บททดสอบแรก

กลิ่นอายจางๆ ของฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตผสมกลิ่นฝนแรกในฤดูร้อน กำลังลอยอบอวลอยู่หลังบานประตูห้องจัดเลี้ยงวีไอพี แม้ว่าระบบปรับอากาศอัจฉริยะจะพยายามกรองอากาศให้บริสุทธิ์เพียงใด แต่สำหรับโอเมก้าสายเลือดใหม่อย่างคริษฐ์แล้ว สัญชาตญาณดิบภายในร่างกายกลับตื่นตัวและส่งเสียงร้องเตือนภัยเสียยิ่งกว่าเสียงระฆังเตือนอัคคีภัยเสียอีก นิ้วเรียวสวยในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษสีเทาชาร์โคลเคาะลงบนแก้วทรงสูงที่มีแชมเปญสีอำพันกระเพื่อมไหวตามจังหวะชีพจร ดวงตากลมโตคมกริบกวาดตามองกลุ่มนักธุรกิจไฮโซที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ความสนใจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่วงสนทนาปลอมเปลือกพวกนั้นเลย... มันถูกดึงดูดไว้ด้วยซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่ถูกวางทับด้วยแก้วไวน์ราคาแพงตรงมุมโต๊ะ ซองพัสดุตีตราประทับลับสุดยอด... และชื่อผู้ส่งที่ประทับอยู่บนนั้นคือรอยแผลเป็นในอดีตที่คริษฐ์เพียรพยายามจะขุดกลบฝังดินมาตลอดสามปี "เหม่ออะไรอยู่ล่ะคุณกราฟิกดีไซน์... หรือว่ากำลังคิดว่าตัวเองไม่มีปัญญาเคลียร์งานชิ้นนี้จนต้องวิ่งหนีกลับไปซุกตัวใต้กระโปรงของใครดี?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นอัลฟ่าเพียวๆ ที่พุ่งเข้าโอบล้อมกายโดยไม่ต้องได้รับอนุญาต คริษฐ์ไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ เขาก็รู้ดีว่าเป็นใคร อาคเนย์... ท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้าย เย็นชา และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่สถานะระหว่างเขาสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่า 'คู่กัด' ที่โชคชะตา (หรืออาจจะเป็นนรก) กลั่นแกล้งให้ต้องมาติดแหง็กทำงานร่วมกันในโปรเจกต์หมื่นล้านนี้ คริษฐ์ค่อยๆ หันกลับมา สบดวงตาสีเข้มดั่งรัตติกาลของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่รู้ดีว่ามันทำให้อัลฟ่าหนุ่มหงุดหงิดจนสันกรามกระตุกได้ทุกครั้ง "ถ้าสมองของคุณยังมีเซลล์ประสานงานมากพอที่จะคิดได้มากกว่าเรื่องบลัฟคนอื่น อาคเนย์... คุณควรจะเอาเวลาไปตรวจเช็คความเรียบร้อยของเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวเองซะก่อนจะมาเดินเห่าหอนแถวนี้" คริษฐ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทขยับเข้าประชิดจนคริษฐ์ต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นความเร้าใจที่กดทับต่อมฟีโรโมนของโอเมก้าให้สั่นระริก มือหนายื่นผ่านไหล่บางไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูด้วยท่าทางสบายๆ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "อ๋อ... หมายถึงไอ้นี่เหรอ?" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันชัดเจน "พัสดุจาก 'ตระกูลเดิม' ของคุณ... ดูท่าทางคุณจะตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่เลยนะ คริษฐ์ กลัวว่าความลับที่ว่าคุณหนูตระกูลใหญ่หนีออกจากบ้านมาเป็นลูกจ้างต้อยๆ จะหลุดรอดออกไปให้คนอื่นเขานินทาเล่นหรือไง" คำพูดที่จี้ใจดำทำเอาคริษฐ์หน้าชาไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธ มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอาคเนย์เพื่อจะแย่งซองเอกสารนั้นกลับคืนมา แต่ความเร็วของอัลฟ่ามีมากกว่า อาคเนย์ยกซองนั้นขึ้นสูงเหนือศีรษะ ทำให้ร่างบางที่พยายามเอื้อมมือคว้าต้องแนบชิดติดกับอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวของคริษฐ์—กลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นดอกส้มอ่อนๆ—ตีเข้าจมูกของอาคเนย์อย่างจัง อัลฟ่าหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบกับดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะ ระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้กันจนเกินพอดีทำให้เสียงรอบข้างในงานเลี้ยงราวกับถูกปิดสวิตช์ลงชั่วขณะ หัวใจของคริษฐ์เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วไปตามผิวหนังเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านทะลุกระโปรงสูท "ปล่อยนะ อาคเนย์!" คริษฐ์กระซิบลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของโอเมก้ามีหรือจะสู้แรงของอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ได้ "ถ้าฉันไม่ปล่อย... คุณจะทำไม?" อาคเนย์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำลงจนน่ากลัว ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน "หืม? ปากเก่งนักนะคริษฐ์ แต่พอเจอเรื่องของครอบครัวทีไร คุณก็เป็นได้แค่ลูกแมวตื่นตูมทุกที" "คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน!" คริษฐ์ตวัดสายตากลับมามองอย่างดุดัน แม้ริมฝีปากบางจะเม้มแน่นด้วยความคับแค้นใจ "ส่งเอกสารนั้นคืนมาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นเราได้เห็นดีกันแน่" อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย นิ้วเรียวยาวกำลังจะฉีกซองเอกสารลับนั้นออกเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่างที่เขาเองก็สงสัยมานาน แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงเหวี่ยงทำให้บานประตูกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกใจของแขกเหรื่อในงาน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังใจกลางวงสนทนา "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะเวลาสวีท... แต่ดูเหมือนว่า 'เจ้าของที่แท้จริง' ของซองเอกสารนั้น เขาเดินทางมาทวงคืนด้วยตัวเองแล้วนะครับ ท่านประธานอาคเนย์" อาคเนย์ชะงักมือที่กำลังจะฉีกซอง คริษฐ์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองข้ามไหล่ของอัลฟ่าหนุ่มไปเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน—ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเงาในกระจก! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้ด้วยนะคะ!