เช้านี้ไม่มีคำว่าสัญญา

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มจัดยังคงลอยวนเวียนอบอวลอยู่ในห้องนอนกว้าง โอบล้อมบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก คริษฐ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาไม่ใช่เพราะแสงแดดแยงตา แต่เป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดบริเวณเอวสอบที่ถูกแขนแกร่งพาดทับตรึงไว้ราวกับโซ่ตรวน ดวงตากลมโตกระพริบปริบเพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผงอกกว้างของอัลฟ่าหนุ่มที่อยู่ห่างเพียงคืบ ลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดอยู่บนเรือนผมทำให้คริษฐ์ต้องเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาได้ยิน เมื่อคืน... เหตุการณ์พาไปมากกว่าที่สมองอันปราดเปรื่องของเขาจะทันได้ยับยั้งชั่งใจ คริษฐ์พยายามขยับตัวช้าที่สุดเพื่อดึงตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่ทว่า... "จะไปไหนล่ะ หืม?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับแรงกระชับที่เอวซึ่งเพิ่มมากขึ้นจนร่างทั้งร่างแนบชิดติดกับแผงอกเปลือยเปล่า อาคเนย์ยังไม่ลืมตาเสียด้วยซ้ำ แต่กลับรู้ทันทุกการเคลื่อนไหวของโอเมก้าในอ้อมแขน "ปล่อยผมนะคุณอาคเนย์ แขนคุณหนักจะตายอยู่แล้ว" คริษฐ์เอ่ยเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองด้วยการเชิดหน้าขึ้น อัลฟ่าหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความแพรพราวและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ อาคเนย์จ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างนึกสนุก มือหนาเลื่อนขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้คริษฐ์ต้องปัดมือเขาทิ้งทันทีด้วยความหงุดหงิด "ตื่นมาก็พยศเลยนะ คริษฐ์" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคร่อมทับร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว "เมื่อคืน... คุณไม่ได้ปากเก่งแบบนี้นี่นา" "หยุดพูดเรื่องเมื่อคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คริษฐ์ตวาดแหว ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูเมื่อความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ เขานี่แหละที่เผลอไผลไปกับสัมผัสร้อนแรงของอัลฟ่าเอาแต่ใจคนนี้เอง "มันก็แค่... ความผิดพลาดทางอารมณ์ อย่ามาสำคัญตัวผิดว่าผมจะเก็บเอามาใส่ใจ" คำพูดตัดเยื่อใยแบบนั้นทำให้อาคเนย์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความรู้สึกบางอย่างที่วูบไหวในดวงตา "ความผิดพลาดเหรอ?" อาคเนย์ทวนคำ น้ำเสียงเริ่มกดต่ำลง "สำหรับคุณ... เรื่องระหว่างเรามันเป็นแค่ความผิดพลาดงั้นสิ" "ใช่! เช้านี้ไม่มีคำว่าสัญญาอะไรทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่ และถือว่าเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น คุณออกไปจากห้องผม—อ๊ะ!" คริษฐ์ยังพูดไม่ทันจบประโยค อาคเนย์ก็ก้มลงประกบจริมฝีปากลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อคืน แต่มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและเรียกร้อง จนโอเมก้าหนุ่มต้องระดมทุบแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นี้มีหรือจะสู้แรงของอัลฟ่าหนุ่มเลือดร้อนได้ เนิ่นนานกว่าอาคเนย์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้คริษฐ์หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกกระเพื่อมไหว ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนด้วยความโกรธเคือง "อย่ามาสั่งผม คริษฐ์" อาคเนย์กระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "คุณอาจจะคิดว่ามันไม่มีความหมาย แต่สำหรับผม... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหวั่นไหว และหวาดกลัวกับอิทธิพลที่ผู้ชายคนนี้มีต่อความรู้สึกของตนเอง บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกัน ทันใดนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะความตึงเครียด ตามด้วยเสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานประตู "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ เอกสารโปรเจกต์สำคัญถูกสลับ และตอนนี้ทางคู่ค้ากำลังรอคำชี้แจงอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ!" อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายอมผละร่างออกจากตัวคริษฐ์ช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องมองโอเมก้าปากเก่งไม่วางตา คริษฐ์รีบดึงผ้าห่มมาคลุมกายลุกขึ้นนั่งเตรียมจะต่อว่า แต่เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอาคเนย์บนโต๊ะหัวเตียงก็แผדเสียงดังขึ้นเสียก่อน หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้อัลฟ่าหนุ่มชะงักกึก สีหน้าเคร่งขรึมลงในพริบตาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร อาคเนย์กดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากคริษฐ์ที่กำลังนั่งกอดอกมองอยู่ "ว่าไง... แม่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกระต่ายพระจันทร์มาโดยตลอดนะคะ