กฎเหล็ก 3 ข้อ

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นเจือความเย็นยะเยือกของป่าสนยังคงลอยวนเวียนอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้าง สัมผัสนั้นกดทับสติสัมปชัญญะของคริษฐ์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด ดวงตากลมโตสีนิลจ้องมองร่างสูงสง่าของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธและหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ คนๆ นั้น... อดีตคู่หมั้นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ผู้กุมความลับอันดำมืดในอดีตของเขาไว้ คนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและสาดคำพูดเย็นชาใส่หน้าในวันที่ประกาศถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะประธานบริษัทคนใหม่ผู้ทรงอำนาจ และเป็นคนที่เขากำลังจะต้องเซ็นสัญญาทำงานร่วมด้วยเพื่อแลกกับการปิดปากเงียบเรื่องคดีความในอดีต เอกสารฉบับหนาวางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงปลายนิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้อึดอัด ก่อนที่อาคเนย์จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนน่าหมั่นไส้ "คิดนานเกินสามวินาที แปลว่าคุณกำลังหาทางเบี้ยวสัญญา... คริษฐ์" โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น เขายืดตัวขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเป็นอันขาด ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันอย่างท้าทายตามสไตล์ "ใครจะกล้าเบี้ยวท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลกันล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง 'ค่ะ' ต่างหาก พอดีอินกับอำนาจมืดของคุณจนเผลอพูดภาษาคนธรรมดาไม่เป็น" คริษฐ์จงใจประชดด้วยการเปลี่ยนสรรพนามกระแทกกระทั้น อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแบบอัลฟ่าแผ่ซ่านออกมาจนขนลุกซู่ แต่แทนที่จะโกรธ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานอย่างน่าประหลาด เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวโอบล้อมร่างของคริษฐ์ไว้ราวกับกรงขัง "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ดี ฉันชอบคนพยศ ยิ่งพยศเวลาสยบมันถึงจะน่าสนุก" อาคเนย์กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู จนคริษฐ์ต้องรีบถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อผิวแก้มเกือบจะเฉียดโดนปลายจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่าย "ถอยไปไกลๆ เลยนะอาคเนย์! อย่ามาฉวยโอกาสในพื้นที่ทำงาน" คริษฐ์ชี้หน้าคาดโทษ พยายามตวัดสายตาดุใส่เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างน่ารำคาญ อาคเนย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวกลับไปยืนเต็มความสูงก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทมาตรงหน้าโอเมก้าหนุ่ม "เปิดดูสิ... กฎเหล็กสามข้อในการร่วมงานและใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกัน นับจากวันนี้เป็นต้นไป" คริษฐ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ใต้ชายคาอะไรของคุณ? ฉันบอกว่าจะมาทำงาน ไม่ได้บอกว่าจะไปอยู่บ้านคุณ!" "อ่านข้อสองในสัญญาซะ แล้วคุณจะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" อาคเนย์พยักเพยิดใบหน้าสั่ง มือบางเอื้อมไปเปิดแฟ้มเอกสารด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนระแวง สายตากราดมองตัวหนังสือพิมพ์ดีดหนาเตอะบนกระดาษ A4 ที่ระบุเงื่อนไขข้อตกลงไว้อย่างชัดเจนถ้อยชัดคำ และเมื่ออ่านถึงบรรทัดสำคัญ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ **กฎเหล็กข้อที่ 1:** ห้ามพูดถึงเรื่องอחีตระหว่างเราเด็ดขาด ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น **กฎเหล็กข้อที่ 2:** เพื่อความราบรื่นในการทำงานและป้องกันข่าวฉาว คริษฐ์จะต้องย้ายเข้ามาพักที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของอาคเนย์ตลอดระยะเวลาโปรเจกต์นี้ **กฎเหล็กข้อที่ 3:** ห้ามมีความรู้สึกส่วนตัว หรือห้ามตกหลุมรักอีกฝ่ายเป็นอันขาด! "นี่มันบ้าชัดๆ!" คริษฐ์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น เอกสารในมือแทบยับยู่ยี่ด้วยแรงอารมณ์ "ข้อแรกกับข้อสองพอเข้าใจได้ แต่ข้อสามนี่มันอะไรกัน อาคเนย์ คุณสติไม่ดีหรือไงถึงใส่ข้อนี้ลงไปด้วย ใครจะไปตกหลุมรักคนอย่างคุณ ท่องไว้เลยนะว่าร้อยชาติพันชาติก็ไม่มีวันนั้นหรอก!" อัลฟ่าหนุ่มไหล่งับอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นกอดอกมองท่าทีดลบันดาลโทสะของโอเมก้าตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเด "ก็เพราะนายมันปากแข็งแบบนี้น่ะสิ ฉันถึงต้องใส่ข้อนี้ไว้กันเหนียว เผื่อวันหนึ่งหัวใจดวงน้อยๆ ของนายเกิดทรยศแล้ววิ่งมาซบอ้อมกอดฉันขึ้นมาจริงๆ ฉันจะได้มีกฎข้อนี้ไว้เตือนความจำไงว่า... ห้ามเผลอใจเด็ดขาด" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทจนคริษฐ์อยากจะหยิบแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดหน้าหล่อๆ สักที "หลงตัวเองที่สุด! ฝันไปเถอะว่าคนอย่างคริษฐ์จะไปพิศวาสอัลฟ่าใจร้ายอย่างคุณ!" คริษฐ์กัดฟันกรอด เสียงหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธทำให้แผ่นอกบางกระเพื่อมไหว "ปากบอกว่าไม่ แต่แก้มแดงๆ กับกลิ่นฟีโรโมนวานิลลาที่หวานจนเลี่ยนนี่มันฟ้องนะคริษฐ์ ว่านายกำลังตื่นเต้น..." อาคเนย์ไม่พูดเปล่า เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวรวดเร็วจนคริษฐ์หนีไม่พ้น แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของคริษฐ์เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่นในระยะประชิด กลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นโอบล้อมรัดตรึงจนโอเมก้าหนุ่มแทบจะหมดแรงยืน อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาต่ำจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส สายตาคมกريบมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "เซ็นชื่อซะ... แล้วเรามาเริ่มทำตามกฎข้อที่สามกันอย่างจริงจัง" อาคเนย์กระซิบเสียงพร่าพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม หัวใจของคริษฐ์กระตุกวูบ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนภายใต้แรงดึงดูดอันตรายที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น ในจังหวะที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังจะยื่นปากกามาให้ และริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มโน้มต่ำลงมาใกล้จนแทบจะสัมผัส... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ เอกสารลับส่วนตัวที่ตู้เซฟชั้นล่าง..." เสียงเลขานุการหนุ่มชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าท่านประธานผู้เยือกเย็นกำลังยืนครอบครองร่างของดีไซเนอร์คนใหม่ในระยะประชิดชนิดแนบเนื้อ คริษฐ์ได้สติรีบผลักอกแกร่งของอาคเนย์ออกสุดแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความกระดากอาย อาคเนย์ผละถอยหลังด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดมองเลขานุการตัวดีด้วยแววตาดุร้ายที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานปนระอุกลายเป็นความเยือกเย็นยะเยือกในพริบตา แต่อาทิตย์ เลขานุการหนุ่มกลับตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัวสายตาพิฆาตของท่านประธาน แต่เป็นเพราะเอกสารด่วนที่สุดในมือที่เขารีบยื่นให้อาคเนย์ต่างหาก "ท่านประธานครับ... ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสารครับ แต่มีบุคคลปริศนาส่งพัสดุตีตราประทับลับสุดยอดมาถึงคุณ... และหน้าซองระบุชื่อผู้ส่งชัดเจนว่าเป็น 'คนจากตระกูลเดิม' ของคุณคริษฐ์ครับ!" กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ