สัมผัสที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล และเราคงต้องเคลียร์กันยาวในฐานะคู่กรณีทางธุรกิจ ไม่ใช่ในฐานะอื่น" เสียงของคริษฐ์ไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังบอบบางจะแนบสนิทอยู่กับบานกระจกใสของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาลจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ป่าลึกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้า อาคเนย์กำลังใช้วิธีต้อนเขาจนมุม—ไม่ใช่ด้วยคำขู่ แต่ด้วยสายตาร้อนแรงที่ราวกับจะแผดเผาเสื้อเชิร์ตสีอ่อนที่เขาสวมอยู่ให้มอดไหม้ ท่านประธานบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้หัวใจในวงการ กำลังแสดงด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น เขายื่นมือหนาขึ้นมาทาบกระจกใสบริเวณข้างศีรษะของโอเมก้าหนุ่ม กักขังร่างโปร่งเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "สิทธิ์ส่วนบุคคลเหรอ..." อาคเนย์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพึมพำอยู่ชิดริมหูจนคริษฐ์ต้องขนลุกชัน "แล้วสิทธิ์ในหัวใจฉันล่ะ คุณเคยคิดจะเกรงใจมันบ้างไหม คริษฐ์" ประโยคนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก ฝีปากกล้าที่มักจะมีคำตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็วเสมอราวกับติดสปริง กลับถูกความจริงที่กระแทกเข้ามาอย่างไร้การป้องกันทำให้จุกจนพูดไม่ออก คริษฐ์เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมกริบนั้น แววตาของอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือถือดีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดื้อรั้น ความตัดพ้อ และประกายไฟบางอย่างที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ หากโอเมก้าตรงหน้ายังคงทำเป็นเล่นลิ้นและผลักไสเขาเหมือนที่ผ่านมา ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาในวงการกราฟิกดีไซน์ คริษฐ์ถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือ เป็นลูกจ้างฝีมือดีที่สร้างผลกำไรให้บริษัท หรือไม่ก็เป็นแค่โอเมก้าหัวรั้นที่ผู้ชายหน้าเงินพยายามเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่มีใครเคย มอง เห็น ตัวตนจริงๆ ของเขาภายใต้กำแพงหนาเตอะที่สร้างขึ้น—ยกเว้นก็แต่อาคเนย์ ผู้ชายที่ปากร้ายที่สุด หยิ่งยโสที่สุด และตอนนี้... กลับกลายเป็นคนที่คลั่งรักเขาจนน่ากลัวที่สุด "คุณพูดเรื่องอะไร อาคเนย์... เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้" คริษฐ์พยายามเค้นเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกจะเต้นรัวจนแทบจะกระกระเด็นออกมาข้างนอกแล้วก็ตาม กลิ่นฟีโรโมนของอีกฝ่ายที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านเริ่มส่งผลต่อต่อมฟีโรโมนของเขา ร่างกายของโอเมก้ารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกปั่นป่วนที่คุ้นเคย... ความรู้สึกที่เขาพยายามหนีห่างมาตลอดนับตั้งแต่ค่ำคืนนั้น "เพ้อเจ้อเหรอ?" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าอกกว้างเกือบจะแนบชิดกับกายโปร่ง "คนที่เพ้อเจ้อคือคุณต่างหาก คริษฐ์ ที่เอาแต่บอกว่าเราเป็นแค่คนรู้จัก ทั้งที่ร่างกายและหัวใจของคุณ... มันจำสัมผัสของผมได้ดีกว่าสมองของคุณเสียอีก" นิ้วเรียวยาวของอัลฟ่าหนุ่มยื่นออกไปอย่างถือวิสาสะ ปลายปลายนิ้วอุ่นลากไล้เบาๆ บริเวณกรอบหน้าคมคายของโอเมก้าหนุ่ม ไล่เรื่อยลงมาตามสันกรามคมก่อนจะหยุดอยู่ที่คางมน คริษฐ์สะดุ้งเฮือก ตั้งท่าจะปัดมือนั้นทิ้ง แต่กลับถูกมืออีกข้างของอาคเนย์รวบข้อมือทั้งสองข้างขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ!" คริษฐ์ตวาดย้ำ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังคงความดื้อรั้นไว้เต็มเปี่ยม "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม!" "ผมมีสิทธิ์... ในฐานะคนที่อยากดูแลคุณไปตลอดชีวิต" คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังจนทำให้ห้องทำงานกว้างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คริษฐ์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว คำสบประมาทของผู้คนที่เคยตราหน้าว่าเขาเป็นโอเมก้าไร้ค่า การถูกทรยศหักหลังในอดีต และความกลัวที่จะต้องเอาหัวใจทั้งดวงไปฝากไว้กับผู้ชายที่ทรงอิทธิพลคนนี้ มันตีรวนกันจนปวดหนึบไปหมด แต่ทว่า... ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมข้อมือเขาไว้ และความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น มันกลับมีพลังมากพอที่จะทลายกำแพงที่เขาใช้เวลาสร้างมานานหลายปีทีละน้อย อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ จนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นสนซีดาร์ป่าลึกผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของโอเมก้า กลายเป็นปฏิกิริยาเคมีที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน คริษฐ์หลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสกัน "ถ้ากลัวนัก... ก็ลองพิสูจน์ดูสิ ว่าสัมผัสนี้มันจริงหรือแค่เพ้อเจ้อ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับกลีบปากนุ่มของโอเมก้าหนุ่มอย่างเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยความเรียกร้อง เป็นสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ความคุ้นเคยจากอดีตที่ฝังรากลึกตื่นขึ้นมาตอบสนองอย่างไร้การควบคุม คริษฐ์เผยริมฝีปากออกเล็กน้อยด้วยความเผลอไผล ปล่อยให้จูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงดึงดูดเขากลืนหายเข้าไปในห้วงอารมณ์ที่ไร้ซึ่งทางหลบหนี มือที่เคยถูกตรึงไว้ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่งของอัลฟ่าหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในแบบที่ไม่มีใครยอมใคร เคมีที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ทำให้ห้องทำงานทั้งห้องแทบจะหลอมละลาย ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยอันตรายก็ดังขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคนข้างนอกกำลังจะพังเข้ามา ปัง! ปัง! ปัง! "คุณอาคเนย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! นักข่าวสายเศรษฐกิจบุกมาถึงหน้าล็อบบี้แล้ว กำลังขึ้นมาที่ชั้นนี้พร้อมกับ... คนจากตระกูลของคุณค่ะ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเลขาหน้าห้องที่ดังทะลุผ่านประตูเข้ามา ทำให้อาคเนย์ผละริมฝีปากออกจากคริษฐ์อย่างไม่สบอารมณ์นัก ดวงตาคมกริบฉายแวววาวด้วยความหงุดหงิดระคนเย็นชา ขณะที่คริษฐ์สะดุ้งสุดตัว สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแค่ไหน อาคเนย์หันกลับไปมองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ก่อนจะหันมาสบตากับโอเมก้าหนุ่มที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยพิษฟีโรโมนและรสจูบเมื่อครู่ "ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่อยากให้เราเคลียร์กันให้จบนะ..." อาคเนย์เอ่ยเสียงต่ำ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากแต่วาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "แต่จำไว้... คริษฐ์ เรื่องของเรา ยังไม่จบแค่นี้แน่" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะฟินจิกหมอนและพร้อมลุยต่อในตอนหน้ากับ "กระต่ายพระจันทร์" นะคะ