ความสุขจอมปลอม

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นที่ลอยอบอวลอยู่รอบกาย ทำให้คริษฐ์รู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง ไร้ซึ่งทางหนีและไร้ซึ่งอากาศหายใจ ประโยคทิ้งท้ายของอาคเนย์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับโซ่ตรวนล่องหนที่ล่ามข้อเท้าของเขาไว้กับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ขณะที่มือเรียวกำเมาส์แน่นจนข้อต่องอขาวโพลน หน้าจอคอมพิวเตอร์ในสตูดิโอออกแบบยังคงแสดงภาพกราฟิกโปรเจกต์ใหญ่ที่เขาต้องรับผิดชอบ แต่สมองของเขากลับว่างเปล่า ภาพใบหน้าคมคาย นัยน์ตาดุที่มักจะอ่อนแสงลงยามมองมาที่เขา และสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่นั้น กลับวนเวียนเข้ามาในหัวอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน "ให้ตายสิ..." คริษฐ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นเสยกลุ่มผมสีเข้มอย่างหงุดหงิด เขาไม่ได้หงุดหงุดอาคเนย์... แต่เขากำลังหงุดหงิดตัวเองต่างหาก ตลอดชีวิตในวงการที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและการฉวยผลประโยชน์ คริษฐ์สร้างเกราะป้องกันตัวเองไว้อย่างหนาแน่น เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว เป็นเกมธุรกิจที่ใครเผลอก่อนคือผู้แพ้ และอาคเนย์ก็ควรจะเป็นแค่อีกหนึ่งคนที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านไปในชีวิตนักออกแบบกราฟิกอิสระอย่างเขา แต่วันนี้... แค่เพียงไม่กี่วันที่อัลฟ่าหนุ่มเข้ามาปั่นป่วนโลกใบเล็กๆ ของเขา กำแพงที่สร้างมานานนับปีกลับเริ่มสั่นคลอนอย่างน่ากลัว เสียงเคาะประตูกระจกบานใสหน้าห้องทำงานดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้อวยพร อาคเนย์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายอัลฟ่าที่ทรงพลังจนต่อมฟีโรโมนของคริษฐ์สั่นไหวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงยืนกอดอกพิงกรอบประตู นัยน์ตาดุดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเจ้าของห้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "งานคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว หรือมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนจนไม่มีสมาธิทำงาน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซะแกมเย้า แหบพร่าเล็กน้อยในแบบที่จงใจให้อีกฝ่ายสะดุ้ง คริษฐ์ตวัดสายตากลับไปทันที ฝีปากกล้าไม่เคยยอมใครถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก "ประธานบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ไม่มีงานการทำหรือไงครับ ถึงได้มาเดินเตร็ดเตร่ในสตูดิโอเล็กๆ ของคนอื่นแบบนี้... หรือว่าติดใจรสชาติกาแฟที่นี่?" "กาแฟอาจจะธรรมดา..." อาคเนย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนคริษฐ์ต้องขยับเก้าอี้ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "แต่คนชง... น่าสนใจกว่าเยอะ" ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของโอเมก้ากระตุกวูบ อาคเนย์โน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งย้ำลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเขา กักกันร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างแนบเนียน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกโด่งแทบจะชนกันอยู่รำไร ทำให้กลิ่นฟีโรโมนของทั้งคู่ผสมผสานกันจนเกิดเป็นความร้อนรุ่มที่ยากจะต้านทาน คริษฐ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอื้อมไปดันแผงอกกว้างเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าอัลฟ่าหนุ่มกลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำให้สติสตางค์ของเขาแทบกระเจิง "ถอยไปนะ อาคเนย์..." คริษฐ์เอ่ยเสียงกระซิบพร่า ดวงตากลมโตหลบเลี่ยงการสบตา เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะอ่านความตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่ภายในนั้น "ทำไม? กลัวเหรอคริษฐ์..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นจัดทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว... หรือกลัวว่านายกำลังจะตกหลุมรักฉันเข้าจริงๆ กันแน่?" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงปักเข้ากลางใจ คริษฐ์ชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ความรู้สึกก้นบึ้งในใจถูกตีแผ่ออกมาตรงๆ ใช่... นั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด เขากลัวว่าความใกล้ชิด ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของอัลฟ่าคนนี้ จะค่อยๆ หลอมละลายเกราะป้องกันของเขาจนหมดสิ้น เขากลัวว่าวันหนึ่งถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ หัวใจดวงนี้จะแหลกสลายเกินกว่าจะประกอบกลับคืนมาได้ ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครمครามแข่งกันอยู่ในอก คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ **ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยวิสาสะ ร่างเพรียวของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ "พี่อาคเนย์คะ... อยู่นี่เอง ธนาตามหาซะทั่วเลยค่ะ" คริษฐ์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน ขณะที่อาคเนย์ผละตัวออกห่างจากเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อหันไปมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย และความสัมพันธ์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย พลิกผันในเสี้ยววินาที... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกอันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ กระต่ายพระจันทร์ซาบซึ้งใจเสมอนะคะ