กลิ่นฟีโรโมนที่คุมไม่อยู่

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามซึ่งยืนนิ่งค้างอยู่ตรงกรอบประตูกระจกฝ้าของห้องทำงาน ประตูกระจกที่ไม่ได้ลงกลอนสนิทดีเผยให้เห็นเงาร่างโปร่งบางที่คุ้นตาเกินกว่าจะยอมรับความจริง คริษฐ์เบิกตากว้างจนแทบถลน ลมหายใจที่หอบกระชั้นจากพิษไข้โอเมก้าฮีทติดขัดอยู่ในลำคอทันที สมองที่กำลังตื้อตันด้วยคลื่นฟีโรโมนปั่นป่วนกลับถูกกระชากให้ตื่นเต็มตาด้วยความตกใจสุดขีด "คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไง" คริษฐ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะปฏิกิริยาต่อต้านจากสัญชาตญาณดิบที่กำลังตีรวนอย่างหนัก อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหุดอย่างปิดไม่มิดเมื่อถูกขัดจังหวะในสถานการณ์วิกฤต อัลฟ่าหนุ่มหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาร้ายกาจพอๆ กับอุณหภูมิความดันในห้องที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายความเป็นเจ้าของและคุกามะของอัลฟ่าพยายามแผ่ขยายเพื่อกดดันบรรยากาศรอบตัว แต่ทว่า... มันกลับไปกระตุ้นต่อมรับกลิ่นของคริษฐ์เข้าอย่างจังจนร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรม "คริษฐ์!" อาคเนย์สบถเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยความร้อนรุ่มทันที โดยไม่สนใจสายตาอึ้งงันของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเลยแม้แต่น้อย มือหนาคว้าจับไหล่ลาดที่ร้อนดั่งไฟลวก สัมผัสได้ถึงความบางเบาและแรงสั่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้า อาคเนย์ขบกรามแน่น กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาเจือกลิ่นดอกไม้ป่าที่หวานเลี่ยนจนน่าเวียนหัวกำลังฟุ้งกระจายออกมาจากตัวของคนตรงหน้าอย่างไร้การควบคุม มันคือกลิ่นของโอเมก้าที่เข้าสู่ช่วงฮีทกะทันหัน—ภาวะที่อันตรายที่สุดหากไม่มีตัวระงับ หรือ... ไม่มีอัลฟ่าสักคนที่พร้อมจะเข้ามารับภาระความต้องการนี้ "ปล่อย... ออกไปนะคุณอาคเนย์" คริษฐ์พยายามผลักอกแกร่งออกด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด มือเรียวปัดป่ายสะเปะสะปะด้วยความทรมาน หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยจนผมเปียกลู่แนบแก้ม ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้น ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางน่าอายที่จ่ออยู่ริมฝีปาก "อย่าดื้อได้ไหมวะ!" อาคเนย์ตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ดวงตาคมดุฉายแววกังวลลึกๆ ที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ สัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าเลือดร้อนกำลังคำรามก้องในอกเมื่อกลิ่นฟีโรโมนยั่วยวนนั้นแทบจะทำให้เขาขาดสติ เขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ คริษฐ์อาจช็อกหมดสติไปหรือตกเป็นเหยื่อของสัญชาตญาณตัวเองจนอันตราย ผู้มาใหม่ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงประตูก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน "นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมคุณคริษฐ์ถึง..." "อย่าเข้ามา!" อาคเนย์ตวัดสายตาดุดันกลับไปมองพร้อมกับแผ่รังสีคุกคามข่มขวัญจนอีกฝ่ายต้องชะงักฝีเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงจากฟีโรโมนอัลฟ่า ก็ไสหัวออกไปแล้วไปหยีบยาสลายฮีทสำรองที่ห้องพยาบาลมาซะ!" "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่! ออกไป!" อาคเนย์คำรามลั่น ประตูกระจกถูกกระแทกปิดสนิทด้วยแรงลมที่สะบัดตามอารมณ์ดิบเถื่อนของอัลฟ่าหนุ่ม ในห้องทำงานที่เงียบสงบและปิดตาย เหลือเพียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนสองคน อาคเนย์หันกลับมามองโอเมก้าตัวแสบที่ตอนนี้กำลังขดตัวงอเข้าหากันบนพื้นพรม ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียน คริษฐ์กัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ความพยายามที่จะรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายกำลังพังทลายลงต่อหน้าอัลฟ่าที่เขาเกลียดนักหนา "ฮื่อ... มันร้อน..." เสียงหวานหลุดครางออกมาเบาหวิวอย่างน่าเวทนา ร่างบางขยับเข้าหาความเย็นจากตัวของอาคเนย์โดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณของโอเมก้าสั่งให้โหยหาไออุ่นและกลิ่นอายอันแข็งแกร่งเพื่อบรรเทาความทรมาน คริษฐ์ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของอัลฟ่าหนุ่ม สูดดมกลิ่นไม้หอมเย็นที่ช่วยดับกระหายความร้อนรุ่มในกายได้อย่างน่าประหลาด อาคเนย์สะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่เบียดชิดเข้ามา มือหนายกขึ้นค้างกลางอากาศชั่วขณะด้วยความลังเล ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันวุ่นวายในหัว สมองบอกให้เขาผลักอีกฝ่ายออกแล้วเรียกแพทย์สนามมาจัดการ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อความหอมหวานนั้นเย้ายวนเกินกว่าที่อัลฟ่าเลือดร้อนคนนี้จะต้านทานไหว "นายมัน... บ้าที่สุด..." คริษฐ์พึมพำเสียงพร่า มือเรียวขยุ้มเสื้อเชิ้ตของอาคเนย์จนยับยู่ยี่ ดวงตาสดใสในยามปกติฉายแววเว้าวอนอย่างที่ไม่มีทางได้เห็นในยามปกติ อาคเนย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกอดกุมร่างที่กำลังสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน ความอดทนที่สั่งสมมานานกำลังพังทลายลงทีละน้อยเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของคริษฐ์เฉียดผ่านต้นคอของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ "ฉันเตือนนายแล้วนะ... คริษฐ์" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนแทบฟังไม่ศัพท์ อาคเนย์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะตัดสินใจรวบร่างบางขึ้นแนบอกอย่างเด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีที่อาคเนย์กำลังจะอุ้มคริษฐ์เดินไปยังโซฟาด้านในห้อง เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและรุนแรงดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังทะลุเข้ามาด้วยความร้อนรน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คุณปู่ของคุณกำลังมาที่นี่!" อาคเนย์ชะงักกึก สีหน้าเคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นความระ1-2 ระดับในเสี้ยววินาที ขณะที่คริษฐ์เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจซ้ำซ้อนเมื่อรู้ว่าใครกำลังจะก้าวเข้ามาในห้องนี้! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกระต่ายพระจันทร์มาโดยตลอดนะคะ