คืนพายุเข้า

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าภายนอกอาคารสำนักงานใหญ่ ดึงสติให้คริษฐ์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ โอเมก้าหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กระจกใสบานกว้างราวกับพยายามจะพังมันเข้ามา ในยามวิกาลที่พายุฤดูร้อนโหมกระหน่ำเช่นนี้ อาคารทั้งหลังกลับเงียบสงบจนน่าประหลาด เพราะพนักงานทุกคนต่างทยอยเดินทางกลับบ้านกันตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เหลือเพียงเขากับใครอีกคน... อัลฟ่าเจ้าปัญหาผู้สร้างรอยหยักบนหน้าผากให้เขามาตลอดทั้งวัน "ยังไม่กลับอีกหรือไง ประธานอาคเนย์" คริษฐ์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น ขณะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างห้องทำงาน สายตาคมกริบของอีกฝ่ายสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอก ดูดลกลืนและชวนให้อึดอัดในคราเดียวกัน อาคเนย์ปรายตามองเอกสารดีไซน์ในมือของอีกฝ่าย ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ถ้าฉันกลับ งานโปรเจกต์ใหญ่ที่เธอแก้มาสามรอบนี่คงไม่เสร็จทันส่งบอร์ดบริหารพรุ่งนี้เช้าหรอกนะ คริษฐ์... หรือว่าเธออยากให้บริษัทเสียชื่อเสียงเพราะความสะเพร่าของเธอเองกันล่ะ" "ปากคอเราะร้ายไม่เคยเปลี่ยน" คริษฐ์กัดฟันกรอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชดประชันกลับทันควัน "ถ้างานมันแย่ขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ทำเองเสียล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที มือระดับคุณคงจับแต่ปากกาเซ็นเช็คสินะ งานกราฟิกกระจอกๆ แบบนี้มันคงต่ำต้อยเกินกว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะเข้าใจ" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของผู้เป็นอัลฟ่าเริ่มแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศโดยรอบ อาคเนย์สาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวที่มั่นคงและดุดัน ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนคริษฐ์ต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ "ระวังคำพูดหน่อย คริษฐ์" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายความหงุดหงิด "ปากเก่งแบบนี้... ถ้าไม่ได้ทำงานด้วยกัน ฉันคงคิดว่าเธอจงใจยั่วโมโหฉันเพื่อเรียกร้องความสนใจ" "หลงตัวเอง!" คริษฐ์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของอัลฟ่าหนุ่มโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดท่ามกลางเสียงสายฝนด้านนอก ทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดทั้งวันเริ่มสั่นคลอน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักผสมผสานกับความโดดเดี่ยวในคืนพายุเข้า ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งพังทลายลงทีละน้อย อาคเนย์สังเกตเห็นความไหววูบในดวงตาสีเข้มคู่สวยนั้น มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อข้างขมับของอีกฝ่ายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้คริษฐ์สะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองด้วยความตกใจ "ดื้อด้าน... แต่ก็เก่งกาจไม่เบา" เสียงของอาคเนย์อ่อนลง ยามที่ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ บนโหนกแก้มเนียนอย่างเผลอไผล ความเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้ราวกับถูกละลายหายไปด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของอัลฟ่าหนุ่ม "ทำไมถึงชอบทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อยนะ คริษฐ์" คำพูดนั้นสะتือนลึกเข้าไปในใจ โอเมก้าหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ปมในอดีตที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือทางธุรกิจผุดขึ้นมาในหัว รสชาติขมปร่าตีตื้นขึ้นมาในลำคอ แต่ก่อนที่เขาจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนเช่นเคย อาคเนย์ก็รั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงที่ไม่อาจขัดขืนทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดสนิทกันอย่างไร้ช่องว่าง "ปล่อยนะ อาคเนย์..." เสียงประท้วงเบาหวิวราวกับกระซิบ เมื่อใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ "ไม่อยากปล่อยแล้วล่ะ..." อาคเนย์กระซิบชิดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบทอดมองลงมาด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเยชามาตลอด "ในคืนที่พายุเข้าแบบนี้... มีแค่เธอกับฉัน อยู่ตรงนี้... จะยอมใจอ่อนให้ฉันสักครั้งได้ไหม" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด คริษฐ์หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความอ่อนล้าและหัวใจที่เรียกร้องหาความอบอุ่น ร่างกายสะท้อนไหวเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวของอาคเนย์สอดเข้าที่ท้ายทอย รั้งให้เขาเงยหน้ารับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนองที่คำรามก้องอยู่นอกอาคาร สองหัวใจที่เคยเต็มไปด้วยกำแพงแห่งทิฐิกลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะแนบชิดสนิทกัน เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแสงไฟสำรองสีแดงฉานที่กะพริบวับวาบไปทั่วทั้งชั้น! ประตูกระจกนิรภัยโซนลิฟต์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "ท่านประธานครับ! ท่อระบายน้ำชั้นใต้ดินแตก น้ำทะลักเข้าตึกแล้วครับ! เราต้องรีบอพยพด่วน!" กระต่ายพระจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาอินและฟินกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ