คืนที่ลืมไม่ลง

“คุณจะบ้าหรือไงอาคเนย์! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงหอบหายใจเจือความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นเรดวูดเข้มข้นของอัลฟ่าหนุ่มกำลังแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก คริษฐ์พยายามดันแผงอกกว้างที่แนบชิดติดกับตัวเขาออกอย่างสุดแรง แต่ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งกลับรัดตรึงเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ดึงดัน ยื้อยุด และพ่ายแพ้ต่อพละกำลังที่เหนือกว่าในที่สุด ร่างของโอเมก้าหนุ่มถูกดันจนแผ่นหลังแนบสนิทไปกับกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่วินาทีนี้ทัศนียภาพภายนอกกลับไม่มีความหมายใดๆ เมื่อสติสัมปชัญญะทั้งหมดของคริษฐ์ถูกดึงดูดไว้ด้วยนัยน์ตาสีเข้มดั่งรัตติกาลของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจ “สัญญาในเอกสารระบุไว้ชัดเจนไม่ใช่เหรอครับ คริษฐ์… ว่าคุณต้องทำทุกอย่างเพื่อให้โปรเจกต์นี้ผ่าน” อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุก ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวอยู่ข้างแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “นั่นมันเรื่องงาน! เกี่ยวอะไรกับเรื่องบ้าๆ แบบนี้เล่า!” คริษฐ์ตวัดเสียงใส่ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในใจจะเริ่มสั่นไหวกับสัมผัสแนบชิดที่เกินเลยขอบเขตของคู่ค้าทางธุรกิจไปไกลลิบลิ่วแล้วก็ตาม “แล้วใครเป็นคนบอกว่าผมแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกล่ะครับ” ปลายนิ้วอุ่นจัดของอาคเนย์ไล้เกลี่ยกรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างกาย คริษฐ์สะดุ้งเฮือก เผลอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่ออีกฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น บ้าจริง… ทำไมกลิ่นฟีโรโมนของหมอนี่ถึงได้มีอิทธิพลกับต่อมรับกลิ่นของเขาขนาดนี้ คริษฐ์เม้มปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่มองมาคล้ายจะกินเลือดกินเนื้อ แต่มีหรือที่อัลฟ่าเลือดร้อนอย่างอาคเนย์จะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาตรึงคางมนไว้บังคับให้หันกลับมาสบตา ประกายตาของท่านประธานหนุ่มในยามนี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่ใครๆ ในบริษัทเคยเห็นเลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ “ปากเก่งนักนะ… แต่ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะ หื้ม?” น้ำเสียงเย้าแหย่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก อาคเนย์จงใจโน้มใบลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดที่บัดนี้แดงก่ำลามไปถึงต้นคอ “ไหนบอกผมซิ ว่าผมควรจะลงโทษโอเมก้าปากดีคนนี้ยังไงดี ถึงจะทำให้จำฝังใจว่าอย่ามาลองดีกับผมอีก” “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผมนะ อาคเนย์! ถ้าขืนคุณยังไม่—” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงโต้เถียงอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่แค่การสัมผัสเพื่อสั่งสอน แต่มันคือการบุกรุกที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและสิทธิ์ขาดที่อาคเนย์จงใจประกาศก้อง คริษฐ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดอะไรไม่ออก สัมผัสนุ่มลึกแต่หนักแน่นที่อีกฝ่ายมอบให้ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นไว้พังทลายลงในพริบตา กลิ่นเรดวูดหอมกรุ่นโอบล้อมรอบตัวราวกับกรงขังอันอบอุ่นที่เขาไม่สามารถดิ้นหลุดไปไหนได้ จากทีแรกที่ขัดขืนและทุบตีแผงอกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เรียวแรงน้อยนิดกลับค่อยๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย สัญชาตญาณดิบของโอเมก้าตื่นตัวรับสัมผัสอันวาบหวามที่ถูกปลุกปั่นอย่างรู้จังหวะ มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ยอมจำนนต่อรสจูบที่ลึกซึ้งและดึงดูดใจจนน่ากลัว อาคเนย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้ร่างบางได้ตักตวงอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากบวมเจ่อและพวงแก้มแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นเบาๆ อย่างทะนุถนอมในแบบที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน “ทีนี้… ยังจะกล้าเถียงผมอีกไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปาก แววตาไหวระริกไปด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด คริษฐ์หอบหายใจถี่กระชั้น ใบ้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด เขากัดริมฝีปากล่างที่ยังคงหลงเหลือความชาหนึบ หลบสายตาวาววับคู่นั้นด้วยความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนตั้งรับไม่ทัน ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวแปลกประหลาดที่เกาะกุมหัวใจ “คุณมัน… เอาแต่ใจที่สุด…” เสียงพึมพำลอดไรฟันเบาหวิว ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อกร อาคเนย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ เขาเตรียมจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบซ้ำอีกครั้งเพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นกั้นทุกอย่างในค่ำคืนนี้ *แกร๊ก—!* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับบานประตูไม้เนื้อดีที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือนร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ “ท่านประธานครับ เรื่องเอกสารสัญญาฉบับใหม่ที่ต้องเซ็นด่วน คริษฐ์… นายมาทำอะไรอยู่ในห้องนี้?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกระต่ายพระจันทร์มาโดยตลอดนะคะ