หึงจนหน้ามืด

กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นที่ลอยอบอวลอยู่เต็มห้องประชุม VVIP ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าเกรงขามขึ้นเท่ากับสายตาคมกริบของประธานหนุ่มที่กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของกราฟิกดีไซน์เนอร์ประจำทีม “ผมคิดว่าโปรเจกต์รีแบรนด์คอนโดมิเนียมหรูโซนริมแม่น้ำ... เราคงไม่ต้องรบกวนให้ทางคุณกรณ์จากบริษัทพาร์ตเนอร์มานั่งตรวจงานถึงโต๊ะส่วนตัวของผมหรอกมั้งครับ คุณคริษฐ์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่กลับกดดันจนคนฟังแทบอยากจะกลอกตาขึ้นฟ้าให้ คริษฐ์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างนึก rale ความอดทนที่มีต่อท่านประธานจอมเผด็จการเริ่มร่อยหรอลงทุกที ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ อาคเนย์หาเรื่องเดินมาวนเวียนแถวโต๊ะทำงานของเขาไม่ต่ำกว่าสบรอบแล้ว และนี่คือจุดพีคเมื่อลูกค้าหนุ่มรูปหลชาดีกรีนักเรียนนอกอย่าง ‘กรณ์’ เดินเข้ามาเพื่อปรึกษาเรื่องโทนสี แต่วันนี้อัลฟ่าเจ้าถิ่นกลับทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของยิ่งกว่าเจ้าของบริษัทเสียอีก “นี่งานนะครับท่านประธาน คุณกรณ์เขาแค่จะดูตัวอย่างฟอนต์ที่ผมกำลังแก้ให้มันสอดคล้องกับกลุ่มเป้าหมายวัยทำงาน ไม่ได้จะมาขโมยคอมพิวเตอร์ผมกลับบ้านสักหน่อย” คริษฐ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นอย่างชัดเจนตามสไตล์โอเมก้าที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร กรณ์ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขินพลางส่งยิ้มเป็นมิตรให้คริษฐ์ “ไม่เป็นไรครับคุณคริษฐ์ ผมเข้าใจดี... บางทีท่านประธานอาจจะแค่ใส่ใจรายละเอียดงานทุกกระบวนการมั้งครับเนอะ” คำว่า ‘ใส่ใจ’ ของกรณ์ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งไปให้อาคเนย์แบบท้าทายเล็ก ๆ ในฐานะอัลฟ่าหนุ่มด้วยกัน กรณ์ย่อมดูออกว่าฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ที่ถูกปล่อยออกมาปะปนในอากาศรอบตัวคริษฐ์นั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความผ่อนคลาย แต่มันคือการประกาศอาณาเขตและอาการ ‘หึงจนหน้ามืด’ แบบไร้ความแนบเนียนใด ๆ ทั้งสิ้น อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันชัด ดวงตาคมกวาดมองไปที่มือของกรณ์ที่กำลังวางอยู่บนขอบโต๊ะทำงานใกล้กับแขนเรียวของคริษฐ์เกินความจำเป็น เพียงเสี้ยววินาทีร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังของคริษฐ์ มือหนาวางทับลงบนพนักพิงเก้าอี้ทำงานหมุน จนตัวของคริษฐ์ถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าพุ่งทะยานขึ้นจนคริษฐ์ต้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยความตกใจปนความรู้สึกร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ความใกล้ชิดที่ฉับพลันทำให้สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างหนาที่แผ่ซ่านเข้ามาครอบ “ผมคิดว่า... เวลาทำงานร่วมกัน ความเหมาะสมและระยะห่างเป็นเรื่องที่บริษัทเราให้ความสำคัญมากเป็นอันดับต้น ๆ นะครับ คุณกรณ์” อาคเนย์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ สายตาคมปลาบกวาดมองแขกผู้มาเยือนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจในปฏิกิริยาที่เกินเบอร์ของประธานหนุ่ม แต่เมื่อมองสลับไปยังใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ (หรือความเขินก็ไม่อาจทราบได้) ของคริษฐ์ กรณ์ก็ยกมือขึ้นยอมแพ้พร้อมรอยยิ้ม “โอ๊ะ... พอดีผมนึกขึ้นได้ว่ามีสายด่วนจากทางฝ่ายบริหารต้องรีบเคลียร์ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณคริษฐ์ ไว้เราค่อยคุยเรื่องฟอนต์กันใหม่พรุ่งนี้” กรณ์กล่าวตัดบทอย่างรู้สถานการณ์ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานทันทีทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวเหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ตึ้ง! ประชาสัมพันธ์ห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคริษฐ์ คริษฐ์สะบัดตัวหันกลับมาประจันหน้ากับคนที่โน้มตัวกักขังเขาไว้ ดวงตาคู่สวยลุกวาวด้วยความไม่พอใจ “นี่คุณอาคเนย์! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย? ไปไล่ลูกค้าแบบนั้นได้อย่างไร เสียมารยาทสิ้นดี!” “ผมไม่ได้เสียมารยาท... ผมแค่กำลังแสดงสิทธิ์ของผมในฐานะ...” อาคเนย์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาคมเข้มจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู “ในฐานะอะไรล่ะ? เจ้านายเหรอ? เจ้านายบ้าอะไรก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวและพื้นที่ส่วนบุคคลของพนักงานขนาดนี้ ถอยออกไปเลยนะ!” คริษฐ์ดันอกแกร่งเต็มแรง แต่มีหรือที่อัลฟ่าตัวโตจะขยับเขยื้อน เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นเป็นความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่งที่ชวนให้ใจสั่น “ในฐานะคนที่อยากจะตีคุณให้ลายสักวัน... ไปสนิทสนมอะไรกับมันนักหนา หึ? ยิ้มให้มันอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ทีกับผมนี่ทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ” เสียงทุ้มต่ำเอ็ดเบา ๆ อย่างคาดคั้น แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด คริษฐ์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคตัดพ้อเจือความหงุดหงิดนั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย แต่ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกับความคลั่งรักแบบไม่ลืมหูลืมตาของคนตรงหน้า “ใครยิ้มให้เขากัน... ผมก็แค่คุยเรื่องงานตามมารยาท คุณต่างหากที่คิดไปเองคนเดียว อาคเนย์ ปล่อยผมนะ ผมจะทำงานต่อ” คริษฐ์พยายามหลบสายตาคมกริบที่ราวกับจะกลืนกินเขาทั้งตัว ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเลื่อนจากพนักพิงเก้าอี้มาจับคางคายของคนตัวเล็กให้เงยขึ้นมารับสายตาของเขา บังคับให้โอเมก้าจอมพยศต้องสบตากับเขาตรง ๆ “คิดไปเองงั้นเหรอ... งั้นลองพิสูจน์ดูหน่อยไหม ว่าผมคิดไปเองจริง ๆ หรือเปล่า” นิ้วเรียวของอัลฟ่าเกลี่ยไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจหยอกเย้าทำให้คริษฐ์ขนลุกซู่ ร่างกายอ่อนยวบลงไปถนัดตาเมื่อฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์โอบล้อมเข้ามาโหมกระหน่ำราวกับจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้พังทลาย ในจังหวะที่ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ ริมฝีปากหยักลึกแทบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มของคริษฐ์อยู่รอมร่อ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต “คุณอาคเนย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางบอร์ดบริหารใหญ่จากสำนักงานใหญ่ที่ต่างประเทศบินมาถึงล็อบบี้แล้วค่ะ!” เสียงหวีดร้องของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังพุ่งถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที คริษฐ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้สองมือผลอกอกอาคเนย์ออกเต็มแรงจนร่างสูงผละออกไปอย่างเสียดาย อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ดวงตาคมหันไปมองหน้าประตูด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากไล่เลขาออกไป สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของบุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่ผ่านกรอบประตูกระจก ร่างสูงโปรغاتของใครบางคนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขา แต่นัยน์ตากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยกำลังยืนกอดอกมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน “อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณพี่ชายสินะครับ ถึงได้ทำหน้าตาเหมือนอยากจะกินหัวผมแบบนั้น” กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้ค่ะ