริษฐ์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่ซ่อนความสั่นไหวไว้เบื้องลึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลยามที่อัลฟ่าหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “รบกวนสมาธิเหรอครับ หรือว่าใจสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้กันแน่ คริษฐ์…” อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพราย แววตาคมกริบคู่นั้นฉายประกายความเจ้าเล่ห์และดุดันในเวลาเดียวกัน มือหนายื่นออกไปทาบลงบนกระจกใสเพื่อกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง เป็นท่าทางที่ทำเอาคนปากเก่งอย่างคริษฐ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงเพิ่งจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิดเพื่อกดดันให้อีกฝ่ายจนมุม ทว่าก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnเอ่ยประโยคยั่วเย้าใดออกมา เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คริษฐ์อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกแกร่งของอาคเนย์ให้ออกห่างทันที พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ใบเนียนสวยขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองปนความโล่งอกในเวลาเดียวกัน อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาสีเข้มหันขวับไปมองยังบานประตูกระจกฝ้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา “เข้ามา!” เสียงทุ้มตวาดกร้าวลอดไรฟัน สิ้นเสียงอนุญาต ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสไตล์อิตาลี ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบลูกครึ่งและเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนรับกับดวงตาสีอำพันสะดุดตา ทว่าสิ่งที่ทำให้คริษฐ์ชะงักงันคือกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาผสมมัสก์ที่ลอยอบอวลเข้ามาแทนที่กลิ่นสนซีดาร์เดิม “ว้าว ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณกับ ‘ว่าที่ภรรยา’ หรือเปล่าครับท่านประธานอาคเนย์” น้ำเสียงทุ้มหวานเอ่ยทักทายด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมกวาดมองคริษฐ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย โดยไม่เกรงกลัวรังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่าเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย คริษฐ์ขมวดคิ้วฉับ เมื่อครู่ไอ้บ้านี่เรียกเขาว่าอะไรนะ? ‘ว่าที่ภรรยา’ งั้นเหรอ? บ้าไปกันใหญ่แล้ว! “กรณ์ คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วเข้ามาห้องทำงานคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร” อาคเนย์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบจะจุดไฟติด ร่างสูงก้าวขวางหน้าคริษฐ์ไว้โดยสัญชาตญาณ ปิดบังร่างบางให้พ้นจากสายตาแพรวพราวของแขกผู้มาเยือน ผู้ชายที่ชื่อ ‘กรณ์’ หรือกรณ์ภัทร ทายาทธุรกิจนำเข้ารถยนต์รายใหญ่และเป็นคู่แข่งคนสำคัญของอาคเนย์ในโปรเจกต์ใหญ่ระดับประเทศ ยักไหล่อย่างไม่ยี่ห-ระ ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้กลางห้องทำงานราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง “โห ใจเย็นน่าท่านประธาน ผมแค่แวะมาส่งเอกสารสำคัญที่ ‘คุณปู่’ ของคุณฝากให้ผมช่วยเคลียร์แทนต่างหากล่ะครับ อีกอย่าง… ผมได้ข่าวว่าทางบริษัทของคุณกำลังร่วมมือกับดีไซเนอร์ฝีมือดีคนนี้อยู่ ผมก็เลยอยากจะแวะมาทำความรู้จักในฐานะ ‘เพื่อนบ้าน’ เสียหน่อย”กรณ์ภัทรปรายตามองคริษฐ์ด้วยรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ พร้อมกับส่งวิงค์ให้ทีหนึ่งอย่างหยอกล้อ คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาเกลียดที่สุดคือพวกผู้ชายเจ้าชู้ที่ชอบทำตัวรุ่มร่ามและคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เหนือคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นไอ้อาคเนย์จอมเผด็จการนี่ หรือไอ้ผู้ชายหน้าหล่อที่เพิ่งเดินเข้ามาหน้าด้านๆ คนนี้ก็ตาม “ถ้าหมดธุระแล้วก็เชิญออกไปครับ ห้องทำงานผมไม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ” อาคเนย์เสียงกร้าว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างง่ายดาย ยิ่งเห็นสายตาของกรณ์ภัทรที่มองคริษฐ์ เขากยิ่งอยากจะคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วโยนออกไปนอกตึกเสียให้พ้นๆ “ใจร้อนเป็นไฟเหมือนเดิมเลยนะอาคเนย์ สมแล้วที่เป็นอัลฟ่าเลือดร้อน” กรณ์ภัทรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาสบตากับคริษฐ์โดยตรง “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณคริษฐ์ ผมกรณ์ภัทรครับ หวังว่าเราคงจะมีโอกาสได้ร่วมงานกัน ‘นอกรอบ’ เร็วๆนี้นะครับ” คริษฐ์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายกลับไปทันที “เกรงว่าคงจะไม่มีโอกาสนั้นหรอกค่ะคุณกรณ์ภัทร เพราะฉันไม่มีนโยบายทำงานร่วมกับคนที่ไร้มารยาทและไม่เคารพความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น” คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่มๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของกรณ์ภัทรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาสีอำพันจะพราวระยับขึ้นด้วยความถูกใจ มากกว่าเดิมเสียอีก อาคเนย์แอบลอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อได้ยินคำตอบตอกกลับของคนตัวเล็ก ความขุ่นเคืองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูที่พุ่งขึ้นมาแทนที่ “ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ งั้นก็เชิญไสหัวออกไปได้แล้ว” อาคเนย์เอ่ยไล่ตรงๆ แบบไม่รักษามารยาททางธุรกิจแม้แต่น้อย กรณ์ภัทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจนัก เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อาคเนย์ทีหนึ่ง ก่อนจะหันมาโค้งตัวให้คริษฐ์เล็กน้อยเชิงอำลา “น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณคริษฐ์เข้าใจผมผิด แต่ไม่เป็นไรครับ คนเราทำความรู้จักกันได้ยาวๆ… แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่ครับ ท่านประธาน” ประโยคสุดท้ายถูกส่งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มที่มีเลศนัย ก่อนที่ร่างสูงของกรณ์ภัทรจะเดินผละออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข อาคเนย์หันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งด้วยความเร็วที่คริษฐ์ตั้งตัวไม่ทัน วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดติดกัน “ปล่อยนะคะ!” คริษฐ์ร้องประท้วงพร้อมกับใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ “อย่าไปมองไอ้หน้าหล่อนั่นแบบนั้นอีก” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความหึงหวงอย่างชัดเจนจนคนฟังถึงกับใจกระตุก “มันคิดจะเข้ามาป่วน… และฉันไม่ยอมให้มันแย่งอะไรไปจากฉันเด็ดขาด” คริษฐ์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนพูด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและสายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมายนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของอาคเนย์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ อาคเนย์สบถเบาๆ อย่างขัดใจ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอที่แสดงชื่อผู้โทรเข้า ดวงตาคมกริบก็หรี่แคบลงทันที ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันพอดี มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ส่งตรงมาจากชั้นใต้ดินของบริษัท… ภาพของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ กำลังก้าวเท้าเข้ามาในอาคารพร้อมกับรอยยิ้มปริศนา! กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ