คุณชายจอมบงการ

“ผมไม่ทราบว่าคุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนชีวิตผมขนาดนี้ คุณอาคเนย์!” เสียงของคริษฐ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เคยเงียบเชียบ ร่างโปร่งบางของกราฟิกดีไซน์เนอร์หนุ่มยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่กำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาเรียวรีที่ปกติจะดูนิ่งเฉย บัดนี้กำลังสั่นไหวด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด อาคเนย์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาราบเรียบ หากแต่ซ่อนเร้นไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความกดดันที่แผ่ออกมาจนคนรอบข้างต้องหายใจลำบาก “สิทธิ์ในฐานะ ‘ผู้ถือหุ้นใหญ่’ ของบริษัทที่คุณทำงานอยู่ หรือสิทธิ์ในฐานะ ‘คน’ ที่คุณกำลังทำให้เสียชื่อเสียงด้วยการรับงานอิสระที่ดูไร้รสนิยมแบบนั้น เลือกเอาสักข้อสิครับ คริษฐ์” คำพูดเย็นชาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นเหมือนมีดโกนอาบน้ำผึ้ง คริษฐ์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง มันคือสัญญาว่าจ้างโปรเจกต์ใหม่ที่เขาเพิ่งตกลงทำกับเอเจนซี่ต่างชาติ แต่ตอนนี้มันถูกฉีกทิ้งโดยคำสั่งของคนตรงหน้าอย่างไม่มีชิ้นดี “ไร้รสนิยม? คุณเอาบรรทัดฐานอะไรมาตัดสินงานของผม” คริษฐ์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ร่างกายเขาสั่นเทาด้วยความโกรธที่เริ่มปะทุ “คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่ชอบมองทุกอย่างเป็นหมากในกระดาน คุณมองผมเป็นอะไร? เครื่องจักรผลิตงานกราฟิก หรือเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อที่คุณอยากจะบงการยังไงก็ได้?” อาคเนย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของสรีระระหว่างอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์กับโอเมก้าที่พยายามปกป้องตัวเองเริ่มบีบคั้นช่องว่างระหว่างทั้งสองให้เล็กลงเรื่อยๆ เขาก้าวเข้าหาคริษฐ์อย่างช้าๆ มั่นคง เหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “ผมมองคุณเป็น ‘คนของผม’ ” ประโยคนั้นทำให้คริษฐ์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นไม้สนหิมะที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นการคุกคามเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวร่างสูง อาคเนย์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของคริษฐ์ไว้แน่น ก่อนจะดึงให้ร่างบางขยับเข้ามาใกล้จนหน้าอกแทบจะชนกัน “คุณไม่ได้เป็นแค่กราฟิกดีไซน์เนอร์ในสังกัดผม คริษฐ์ อย่าลืมสิว่ารอยกัดที่คอคุณ...มันเป็นของใคร” คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เขาเกลียดจังหวะที่หัวใจตัวเองเริ่มทรยศด้วยการเต้นรัวแรงเพียงเพราะสัมผัสจากคนตรงหน้า มือที่พยายามจะผลัดดันแผงอกแกร่งออกกลับอ่อนแรงลงทุกที “รอยนั้น...มันก็แค่ความผิดพลาดที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังผมไว้ในกรงทองของคุณ อย่าได้เอามาอ้างเพื่อบงการชีวิตส่วนตัวของผมอีก!” “ความผิดพลาด?” อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขามักจะคอยแอบมองเวลาเจ้าตัวตั้งใจทำงาน “ถ้ามันคือความผิดพลาด ทำไมเวลาที่ผมเข้าใกล้ คุณถึงไม่เคยปฏิเสธมันได้จริงๆ สักครั้งล่ะ?” “...” คริษฐ์พูดไม่ออก เขาทำได้เพียงเบือนหน้าหนี แต่คนจอมบงการกลับเชยคางเขาขึ้นมาบังคับให้สบตา “จากนี้ไป งานทุกชิ้นที่คุณจะรับ ต้องผ่านการตรวจสอบจากผม ตารางเวลาชีวิตของคุณ...ผมจะเป็นคนจัดสรรเอง เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาเรียกร้องความสนใจจากคนของผมในเวลาที่ควรจะเป็นเวลาพัก” คริษฐ์อยากจะตะโกนด่าว่าอีกฝ่ายมันประสาท แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากโต้ตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของหญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสแบรนด์หรูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความนัย “ขอโทษนะคะคุณอาคเนย์ พอดีนิกกี้เพิ่งได้ยินข่าวเรื่องการควบรวมกิจการ เลยกะว่าจะมาปรึกษาเรื่องดีไซน์เนอร์ที่จะมาคุมโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองน่ะค่ะ...” หญิงสาวหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า มือที่เชยคางคริษฐ์ของอาคเนย์ยังไม่ยอมปล่อย และรอยยิ้มของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันทีที่สบตากับกราฟิกดีไซน์เนอร์หนุ่ม คริษฐ์ดึงสติกลับมาได้ เขาฉวยโอกาสสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของอาคเนย์ทันที ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาสองสามก้าว อาคเนย์มองดูมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมไว้เป็นประจำ “คุณนิชา... ผมไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่โดยไม่นัดหมาย” อาคเนย์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน นิชาหรี่ตามองคริษฐ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม “นิกกี้แค่เป็นห่วงบริษัทค่ะ เลยไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรที่ ‘เจริญหูเจริญตา’ ขนาดนี้ในห้องทำงานของคุณ” คริษฐ์รู้สึกถึงความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ เขาไม่อยากตกเป็นเบี้ยล่างในเกมธุรกิจของใครอีกแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป เสียงของอาคเนย์ก็หยุดเขาไว้ “คริษฐ์... อยู่ต่อ” อาคเนย์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เพราะตั้งแต่วันนี้ไป นิชาจะเป็นคู่หมั้นที่ผมกำลังจะประกาศอย่างเป็นทางการ และผมต้องการให้คุณ...เป็นคนออกแบบการ์ดงานแต่งงานของเราด้วยตัวเอง” คริษฐ์หยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตู หัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะความใกล้ชิดเมื่อครู่ กลับรู้สึกหนาวสั่นจนถึงขั้วหัวใจ ราวกับมีน้ำแข็งราดลงมากลางกระหม่อม เขาค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มที่ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจแม้แต่น้อย กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ